Ελληνικά
Έχοντας ολοκληρώσει μία ακόμη αμερικανική περιοδεία, αλλά και το πέρασμά τους από τα καλοκαιρινά φεστιβάλ της Ευρώπης, oι Gus G, Herbie Langhans (Avantasia, Seventh Avenue), Jo Nuñez (ex Kamelot) και Petros Christo, επιστρέφουν στον τόπο του εγκλήματος γιορτάζοντας 20 χρόνια πυρός και ανέμου με δύο συναυλίες σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη (30/09 στο Gagarin 205 και 01/10 στο Principal Club Theater αντίστοιχα). Εν αναμονή για ένα ταξίδι στο χρόνο από τις απαρχές τους (“Between Heaven and Hell”), μέχρι και το ομώνυμο “Firewind”, ο Gus G, κατά κόσμον Κώστας Καραμητρούδης, μας λύνει απορίες για την πορεία της μπάντας, και όχι μόνο, και τον ευχαριστούμε γι’ αυτό.
Καλησπέρα Κώστα, πώς είσαι;
Καλησπέρα Πηνελόπη είμαι πολύ καλά, εσύ;
Καλά και γω σ’ ευχαριστώ! Οι γάτες σου;
Καλά είναι και τα γατιά (γέλια).
20 χρόνια Firewind! Σαν ψέμα; Στα πλαίσια των εορταστικών σας εμφανίσεων σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη θα έχουμε τη χαρά να σας απολαύσουμε για μία ακόμη φορά, πέντε ολόκληρα χρόνια μετά. Όλα έτοιμα;
Σχεδόν ναι. Κάνουμε τις τελευταίες προετοιμασίες τώρα. Κάποια τεχνικά θέματα έχουν απομείνει, ως προς την παραγωγή, τα φώτα κλπ. Ετοιμάζουμε πολύ special shows να ξέρετε!
Herbie Langhans (Avantasia, Seventh Avenue), Jo Nuñez (ex Kamelot) και Petros Christo οι συνεργοί σου στο έγκλημα. Θες να μας πεις δυο λόγια για καθέναν από αυτούς.
Θα ξεκινήσω από τον πιο παλιό τον Πέτρο που είναι μαζί μου από το 2003, αρχές ‘04. Στην ουσία εντάχθηκε στη μπάντα στο “Burning Earth”, το δεύτερό μας άλμπουμ. Ήταν η εποχή που μόλις είχα γυρίσει από τη Σουηδία έχοντας πλέον αποφασίσει να έχω ως βάση την Ελλάδα. Ο Πέτρος ήταν ο πρώτος που επικοινώνησα αφού είναι και φίλος μου από πιο παλιά. Είναι ένας από τους καλύτερούς μου φίλους βασικά, πάντα σεβότανε και ακολουθούσε το όραμα που είχαμε για τους Firewind. O Johan μπήκε στη μπάντα το 2011 οπότε και σταθεροποιήθηκε επιτέλους η θέση του ντράμερ γιατί είχαν περάσει αρκετοί πριν από αυτόν. Όλοι τους πολύ καλοί, με τον Johan ωστόσο τα βρήκαμε και σαν άτομα. Ξέρεις, μπορεί πριν να είχαμε καλούς μουσικούς αλλά δεν είχαμε ιδιαίτερη χημεία. Είναι πολύ σημαντικό σε μια μπάντα να υπάρχει χημεία όχι μόνο μουσικά αλλά και σε προσωπικό επίπεδο. Το να ταξιδεύεις μαζί με άλλους μουσικούς για μήνες και να περνάς και ομολογουμένως δύσκολες στιγμές αυτό φέρνει μια τριβή και βγάζει στην επιφάνεια και τον πραγματικό χαρακτήρα όλων αυτών των ανθρώπων. Πολλά μπορεί να πάνε λάθος οπότε οι ανθρώπινες σχέσεις δοκιμάζονται και αυτό με κάνει να πιστεύω ότι η χημεία σε προσωπικό επίπεδο πολλές φορές είναι πιο σημαντική από αυτήν σε