Ελληνικά
Είδος:Thrash Metal
Χώρα: Η.Βασίλειο
Εταιρία: –
Έτος: 2025
Η Μεγάλη Βρετανία,αντεπιτίθεται και το βαρύ πυροβολικό της είναι οι Hydra Vein. Οι Hydra Vein κυκλοφορούν λοιπόν ένα καταιγιστικό thrash EP, το “Perpetual Violence Machine”, ακολουθούμενο από το comeback album του 2022 “Unlamented”. Το αυθεντικό και ωμό τους thrash σε αρπάζει από το σβέρκο από το πρώτο δευτερόλεπτο και με τα φωνητικά του καινούργιου τραγουδιστή τους, Ross Curry, τα οποία είναι σκληροτράχηλα, το γλυκό δένει αμέσως.
Η Μεγάλη Βρετανία έχει αρκετά καλά στοιχεία στο thrash, όπως το τιτάνιο ντεπούντο των Onslaught, “Power From Hell”, το οποίο με τις d-beat/Discharge πινελιές έγραψε τη δική του ιστορία και επηρέασε ακομα και το ιδίωμα του death metal. Μπάντες επίσης όπως οι Xentrix, Re-Animator, Sabbat, Hellbastard, Sacrilege, Evile, Acid Reign, Cerebral Fix, Venom, Savage Messiah και άλλες πολλές άφησαν το δικό τους αποτύπωμα στη metal μουσική. Έτσι και οι Hydra Vein με το ωμό, κιθαριστικό τους thrash κράτησαν ψηλά την underground, Βρετανική thrash metal σκηνή – γιατί κακά τα ψέματα, όλες οι προαναφερθείσες μπάντες ήταν και παραμένουν στην underground – και άγγιξαν και την D.I.Y σκηνή της hardcore/metal punk!
Αν σκεφτεί κανείς πως η σκηνή της Bay Area και η Teutonic thrash scene επιλέγουν να έχουν έναν πιο καθαρό και διαφανή ήχο, αυτός της Βρετανικής σχολής τείνει να είναι πιο έντονος και βρώμικος.
Το “Perpetual Violence Machine” μέσα από τα πέντε κομμάτιά του σου επιτίθεται απροκάλυπτα χωρίς ανάσα. Το ομότιτλο τραγούδι δεν σου αφήνει πολλά περιθώρια να σκεφτείς – με τις αμβλύ άκρες του σου σκίζει κυριολεκτικά όλο σου το είναι και κάπου εκεί συνειδητοποιείς πως βρισκόμαστε σε έναν αέναο πόλεμο!
Εξίσου άγριο και το επόμενο του EP, το “Iron Men”, ένα απόλυτο riff πάρτι με πινελιές από Exodus και με τη φωνή του Ross να σε πείθει αποτελεσματικά.
Επόμενο κομμάτι το “Black Slammer”, το οποίο ξεκινάει με ένα ολίγον Bolt Thrower bonecrusher riff – ίσως και το αγαπημένο μου track του δίσκου. Καταλήγει σε ένα headbanger mid-tempo ως κεντρικό σημείο του κομματιού και δεν σε αφήνει σε ησυχία για τα πέντε λεπτά και 12 δευτερόλεπτα που διαρκεί. Κάποιοι ας μου επιτραπεί να πω κουράστηκαν με το ότι είναι τόσα λεπτά κομμάτι – για μένα έτσι έπρεπε να είναι, κατά την ταπεινή μου γνώμη και την “ακουστική γωνία” που το ακούω. Πάντα γούσταρα thrash κομμάτια που να είναι στο πεντάλεπτο, εξάλεπτο. Άκρως στακάτο track, απόλυτα δεμένο.
Το “Strive for Life” περιλαμβάνει το καλύτερο σόλο του άλμπουμ και είναι στα χνάρια των Slayer και των Exodus – κλασικό παράδειγμα για ένα καλό moshpit.
Για κλείσιμο δεν σου χαρίζονται καθόλου και με τη Βρετανίλα να ρέει από τα ηχεία, με την θρασύτητα των Slayer και των Megadeth σε μαστιγώνουν με το “A Thousand Forms of Fear”. Διάβασα σε αρκετά άρθρα πως ο Ross έχει τη χροιά του Mustaine εποχής “Peace Sells…” – εγώ θα πω και της εποχής του “So Far…” και είναι αλήθεια. Αυτό έχει μια λυρικότητα και μια “γκρίνια” στα φωνητικά του αλά Mustaine!
Το “Perpetual Violence Machine” είναι ένα παράδειγμα του ότι το thrash δεν πέθανε: σφιχτοδεμένο EP, στακάτο και αν και από την παλιά τάξη των Hydra Vein είναι, μονάχα ο μπασίστας Damon Maddison τον πλαισιώνουν γερόλυκοι της underground σκηνής και το αποτέλεσμα είναι άψογο! Άκρως αντιπολεμικός δίσκος, με ένα rhythm section να σε κρατάει σε εγρήγορση και μαζί με τα ξυράφια riffs και τη φωνή του Ross σε κρατάνε σε εγρήγορση!
Εύχομαι καλή συνέχεια στους Hydra Vein, που μας κρατάνε ζωντανούς στον πόλεμο ενάντια στην αδικία, την καταπίεση, τη φτώχεια και την απόλυτη συντριβή από “ανθρώπους” που δεν δίνουν δεκάρα για τους πολλούς!
Εύχομαι στους/στις συναρθρογράφους μου και ΌΛΟΝ τον κόσμο να είμαστε δυνατοί και γεροί το 2026!!!
No Guts, No Glory!
