Είδος: Heavy Metal
Χώρα: Σουηδία
Εταιρία: Century Media Records
Έτος: 2022

Οι Wolf κυκλοφόρησαν τον πρώτο τους δίσκο το 1999 με αποτέλεσμα να μην καταφέρουν να ενταχθούν ούτε στους μεγάλους του κλασικού μέταλ που μεγαλούργησαν στη δεκαετία του ’80 αλλά ούτε και να προλάβουν την έξαρση του κινήματος του NWOTHM. Κυκλοφόρησαν σπουδαίες δουλειές σε περιόδους που τα μάτια του κόσμου δεν ήταν τόσο στραμμένα σε αυτό το είδος. Αυτός είναι ο μοναδικός λόγος που μπορώ να σκεφτώ για τον οποίον δεν έλαβαν ποτέ τη δημοτικότητα που τους άξιζε. Όλοι οι δίσκοι τους είναι εξαιρετικοί και μάλιστα στην πορεία κατάφεραν να αναπτύξουν προσωπικό ύφος σε ένα είδος που οι επιρροές συνήθως ξεπερνάνε το προσωπικό στίγμα. Πάμε όμως να δούμε τι συμβαίνει στο «Shadowland». Στο προ διετίας «Feeding the Machine», κατάφεραν να γράψουν 12 τραγούδια ίδιας υψηλής ποιότητας. Η ίδια λογική υπάρχει και εδώ με τα τραγούδια να είναι 10 συν 1 bonus track. Υπάρχει φοβερή ροή και για ακόμη μία φορά το songwriting είναι εξαιρετικό. Η φωνή του Niklas Stalvind αποτελεί και πάλι το δυνατό χαρτί για τους Wolf. Εκτός του ότι έχει μοναδική χροιά και τους ξεχωρίζει από το σωρό, έχει κάνει αισθητά βήματα βελτίωσης και δίνει μια επιπλέον δυναμική στο συγκρότημα. Το rhythm section είναι καθαρό και στιβαρό, με σκοπό να εξυπηρετήσει τη σύνθεση. Οι κιθάρες από την άλλη, είναι αυτές που δίνουν προσωπικότητα και ξεχωριστό ύφος στο συγκρότημα. Ακούγονται αιχμηροί αλλά συνάμα σκοτεινοί. Σε κομμάτια όπως το «The Ill-Fated Mr. Mordrake» ή το «Rasputin», κρύβεται όλη η φιλοσοφία του ήχου των Wolf. Κανένα άλλο συγκρότημα δεν έχει καταφέρει να ταιριάξει τόσο αρμονικά την κληρονομιά των Judas Priest και των Mecyful Fate, βάζοντας παράλληλα και τη δική του σφραγίδα. Είναι σκοτεινοί χωρίς να παρεκκλίνουν από τον heavy χαρακτήρα τους (και μελωδικοί εκεί που χρειάζεται). Το κάνουν όμως με τον δικό τους τρόπο και το αποτέλεσμα είναι εξαιρετικό. Ο δίσκος κινείται ως επί το πλείστον σε mid – tempo ρυθμούς με κάποιες πιο speedάτες στιγμές, όπως στο «Evil Lives». Το «Shadowland» είναι ακόμη μια άρτια προσθήκη στη δισκογραφία τους και ένας λόγος που το κλασικό μέταλ παραμένει επίκαιρο.