μουσικό. Να κλείσω λοιπόν με τον Herbie, που είναι και το νεότερο μέλος στη μπάντα, που μπήκε στο τέλος του ‘19. Είναι η πιο καταραμένη θέση αυτή του τραγουδιστή στου Firewind η αλήθεια είναι (γέλια). Έχουμε αλλάξει πολλούς. Συνήθως οι καλύτεροι είναι πάντα πιασμένοι και μπορεί να θέλουν και πάρα πολλά λεφτά ή έχουν τόσα project που είναι εξαιρετικά δύσκολο να δουλέψουν και με τη μπάντα μας. Το τελευταίο ισχύει και για τον Herbie βέβαια. Είναι στους Avantasia και παράλληλα σε πολλά άλλα σχήματα. Έχει πολύ ενδιαφέρουσα ιστορία επίσης ο Herbie. Ξεκίνησε να τραγουδάει επαγγελματικά μετά τα 40 του χρόνια. Δούλευε 25 χρόνια σε εργοστάσιο και είχε πάντα ως side project τη μουσική. Πριν περίπου πέντε χρόνια λοιπόν και αφού εντάχθηκε στο δυναμικό των Avantasia αποφάσισε να αφήσει την πρωινή του δουλειά και να ασχοληθεί εξ ολοκλήρου με αυτό. Είναι πολύ γενναίο να κάνεις κάτι τέτοιο και τον σέβομαι πολύ γι’ αυτή του την απόφαση.
Σχετικά με το τελευταίο σας άλμπουμ και έχοντας πλέον μια πληρέστερη εικόνα του feedback που έχετε λάβει, είστε ικανοποιημένοι από τις εντυπώσεις κοινού και κριτικών;
Ναι θα έλεγα πως είμαστε ευχαριστημένοι. Ωστόσο βγήκε σε περίεργη χρονικά περίοδο. Μόλις ξεκίνησε η καραντίνα ουσιαστικά τότε κυκλοφόρησε και το άλμπουμ. Ίσως θα έπρεπε να περιμένουμε.
Ωστόσο ο κόσμος είχε λίγο περισσότερο χρόνο να ασχοληθεί και ακούσει περισσότερη μουσική θεωρώ…
Αυτό ισχύει. Απλά κυκλοφόρησε όταν είχαν κλείσει ακόμα και όσα δισκάδικα έχουν απομείνει. Είχαμε προβλήματα διανομής και ψηφιακά, πχ μέσω της Amazon. Δεν προλαβαίναμε να κάνουμε restock σκέψου. Θεωρώ ότι ήταν λάθος της δισκογραφικής μας η απόφαση να κυκλοφορήσει το άλμπουμ τότε. Από την άλλη βέβαια ο κόσμος ανταποκρίθηκε, το άκουσε, το μελέτησε.
Επίσης, γιατί τώρα “Firewind”; Η αλήθεια είναι ότι είθισται ένα ομώνυμο άλμπουμ να έρχεται στις αρχές της πορείας ενός συγκροτήματος. Τι σας ώθησε στο να αξιοποιήσετε το όνομά σας ως τίτλο του ένατου full length σας;
Κατ’ αρχήν τα έχουμε κάνει όλα ανάποδα (γέλια). Ξεκινήσαμε σαν studio project και μετά γίναμε μπάντα με προοπτικές περιοδείας κλπ. Έγιναν ωστόσο μεγάλες αλλαγές στα τέλη του ‘19 στο γκρουπ. Έφυγαν δύο μέλη μας, ο τότε τραγουδιστής μας και ο Bob (Katsionis). Αυτό ήταν μια ευκαιρία για μένα να φανταστώ από την αρχή τη μπάντα. Ήταν ένα κομβικό σημείο η αλήθεια είναι γιατί ή θα αναγκαζόμουν να έμπαινα σε διαδικασία διάλυσης ή θα έπρεπε να τη στήσω από την αρχή, κάτι σαν version 2 αν θες. Αποφάσισα λοιπόν να επιστρέψω στη λογική της τετραμελούς μπάντας. Ένας από τους λόγους επομένως που ονομάσαμε το άλμπουμ Firewind ήταν και αυτός, σαν μια δήλωση αυτού του restart/reboot που έγινε.
