Ελληνικά
Μαντέψτε πού ήμουν για άλλη μια φορά…..στο Κύτταρο βεβαίως, βεβαίως. Πλέον δεν έχει γίνει δεύτερο σπίτι μου απλά ο ταχυδρόμος θα με βρίσκει να μου φέρνει τους δίσκους εκεί. 15 χρόνια Eat Metal Records. Άντε μετά να μη νιώθεις γέρος, τον Γρηγόρη τον θυμάμαι πιτσιρικά όταν πρωτογνωριστήκαμε, να μιλάμε για άγνωστους private U.S. Metal δίσκους, λίστες και να διαφωνούμε για το ποιες παραγωγές μας αρέσουν, οι καθαρές ή οι πιο χύμα (ρε τα παλιά τα θυμάμαι, τα καινούργια τα ξεχνάω, πώς το ‘παμε αυτό, Αντενάουερ; Αϊζενχάουερ; ).
H βραδιά χορταστική, όπως μας έχουν καλομάθει τελευταία τα παιδιά της Eat Metal, αυτές δεν είναι συναυλίες είναι festival, με τόσες μπάντες. Πρώτοι οι Wrathblade. Ποτέ δεν ήταν από τις αγαπημένες μου Ελληνικές μπάντες, προβλέπω να με κυνηγάνε οι Σύντροφοι Επικάδες αλλά το ψέμα δε θα το πω. Πρέπει όμως να παραδεχτώ ότι από ειδικά την προηγούμενη φορά που τους είδα live, ήταν τρομερά βελτιωμένοι εκτελεστικά, πολύ πιο δεμένοι και καλοπροβαρισμένοι προφανώς. Έλα που έχω θέμα με τα φωνητικά, η χροιά του τραγουδιστή τους πάντα μου φαινόταν άχρωμη. Θα μου πείτε “ρε μεγάλε, σου αρέσουν οι Ironsword και κάτι άλλες μπάντες με ιδιαίτερα φωνητικά και δε σου αρέσουν οι Wrathblade ;”. Τι να κάνω, γούστα είναι αυτά δε θα αλλάξω τώρα στα γεράματα. Εν πάση περιπτώσει, τη δουλειά τους την έκαναν, όσοι είχαν ήδη μαζευτεί γούσταραν και ήταν ένα καλό ζέσταμα.
Επόμενοι οι Dark Nightmare. Κλασσικό metal με κάποια επικά ψήγματα, άκουσα αρκετά στοιχεία από Maiden μέχρι και ένα τραγούδι που μου έφερε σε ατμόσφαιρα Adramelch. Μια χαρά μπάντα, τους είδα ευχάριστα αλλά μέχρι εκεί. Όμως η διαφορά κλάσης των 2 πρώτων supports από τους επόμενους, τους Convixion ήταν περισσότερο από εμφανής. Τα τσογλάνια της παρέας του Παπακώστα τα έχω δει live αρκετές φορές τα τελευταία 2 χρόνια και όχι, δεν είναι σταθερή αξία. Είναι ανεβασμένοι κατά πολύ, πάρα πολύ. Κάτι που στα μάτια μου (και στα αυτιά μου) ξεκίνησε σαν χαβαλέ, οπαδικό metal πλέον έχει εξελιχθεί τρομερά. Δεν είναι απλά μια καλή ελληνική μπάντα live, είναι για μένα ανεβασμένοι τόσο που στέκονται στο ίδιο επίπεδο με μεγάλο ποσοστό από ξένες επαγγελματικές μπάντες. Και από θέμα ήχου και από θέμα εκτέλεσης και από θέμα performance (πως το μιλάω το ξένο ο αλήτηζ) είναι πλέον Α’ Εθνική Κάτι που δυσκολεύει το έργο των εκάστοτε headliners στις συναυλίες που παίζουν και οι Convixion. Και κάτι που ουσιαστικά ανέδειξε και τα προβλήματα των Iron Cross. Ναι, αν συγκρίνω τις δύο εμφανίσεις, των Convixion και των Iron Cross, η πλάστιγγα θα γείρει εύκολα προς τους πρώτους. Οι Iron Cross, εμφανώς γερασμένοι, κουρασμένοι θα έλεγα. Και όχι μόνο λόγω των σοβαρών προβλημάτων υγείας του κιθαρίστα τους που δεν μπορούσε καλά καλά να σταθεί όρθιος για πάνω από 2-3 λεπτά. Αλλά και από ήχο, απόδοση κλπ, οι Convixion ήταν σαφώς καλύτεροι. Έλα όμως που τους Iron Cross δεν τους ακούς με τα αυτιά, τους ακούς με την καρδιά. Και αυτή η ρημάδα πήγε και θυμήθηκε τι ένοιωθε όταν τους είχε πρωτοακούσει πριν από (γκουχ, γκουχ) κάμποσα χρόνια. Ένα από τα πιο απίστευτα όνειρα για μένα ήταν να δω τους Iron Cross live. Και μόνο αυτό έφτανε για να περάσω γαμάτα. Βλέποντας τον κόσμο που πλέον είχε μαζευτεί στο Κύτταρο, δεν μπορούσα παρά να νοσταλγήσω τότε, που είχε βγει η συλλογή του διπλού βινυλίου από τον OPM και είχαμε φέρει κόπιες μαζί με τον Κουφάκη, να θυμηθώ πόσο πολύ είχα λιώσει το συγκεκριμένο δίσκο. Το κουφό ήταν ότι σε σχέση με άλλες επανακυκλοφορίες της εποχής δεν είχε τσουλήσει, με το ζόρι το έδινα σε φίλους να το αγοράσουν, ποιο, το Iron Cross, που για μένα είναι ένα από τα 5 κορυφαία private U.S. Metal των 80s. Και τώρα έβλεπα ένα σωρό κόσμο όχι απλά να τους γουστάρει αλλά και να ξέρει τα τραγούδια απέξω και να πωρώνεται. Αυτή είναι η μαγεία του internet, όχι δεν νοσταλγώ τις μέρες που τους ξέραμε ελάχιστοι, ποιο θα ήταν το όφελος; Το ότι τους ξέρει πλέον τόσος κόσμος είναι και αυτό που τους έκανε να έρθουν και να παίξουν καθαρά για την καύλα τους. Το έβλεπες στα πρόσωπά τους πόσο γούσταραν. Και όταν περνάει καλά η μπάντα, επόμενο είναι να περνάει γαμάτα και ο κόσμος. Ε γίνεται τελικά να μην ακούσεις με την καρδιά; Τι είμαστε, ρομπότ;
Να ζήσετε χίλια χρόνια παίδες της Eat Metal και να μας φέρετε κι άλλες τέτοιες μπάντες να γουστάρουμε, μπράβο.
