Friday, November 13, 2026
HomeDeath MetalDødsferd, Infernal Storm, Athanatos @ Eightball (17/10/2026)

Dødsferd, Infernal Storm, Athanatos @ Eightball (17/10/2026)

Δώδεκα χρόνια είναι αρκετά για να αλλάξουν πολλά σε μια μουσική σκηνή. Συγκροτήματα διαλύονται, άλλα επανέρχονται, οι τάσεις διαδέχονται η μία την άλλη και ο ήχος που κάποτε θεωρούνταν επικίνδυνος ή ακραίος καταλήγει πολλές φορές να αποτελεί μέρος μιας καλοστημένης αισθητικής. Στην περίπτωση των Dødsferd, όμως, η απόσταση ανάμεσα στο 2014 και το 2026 μοιάζει να έχει μικρότερη σημασία από τη διαχρονική προσήλωση του Wrath σε μια συγκεκριμένη αντίληψη για το black metal: προσωπική, οργισμένη, αντικοινωνική και απαλλαγμένη από κάθε διάθεση εξωραϊσμού.

Το Σάββατο 17 Οκτωβρίου, το Eightball φιλοξένησε την επετειακή επιστροφή των Dødsferd, οι οποίοι συμπλήρωσαν 25 χρόνια παρουσίας στο ελληνικό underground. Η επιλογή του συγκεκριμένου χώρου είχε τη δική της συμβολική σημασία, αφού εκεί είχε πραγματοποιηθεί, στις 4 Οκτωβρίου 2014, η προηγούμενη εμφάνισή τους στην πόλη, μαζί με τους Ravencult. Μια βραδιά που αν τα τσιμένα του μαγαζιού είχαν μιλιά, ακόμα θα ούρλιαζαν. Αυτή τη φορά, τη σκηνή μοιράστηκαν μαζί τους δύο ακόμη ελληνικά σχήματα, οι Θεσσαλονικείς Athanatos και οι Infernal Storm από την Κοζάνη. Τ

Το άνοιγμα της βραδιάς είχαν αναλάβει οι Athanatos, ένα σχετικά νέο συγκρότημα της Θεσσαλονίκης, το οποίο έχει ήδη καταφέρει να παρουσιάσει μια αξιοσημείωτη δημιουργική δραστηριότητα. Ξεκινώντας το 2023 ως προσωπικό atmospheric black metal εγχείρημα, εξελίχθηκαν σταδιακά σε ολοκληρωμένη μπάντα, με μουσικές αναφορές που καλύπτουν τόσο τη σκανδιναβική όσο και την ελληνική παράδοση του είδους. Η κυκλοφορία του πρώτου τους ολοκληρωμένου άλμπουμ, Tales from the Womb of Elsewhere, τον Σεπτέμβριο του 2026, έδωσε επιπλέον ενδιαφέρον στην παρουσία τους στο συγκεκριμένο line-up. Η μουσική τους δεν είναι μονοδιάστατη. Το στοιχείο που χαρακτηρίζει τη συνθετική τους προσέγγιση είναι η προσπάθεια ατμόσφαιρας μέσα από την εναλλαγή ανάμεσα σε επιθετικά riffs, μελωδικά περάσματα και περισσότερο επικά θέματα. Η σύνδεση με την ελληνική μυθολογία, την παγανιστική θεματολογία και την αρχαία ιστορία προσδίδει ένα ιδιαίτερο υπόβαθρο στις συνθέσεις τους, χωρίς να απομακρύνει τον ήχο από τις black metal καταβολές του. Οι Athanatos δείχνουν να κατανοούν τη σημασία της ατμόσφαιρας και της μελωδίας, δύο στοιχείων που μπορούν να μετατρέψουν ένα απλό σύνολο επιθετικών riffs σε μια ολοκληρωμένη σύνθεση. Το Tales from the Womb of Elsewhere αποτελεί ένα πρώτο δείγμα αυτής της κατεύθυνσης, συνδυάζοντας την τραχύτητα του underground ήχου με μια περισσότερο επική αντίληψη για τη δομή των κομματιών. Ακούστηκαν τα: The Abomination, Morality In Age Of War,  Nocturnal Transformation, Conqueror Of Realms, Prelude: Locus Hecate, Journey Among The Dead