To πρώτο σας δισκογραφικό συμβόλαιο ήρθε μετά από τη συμβολή του θρύλου Chastain. Πες μας λίγο πώς προέκυψε η γνωριμία και ποια ακριβώς η συμβολή του στην πορεία των Firewind;
Πράγματι, ο Chastain είχε τη Levaithan Records. Του έστελνα συνέχεια υλικό (γέλια). Αν όχι κάθε βδομάδα, κάθε δύο βδομάδες του έστελνα τα demo μου, μάλιστα σε κασέτα τότε. Έστελνα σε πολλές εταιρείες αλλά εκείνος πάντα μου απαντούσε και μου έλεγε τη γνώμη του. Υποστήριζε βέβαια ότι ένα instrumental project δε θα έχει την ίδια απήχηση και πως αν έβαζα έστω προσωρινά έναν τραγουδιστή κάποια κομμάτια να είχαν άλλη προοπτική. Και είχε δίκιο, ήταν τέλη ‘90s και το instrumental δεν έπαιζε πολύ στην αγορά, σε αντίθεσή βέβαια με το τι ισχύει σήμερα. Ήταν πολύ ενθαρρυντικά τα όσα μου έλεγε, με κατεύθυνε να εξελίξω το στυλ μου και μου έδινε tips. Εν τέλει μετά από 2-3 χρόνια μεταξύ μας αλληλογραφίας μου έστειλε το δισκογραφικό συμβόλαιο για τους Firewind.
Ποια ήταν η πρωτόλεια αν θες κυκλοφορία μουσικής σου; Πού “σε άκουσες” πρώτη φορά “επισήμως”; Να πούμε εδώ ότι σε compilation (Warzone) του τότε έντυπου περιοδικού Metal Invader (δε θα αποκαλύψω το έτος, αυτό θα το αφήσω σε σένα) βρίσκουμε δική σου δουλειά.
Ναι ήταν 1998. Δεν ξέρω αν μπορώ να το χαρακτηρίσω βέβαια επίσημη κυκλοφορία, σίγουρα όμως ήταν η πρώτη. Ήταν αν θυμάμαι καλά ένα compilation από undreground ελληνικές μπάντες και δεδομένου της σχέσης μου με την Ελλάδα εντάχθηκε και κομμάτι Heavy Metal In The Night που είχαμε γράψει με τους Dream Evil, το project που είχα στη Σουηδία παράλληλα με τους Firewind. Ήταν όντως το πρώτο μας demo. Ήταν βέβαια πολύ καλή ηχογράφηση για demo, είχε γίνει στο Studio Fredman του Fred (Nordström) με τον οποίο τρέχαμε μαζί το project των Dream Evil. Ήταν λοιπόν ένα αναγνωριστικό βήμα για εμάς γιατί η μπάντα τότε δεν είχε υπογράψει ακόμη κάπου, θέλαμε να δούμε ποια θα ήταν η ανταπόκριση και το feedback που θα παίρναμε. Το demo από όσο θυμάμαι είχε μέσα τρία κομμάτια. Η πρώτη ωστόσο επίσημη κυκλοφορία μουσικής μου είναι με τους Mystic Prophecy το 2001 με το άλμπουμ “Vengeance”.
