Είδος: Melodic Black Metal
Χώρα: Σουηδία
Εταιρεία: Black Lodge Records
Έτος: 2019

Οι Wormwood έκαναν καλή εντύπωση με το αξιόλογο ντεμπούτο τους “Ghostlands: Wounds from a Bleeding Earth” το 2017, το οποίο ήταν λογική συνέχεια του πρώτου τους EP από το 2015 και έβαλε τη μπάντα στο χάρτη με τα ανερχόμενα σκανδιναβικά συγκροτήματα. Και παρόλο που δε μπορώ να σκεφτώ κάτι άλλο από το απίστευτο άλμπουμ των Marduk του 2009 όταν βλέπω το όνομά τους, τούτοι οι Wormwood δεν παίζουν τόσο ξέφρενο black metal όπως οι θρύλοι από το Norrköping. Αντιθέτως, το στυλ τους είναι πιο μελωδικό με αρκετά viking metal στοιχεία, χορεύει γύρω από διάφορες μουσικές δομές, με πρωτεύοντας σημασίας χαρακτηριστικά πάντα τη μελωδία και το ριφ.

Θυμάμαι να απολαμβάνω την προηγούμενή τους κυκλοφορία ως ένα βαθμό, και το ίδιο συνέβη και με το “Nattarvet” (=κληρονομιά της νύχτας), που προσφέρει αυτό που θα περίμενε κάποιος που έχει ξανακούσει Wormwood, με μερικές εκπλήξεις στην πορεία. Ο ήχος της μπάντας είναι επικός και πολύ μελωδικός, στην ίδια περιοχή με σχήματα όπως η Thyrfing ή οι Månegarm, οι Skogen, και πολύ αμυδρά, οι Moonsorrow. Ο Erik Grawsiö των Månegarm συμμετέχει με φωνητικά, κάτι που δείχνει τι μπάντες πάνε χέρι με χέρι με τους Wormwood, οι οποίοι έχουν παρουσιάσει βελτίωση από τον πρώτο τους δίσκο.

Το “Nattarvet” περιέχει κομμάτια στα αγγλικά και στα σουηδικά όπως έχουν ξανακάνει, με τα φωνητικά να είναι κατανοητά σε όλο το δίσκο, και στις δύο γλώσσες. Η ποικιλία τους περιέχει φυσικά shrieks, αλλά και καθαρά σε διάφορα σημεία των κομματιών, με αποκορύφωμα το τέλος του “I bottenlös ävja”, που έχει πέρα από την καταπληκτική φωνή, ωραίες μουσικές ιδέες. Πέρα από αυτό, το “Arctic Light” έχει μέρη στα οποία τα φωνητικά παραπέμπουν πιο πολύ σε growls α λα death metal. Με το “Nattarvet”, οι Wormwood απομακρύνονται λίγο από τυπικές black metal γραμμές, καθώς ο δίσκος βγάζει πιο πολύ viking metal με progressive χαρακτηριστικά και πειραματικά καθαρά μέρη που δεν έχουν καν metal αισθητική.

Στα κομμάτια “I bottenlös ävja”, ή “The Achromatic Road”, ή “Sunnas hädanfärd”, τα πιο ήσυχα μέρη μπορούν να παραπέμψουν σε post-rock, ενώ οι συνθέσεις γίνονται πιο αντισυμβατικές και ενδιαφέρουσες. Στο τελευταίο κομμάτι “The Isolationist”, οι ατμοσφαιρικές κιθάρες στο μεσαίο σημείο που ακόμα και Pink Floyd θα θύμιζε φευγαλέα, ενώ τέτοια σημεία υπάρχουν και σε άλλα κομμάτια, ωραία τοποθετημένα και πολύ καλογραμμένα. Αν είναι κάτι που θα σας μείνει από τους Wormwood, είναι ακριβώς το πώς συνδυάζουν αυτούς τους δύο μουσικούς κόσμους, που κάνουν τον ήχο τους πιο προσωπικό.

Οι πιο επιθετικές στιγμές στο “Nattarvet” είναι στο προτελευταίο κομμάτι “Tvehunger”, που περιγραφικά έχει πιο παραδοσιακές μελωδίες σκανδιναβικού black metal. Η ατμόσφαιρα της μπάντας είναι έντονη, χωρίς να υπερβάλλουν, και πάνω απ’όλα έχοντας καλή μουσική. Συνολικά, ο δίσκος είναι πετυχημένος και δείχνει αρκετά καλά πράγματα από τους Wormwood, που θα πρέπει να ωθήσουν παραπέρα το συγκρότημα στη σκηνή του μελωδικού black / viking metal.

4/6