Tη σκυτάλη ανέλαβαν οι Infernal Storm από την Κοζάνη, ένα συγκρότημα που εκπροσωπεί μια διαφορετική πλευρά του εγχώριου underground. Η συστηματική συμμετοχή τους σε συναυλιακές διοργανώσεις και η προσήλωσή τους στον παραδοσιακό black metal ήχο έχουν συμβάλει στη διαμόρφωση της παρουσίας τους στη σκηνή. Σε αντίθεση με τα συγκροτήματα που επιδιώκουν να εντυπωσιάσουν μέσω της υπερβολικά επεξεργασμένης παραγωγής ή των περίπλοκων ενορχηστρώσεων, οι Infernal Storm αντλούν την αισθητική τους από τις πιο αυστηρές αρχές του είδους. Η σημασία αυτής της προσέγγισης γίνεται κατανοητή αν εξετάσουμε τη διαδρομή του ελληνικού black metal. Από την εποχή που οι Rotting Christ, οι Varathron και οι Necromantia συνέβαλαν στη δημιουργία μιας αναγνωρίσιμης εγχώριας ταυτότητας, η ελληνική σκηνή διατήρησε μια ξεχωριστή σχέση με τη μελωδία, τη σκοτεινή ατμόσφαιρα και τις τελετουργικές δομές. Οι Infernal Storm ανήκουν σε μια νεότερη γενιά μουσικών που αντλεί στοιχεία από αυτή την παράδοση, επιλέγοντας να κινηθεί στον χώρο του αυστηρού, παραδοσιακού black metal. Η παρουσία τους ανάμεσα στους Athanatos και τους Dødsferd είχε ξεκάθαρη μουσική λογική. Από τη μία, μια νέα μπάντα με έντονο το επικό και ατμοσφαιρικό στοιχείο. Από την άλλη, οι headliners με τον έντονα προσωπικό και αντισυμβατικό χαρακτήρα τους. Ανάμεσά τους, οι Infernal Storm εκπροσωπούσαν την περισσότερο ορθόδοξη πλευρά του είδους.  Ακούστηκαν τα: Winter Of The Ancient Wrath, APOGNOSIS (A call from the north), Rite of the northern Sky, Total Victory, Rising of the Dark Sun, Apostate, On Thorns OV Hell, Terror of the Earth, APOGNOSIS II, Light Infernal

Το κυρίως βάρος της βραδιάς, φυσικά, βρισκόταν στους Dødsferd και στον άνθρωπο που αποτελεί την κινητήρια δύναμή τους από το 2001, τον Wrath. Η ιστορία του συγκροτήματος είναι ουσιαστικά αλληλένδετη με την προσωπική του διαδρομή. Ξεκινώντας ως one-man project και εξελισσόμενο σταδιακά σε πλήρες συγκρότημα, το σχήμα διατήρησε μια σπάνια δημιουργική συνέπεια, με πολυάριθμες κυκλοφορίες, αρκετές αλλαγές στη σύνθεση και μια αισθητική που, ακόμη και όταν μεταβαλλόταν μουσικά, παρέμενε σταθερή ως προς το περιεχόμενό της. Ο μηδενισμός, η αποξένωση, η κοινωνική απέχθεια και η αυτοκαταστροφική διάσταση της ανθρώπινης φύσης αποτέλεσαν τις βασικές θεματολογικές επιλογές για τους Dødsferd. Υπήρξαν οι βασικοί άξονες γύρω από τους οποίους οργανώθηκε η μουσική τους ταυτότητα. Εκείνο που τους διαχωρίζει από αρκετούς εκπροσώπους του παραδοσιακού black metal είναι η αφομοίωση του punk και του rock ‘n’ roll στοιχείου. Παρότι οι πρώτες τους δουλειές χαρακτηρίζονταν από μια περισσότερο πρωτόγονη και ασφυκτική προσέγγιση, με το πέρασμα των χρόνων ο Wrath άρχισε να ενσωματώνει διαφορετικές επιρροές χωρίς να εγκαταλείπει την αρχική επιθετικότητα. Η σχέση αυτή γίνεται ιδιαίτερα εμφανής σε κυκλοφορίες όπως τα Cursing Your Will to Live και Suicide and the Rest of Your Kind Will Follow, όπου η μουσική λειτουργεί άλλοτε ως ανελέητη επίθεση και άλλοτε ως μια παρατεταμένη, σχεδόν ψυχοφθόρα διαδικασία. Αυτή η προσέγγιση είναι και ένας από τους λόγους που οι Dødsferd δεν υπήρξαν ποτέ ένα ιδιαίτερα εύπεπτο συγκρότημα, παρά το γεγονός ότι τα οπαδάκια τους είναι ταγμένοι στρατιώτες στην ιδέα του συγκροτήματος. Και αυτό φάνηκε στην εμφάνισή τους το Σάββατο. Το κοινό τους αγκάλιασε από την πρώτη νότα, κινούνταν στον χώρο και συνόδευε με στίχους, headbanging και σπρωξίδια την μπάντα ως τη λήξη της βραδιάς. Τρομερή ηχάρα που αναδείκνευε τις συνθέσεις και την παικτική ικανότητα των μελών, επίσης.

Κρατάω πολύ σφιχτά μέσα μου το γεγονός ότι σε μαγνητίζουν, χωρίς να κάνουν κάτι ιδιαίτερο on stage. Ακούγεται περίεργο αυτό που λέω, το ξέρω. Εννοώ πως δεν χρειάστηκαν κάτι άλλο πέρα από την δυναμική των εαυτών τους και την πίστη στο υλικό τους για να σου μονοπωλήσουν το ενδιαφέρον. Αρκούσαν αυτά. Εύχομαι να μην κάνουμε άλλη μια δεκαετία να τους δούμε!

RELATED ARTICLES

Most Popular