Πώς καταφέρνεις να ισορροπείς με τόση μαεστρία θα έλεγα μεταξύ της προσωπικής σου σόλο καριέρας, των Firewind αλλά και των λοιπών project; Αν το δει κάποιος καθαρά χρονολογικά η αναλογία είναι σχεδόν 1 προς 1, ένα σόλο άλμπουμ, ένα Firewind ή το αντίστροφο (‘01 – ‘02, ‘12- ‘14, ‘17- ‘18, ‘20- ‘21)! Βάζεις προτεραιότητες μουσικά; Εννοώ προγραμματίζεις (ή έστω εκφράζεις την επιθυμία) τι θα ήθελες να βγει και πότε;
Συνήθως ναι, εννοώ έτσι θα ήθελα να προχωράω, βγάζοντας ένα solo – ένα Firewind, αν και με τις περιοδείες και τα shows δεν μπορείς να προγραμματίσεις πάντα. Πολλές φορές οι ευκαιρίες παρουσιάζονται από εκεί που δεν το περιμένεις. Για να σου δώσω ένα παράδειγμα, δεν είχα σκοπό να περιοδέψω με τους Firewind φέτος αλλά προέκυψε αυτή η περιοδεία στην Αμερική με τους Dragonforce και την κάναμε. Για μένα είναι full time δουλειά η μουσική. Επειδή έχω αναλάβει εξ ολοκλήρου και το management των project που τρέχω, της καριέρας δηλαδή μου γενικά, ασχολούμαι μόνο με αυτό όπως καταλαβαίνεις. Τώρα όσον αφορά τη δημιουργία, γράφω υλικό και μετά διαχωρίζω πού ιδανικά θα ήθελα αυτό να καταταχθεί αν θες, αν είναι για Firewind, για solo ή για κάποιο άλλο project.
Κιθαριστικά είσαι πρότυπο για πολλά νέα παιδιά εκεί έξω που θέλουν να ασχοληθούν με αυτό και να κυνηγήσουν κάτι παραπάνω. Η τεχνολογική εξέλιξη των πραγμάτων προφανώς δίνει σ’ αυτά τα παιδιά μεγαλύτερη ευχέρεια να χτυπήσουν την πόρτα κάποιας δισκογραφικής πιο άμεσα και ανώδυνα, έστω οικονομικά. Ωστόσο κατά τη γνώμη μου αυτό αυξάνει τον ανταγωνισμό και δεδομένης της εύκολης πρόσβασης στην πληροφορία ίσως να μειώνει και την έμπνευση ή τη δημιουργικότητα σε επίπεδο σύνθεσης. Αν θα ήθελες να απευθυνθείς σ’ αυτά τα παιδιά τι θα τα συμβούλευες;
Έχεις δίκιο στο ότι υπάρχει πολύς ανταγωνισμός εκεί έξω. Στις μέρες μας ο καθένας μπορεί να έχει home studio και να ηχογραφεί τις ιδέες του, ακόμη και να κυκλοφορήσει οτιδήποτε μόνος του. Δε χρειάζεται πλέον μια δισκογραφική αν θες τη γνώμη μου για να κυκλοφορήσεις κάτι. Ο μεσάζοντας που παλαιότερα ήταν και ο διανομέας της μουσικής δεν υφίσταται πλέον και σίγουρα δεν έχει ίδια απαξία. Πλέον ανεβάζεις τη δουλειά σου στο Distrokid ή στο Tune Core και αυτή διανέμεται σε όλες τις πλατφόρμες. Αυτό που λέω πάντα στα νέα παιδιά είναι να χρησιμοποιήσουν την τεχνολογία που έχουμε στα χέρια μας, να χρησιμοποιήσουν τις πλατφόρμες αυτές, γιατί εκεί κινούνται και αναζητούν μουσική όλοι αυτή τη στιγμή. Είτε μας αρέσει είτε όχι από εκεί θα ακούσουμε μουσική, θα δούμε videos, θα μάθουμε νέα και θα πέσουμε πάνω σε κάτι καινούργιο που μπορεί να τραβήξει την προσοχή μας. Το ερώτημα είναι τι μπορεί μια δισκογραφική να σου