Ελληνικά
Κυριακή 24 Μαρτίου
The Shadeless Emperor
Με τους The Shadeless Emperor ξεκίνησε η δεύτερη μέρα του Horns Up. Το συγκρότημα από τη Λάρισα με αφορμή το άλμπουμ τους (που κυκλοφόρησε το 2017), με τίτλο “Ashbled Shores” έχει δραστηριοποιηθεί συναυλιακά με ορμή, με αποτέλεσμα να τους έχω δει 3 φορές σχετικά πρόσφατα. Είναι μια καλή μπάντα που ενδείκνυται για οπαδούς του melodeath, ειδικά αυτό της σουηδικής κοπής. Με αυτοπεποίθηση και τσαγανό παίξανε για περίπου μισή ώρα και ζέσταναν το κοινό που σιγά-σιγά γέμιζε τον χώρο. Πολύ δυνατό χαρτί ο τραγουδιστής τους Θάνος Τζιόκας και οι πολλές αλλαγές και τα κοψίματα στα τραγούδια τους που δημιουργούν έξυπνα κορυφώσεις μέσα σε αυτά.
Exile of Heaven
Με τους Exile of Heaven από την Κοζάνη συνεχίστηκε το φεστιβάλ. Ένα σχήμα πολύ δεμένο και προβαρισμένο που κάποια μικροπροβλήματα δεν μπόρεσαν (φυσικά) να αναχαιτίσουν. Ο μελωδικός σε Power φόρμες ήχος τους (όπως αυτός μας συστήθηκε με το πολύ καλό ντεμπούτο τους με τίτλο “The Illusion of Randomity” το 2016) φλερτάρει και με το παραδοσιακό κλασσικίζων heavy metal. Κάτι που η πόλη των Τρικάλων και το κοινό του φεστιβάλ ξέρει να επιδοκιμάζει. Καλή σκηνική παρουσία και απόδοση από όλους, ενώ (και εδώ) ειδική μνεία στον τραγουδιστή και άσσο στο μανίκι της μπάντας, Ηλία Κυτίδη. Νομίζω πως πρέπει να (ξανα)μπουν στο στούντιο γρήγορα.
Mortal Torment
Οι Αθηναίοι Mortal Torment είναι από τις περιπτώσεις που η αμφίδρομη σχέση με το κοινό (τους) είναι -όχι απλά ιδιαίτερη αλλά- κομβικής σημασίας για το αν το live απογειωθεί και σε στιγματίσει ή μείνει ένα ακόμα live που απλά παρευρέθηκες. Η επικοινωνία του Γιάννη Νάκου με τον κόσμο είναι σήμα κατατεθέν τους. Άρτιοι τεχνικά με συνθέσεις μπετόν αρμέ, και με τόση γκρούβα που κάνει το χώρο να σείεται, ήταν λογικό κάποια στιγμή το κοινό να ξεκλειδώσει. Τότε τα σαράντα λεπτά της εμφάνισης τους φάνηκαν απειροελάχιστα, σχεδόν λιγότερα από όσο κράτησε το επικό Necropitogyron…
Released Anger
Άλλο ένα σχήμα από το Έσσεν της Γερμανίας…ε,ε,ε, από την Αθήνα, οι γνωστοί και μη εξαιρετέοι Released Anger. Old school Thrash με γερμανίλα, ταχύτητα, σφαίρες και αλητεία. Εξαιρετικά τύμπανα, παχύ μπάσο και φωνή που έσκιζε σε αρμονία με τα ξυραφένια ριφφ μας παρουσίασαν για 40-45 λεπτά οι Released Anger, που έχουν τραγουδάρες και αυτό μετράει, με το κοινό να ξεσηκώνεται γεμάτο παλμό.
Lucifer’s Child
Δεν ξέρω αν θα γίνουν ποτέ τεράστιοι, τους το εύχομαι και το ελπίζω, αλλά ξέρω πως συζητιούνται σαν το next big thing της Ελληνικής Σκηνής. Ο πρώην πλέον κιθαρίστας των Rotting Christ Γιώργος Εμμανουήλ, ο Στάθης Πακαταρίδης (Nightfall) έχουν καταφέρει με δυο μόλις δίσκους στις πλάτες τους, τα “Τhe Wiccan” και “The Order”να κάνουν τον κόσμο να περιμένει πολλά από αυτούς. Οι Lucifer’s Child που είδα εγώ στην σκηνή του Horns Up έχουν ένα δικό τους τρόπο να προσεγγίσουν το hellenic black metal τους, αλλά πρέπει να κόψουν τον ομφάλιο λώρο που τους συνδέει με τους Rotting Christ. Αυτό δεν σημαίνει πως δεν ήταν ταύρος εν υαλοπωλείο το σχήμα, γεμάτο ενέργεια, πάθος που δεν σε έπαιρνε να το αγνοήσεις και πολύ καλό ήχο. Η δε προσωπική μου συμπάθεια είναι ο Marios Dupont (τσεκάρετε και την μπάντα του Karma Violens) που είναι απίστευτος φωνητικά και γεμίζει την σκηνή με το λαρύγγι του που ξερνάει λάβα. Μικρή ένσταση στα του ήχου, στα ντραμς που όσο έσπερνε στα blast beat, άλλο τόσο χανότανε το snare.
Battleroar
Αν έχεις καινούριο τραγουδιστή σχεδόν ένα μήνα το πιο πιθανό είναι να ακυρώσεις το επικείμενο live που έχεις. Αν είσαι οι Battleroar, όχι, αλλιώς δεν μπορείς να έχεις αυτό το όνομα αν αποφεύγεις την μάχη. Στη δε πόλη των Τρικάλων έχουν ήδη περάσει επτά χρόνια από τότε που έπαιξαν την τελευταία φορά. Οι προσδοκίες του κόσμου ήταν μεγάλες, ο αριθμός που ήρθε για αυτούς από αρκετές πόλεις της Ελλάδας σεβαστός και αρκετός. Ο κακός ήχος, το μη δέσιμο μιας ουσιαστικά απροβάριστης μπάντας δεν πτόησε τους οπαδούς τους. Υπήρχε θέληση από την μπάντα και η κατανόηση από το κοινό αλλά κακά τα ψέματα το αποτέλεσμα μας άφησε με μια πικρή γεύση στο στόμα. Δεν είναι τυχαίο πως οι Battleroar έφυγαν με 2 κομμάτια λιγότερα από το set τους, ενώ στο sold out φεστιβάλ (και τις 2 μέρες , από 310 εισιτήρια έκαστη η κάθε μέρα) το κοινό είχε αραιώσει. Ο John Cuijpers (Praying Mantis) είναι εξαιρετική επιλογή και αυτό θα φανεί στο μέλλον, τώρα όμως ο χρόνος δεν ήταν σύμμαχός τους. Εκτιμώ, όπως πιστεύω και ο κόσμος που ήταν εκεί στην πλειονότητα του, τις τρομερές ικανότητες που επέδειξε ο Ολλανδός frontman, σε σημεία και σύντομα θα τους δούμε όταν βρουν την κατάλληλη χημεία στο ίδιο υψηλό επίπεδο όπως μας έχουν συνηθίσει τόσα χρόνια.