προσφέρει και όχι το αντίθετο. Πλέον τις βλέπω περισσότερο σαν τράπεζες, δηλαδή σαν κάποιον που θα μπορούσε να χρηματοδοτήσει ένα project μου, και φυσικά θα περιμένει κάποια στιγμή να πάρει αυτά τα λεφτά πίσω μέσα από τη δουλειά μου και την απήχηση που θα έχει αυτή σε επίπεδο πωλήσεων κλπ. Σκέψου ότι και οι ίδιες οι δισκογραφικές ακόμη, πριν υπογράψουν ειδικά κάποια νέα μπάντα κοιτάνε την online εικόνα και αξία σου. Οι νέοι μουσικοί λοιπόν καλό θα ήταν να αξιοποιούν την τεχνολογία, να ανεβάζουν υλικό συχνά, να είναι ο εαυτός τους στα social media, γιατί μόνο έτσι θα ταυτιστεί κάποιος μαζί τους. Πρέπει να προβάλλουμε την πραγματική μας προσωπικότητα και όχι να προσπαθούμε να πουλήσουμε κάτι που δεν είμαστε. Η δισκογραφική και το συμβόλαιο ίσως παίζουν κάποιο ρόλο, αλλά σε μεταγενέστερο χρόνο και όχι στις αρχές. Όταν λήξει το συμβόλαιο που έχω με την AFM Records δεν ξέρω αν θέλω να ανανεώσω ή να υπογράψω κάπου αλλού. Έχω μπει άλλωστε ήδη σε μια διαδικασία ανάκτησης κάποιον παλαιότερων δικαιωμάτων από δισκογραφικές για να μπορώ να τα διαχειρίζομαι πλέον μόνος μου.
Σε προσωπικό επίπεδο, εκτός από μουσικός ασχολείσαι αρκετά και με το σχεδιασμό εξοπλισμού, όπως Speed demon πεταλιών, των signature Gus G. σε συνεργασία με τη Jackson, ενισχυτών, μαγνητών κλπ. Αυτή η ενασχόληση πως προέκυψε ή μάλλον συντελεί και στη βελτιστοποίηση του δικού σου ήχου; Φαντάζομαι είσαι πλέον σε θέση να αναπτύξεις και εξ ολοκλήρου δικό σου παρόμοιο εξοπλισμό (πέραν των συνεργασιών που έχεις με μεγαθήρια brands του χώρου)…
Το να δημιουργείς μια Signature κιθάρα είναι όνειρο για κάθε μουσικό πόσο μάλλον για έναν κιθαρίστα. Αν δε αυτή η συνεργασία έρθει με ένα τέτοιο brand, όπως αυτό της Jackson, είναι τιμή να έχουν κιθάρες της το όνομά σου επάνω. Είναι μια μεγάλη συνεργασία. Ο σκοπός είναι να δημιουργήσουμε ένα όργανο με τα χαρακτηριστικά που ιδανικά θα ήθελα να έχω πάνω σ’ αυτές. Στο αρχικό μοντέλο κάνουμε παραλλαγές, βελτιώσεις, και γενικά αλλαγές βγάζοντας έτσι και νέα μοντέλα. Μπορεί να είναι και επιχειρηματικό αυτό το κομμάτι, αλλά πρώτα και πάνω απ’ όλα είναι κάτι που μ’ ευχαριστεί και που μπορώ να υποστηρίξω και να χρησιμοποιώ και ο ίδιος στο τέλος της ημέρας, τόσο κατά τη σύνθεση όσο και όταν παίζω live. Όσο περνάει ο καιρός τόσο μεγαλύτερο ενδιαφέρον έχω για όλο αυτό το κομμάτι γι’ αυτό και πρόσφατα ξεκίνησα και δική μου εταιρεία με μαγνήτες. Το θεωρώ άλλωστε παρακλάδι αυτού που κάνουμε ως μουσικοί. Το να είσαι μουσικός άρα και δημιουργός δε μένει μόνο στη στενή έννοια του να βγάλεις ένα riff, μια μελωδία, αλλά προεκτείνεται και στην εξέλιξη του ήχου με τη δημιουργία μιας κιθάρας ή οποιουδήποτε μέρους του εξοπλισμού.
Επιστρέφοντας στους Firewind, έχετε στα σκαριά και την επανακυκλοφία του ντεμπούτου σας “Between Heaven and Hell”, σωστά; Συνειρμικά, εκτός από το να μας πεις δυο λόγια γι’ αυτό το εγχείρημα, θα ήθελα να μου περιγράψεις τη σχέση σου με τους Black Sabbath και φυσικά να απαντήσεις στην πλέον παρωχημένη ερώτηση Ozzy ή Dio (και προσπάθησε σε παρακαλώ να είσαι όσο πιο αντικειμενικός γίνεται χαχα), αν και νομίζω πως κάνοντάς σου αυτήν την ερώτηση είναι σαν να σε βάζω να διαλέξεις μεταξύ ESP και Jackson!
Ως προς το πρώτο σκέλος της ερώτησής σου, το κομμάτι “Between Heaven and Hell” δεν έχει σχέση με το “Heaven and Hell” των Black Sabbath. Δε θυμάμαι γιατί το ονόμασα έτσι, ήταν από τα πρώτα κομμάτια που έγραψα, ήμουν πολύ μικρός. Μπορεί να το είχα ωστόσο στο πίσω μέρος του μυαλού μου. Το πρώτο άλμπουμ είναι από τις πιο neoclassical/ power metal στιγμές μου, είναι ένα αρκετά ωμό αν θες άλμπουμ που βγήκε σε πιο ανέμελα χρόνια. Ήταν ένας δίσκος με πολύ ωραίες στιγμές, σίγουρα όχι το καλύτερο της μπάντας, αλλά είναι μια πολύ καλή αρχή αν σκεφτείς ότι ήμουν μόνο 20 χρονών όταν συνέθεσα τα κομμάτια και 22 όταν κυκλοφόρησαν. Η επανακυκλοφορία προέκυψε λόγω της επετείου των 20 χρόνων και επειδή λόγω του ότι έχω ανακτήσει τα δικαιώματα για το συγκεκριμένο δίσκο ήθελα να το βγάλω σε βινύλιο, είναι ο μόνος μας δίσκος που δεν έχει κυκλοφορήσει ποτέ σε τέτοια μορφή. Θα βγουν μόνο 200 κόπιες, θα είναι limited δηλαδή, σε gatefold έκδοση με νέο artwork. Δοθείσης της ευκαιρίας έγινε και το remaster και θα κυκλοφορήσει και ψηφιακά με κάποια bonus tracks. Βγήκε και το πρώτο lyric video για το “Between Heaven and Hell”, ενώ έχουμε ετοιμάσει και κάποια ακόμη. Ήταν η αφετηρία των Firewind, έπρεπε νομίζω να γίνει.
Ως προς το δεύτερο σκέλος τώρα. Κοίτα! Έχω καλή σχέση με τους Black Sabbath, τα ξέρω τα παιδιά, είναι καλά παιδιά (γέλια). Είναι η πιο αγαπημένη μου μπάντα όλων των εποχών μαζί με τους Beatles. Οι Sabbath έχουν διαφορετικές περιόδους που μου αρέσουν όλες για διαφορετικούς λόγους. Αν βέβαια θέλουμε να εστιάσουμε στην πιο εικονική περίοδό τους αυτή είναι με Ozzy, τα πρώτα έξι άλμπουμ άλλωστε είναι η βίβλος του heavy metal. Αυτό που έκαναν με τον Dio ήταν κάτι πολύ διαφορετικό, μου αρέσει εξίσου ωστόσο. Προσωπικά μου αρέσει πάρα πολύ η περίοδος Tony Martin που δυστυχώς είναι θαμμένη. Αλλά γενικά είμαι σαμπαθικός. Και αυτό γιατί και το χειρότερο άλμπουμ να πάρεις από όσα έχει βγάλει ο Iommi είναι συγκριτικά ανώτερο από οτιδήποτε άλλο κυκλοφορεί. Μιλάμε για αριστουργήματα στο χώρο του heavy metal.
Με αφορμή τη προχθεσινή επέτειο κυκλοφορίας (4 ετών) του “Force Majeure” θες να μας πεις πως κύλησε η συνεργασία σου με τον Vinnie Moore; Προφανώς για λίγους μήνες δε συμπεριλήφθηκε στο “Fearless” (Aπρίλιος ‘18). Παρόλα αυτά το βρίσκουμε στο “Quantum Leap” που κυκλοφόρησε το ‘21, μια εμφανώς ταιριαστή επιλογή ωστόσο για έναν σχεδόν εξ ολοκλήρου instrumental δίσκο.
Πράγματι πέρασαν 4 χρόνια απ’ αυτό το single. Το είχα γράψει πριν κυκλοφορήσει το “Fearless” αλλά δε το συμπεριέλαβα επίτηδες γιατί ήθελα το άλμπουμ να έχει φωνητικά, ενώ το συγκεκριμένο κομμάτι ήταν καθαρά instrumental. Μετά πήγαμε στην Αμερική για περιοδεία με το άλμπουμ αυτό μαζί με τον Vinnie. Εκεί είχα το demo από αυτό το κομμάτι και σκέφτηκα να ρωτήσω αν ήθελε να παίξει ένα solo γι’ αυτό. Είναι λίγο παράδοξο γιατί παρ’ όλο που είναι ένας από τους ήρωές μου μουσικά και μ’ έχει επηρεάσει αρκετά, τυχαίνει να είμαστε φίλοι εδώ και αρκετά χρόνια. Τον γνώρισα στην Ελλάδα όταν έπαιξε το 2010. Ήταν μεγάλη τιμή για μένα που δέχτηκε να παίξει στο κομμάτι. Έχει αλλάξει ωστόσο το στυλ του, δεν παίζει τόσο με αυτό το shredding neoclassical στοιχείο τόσο πολύ πλέον, έχει περάσει σε blues rock μονοπάτια. Σε κάθε περίπτωση το solo ήταν τρομερό. Και ναι ταίριαξε το κομμάτι αργότερα στο “Quantum Leap” ακριβώς γιατί πρόκειται για έναν instrumental δίσκο. Ήθελα να το συμπεριλάβω σε ένα tracklist δίσκου, δε θα ήθελα να μείνει μόνο ως single.
Για το τέλος έχω αφήσει το πέρασμα σου από τη “σχολή” Ozzy. Προσωπικά, σκεπτόμενη μόνο και μόνο το πέρασμα του Randy Rhoads από τη μπάντα, μόνο ως top/elite σχολή θα μπορούσα να χαρακτηρίσω την όποια διάδραση με τη μπάντα του. Αν μπορούσες να περιγράψεις με 4 λέξεις τη δική συνεργασία σου με τον Ozzy και τη συμμετοχή σου στην ηχογράφηση και περιοδεία του Scream, ποιες θα ήταν αυτές;
Τέσσερις λέξεις μόνο (γέλια); Οκ! Λοιπόν… θα πω ονειρική (περιοδεία), τρέλα (με την καλή έννοια), επική και καθοριστική (για την καριέρα μου). Ναι, αυτές είναι νομίζω!
Θέλω να σ’ ευχαριστώ πολύ σ’ αυτό το σημείο για τη συνέντευξη και να ευχηθώ με τη σειρά μου τα καλύτερα να έρθουν για τους Firewind και για σένα σε προσωπικό επίπεδο. Ανυπομονούμε για τα live shows φαντάζομαι όσο και εσείς! We feel the burn cause we ‘re on fire!
Και γω σ’ ευχαριστώ πολύ! See you there.
