29.3 C
Athens

I Don’t Want Your Holy Water – Ιανουάριος 2015

Published:

Last Updated on 03:35 AM by Giorgos Tsekas

Στη χώρα που δεν κάνει ξαστεριά ποτέ, ό,τι είναι να γίνει, θα γίνει στην αντάρα”

Καλή χρονιά αναγνώστες, τίποτε άλλο εκτός από ανέξοδες ευχές δεν μας έμεινε άλλωστε…..

Με διαφορετικό κείμενο είχα καταπιαστεί, με πρόλαβε όμως η μη εκλογή προέδρου της “δημοκρατίας”, εκείνου δηλαδή του πολύ δραστήριου και άξιου πολιτικού που δεν κάνει απολύτως τίποτα. Αυτή η θέση-γλάστρα χήρεψε μετά τις αποτυχημένες προσπάθειες δωροδοκίας και τρομοκρατίας βουλευτών, ούτως ώστε να προέκυπτε το πολυπόθητο νούμερο 180 στο “ΝΑΙ” για την υποψηφιότητα του Σταύρου Δήμα και προκηρύχτηκαν εκλογές…….

Εκλογές 2015, η αποθέωση της “δημοκρατίας”, η αστική εμποροπανήγυρις ξανά παρούσα. Ανοίξαμε και σας περιμένουμε. Νέα και παλαιά κόμματα απλώνουν την ιδεολογική πραμάτεια τους και διαλαλούν την αξία του εμπορεύματός τους, ελπίζοντας ότι οι ψηφοφόροι θα ψωνίσουν από τον δικό τους πάγκο και όχι από το διπλανό.

Μαζί με κάθε προεκλογική περίοδο φουντώνει ξανά και η συζήτηση για το κράτος (που στα ελληνικά των αρχαίων ημών προγόνων σημαίνει “εξουσία”), για την κυβέρνηση, για την ανατροπή, την επανάσταση, την αναγκαιότητα η μη συμμετοχής στις εκλογές, για το αναπόφευκτο της μοίρας του λαού, την πορεία και εξέλιξη της κοινωνίας, κλπ, κλπ.

Προσωπικά δεν περίμενα και δεν αναμένω κάτι σημαντικό από τον κοινοβουλευτισμό, πάραυτα αντιμετωπίζω τις εκλογές ως ένα ακόμη βέλος στη φαρέτρα μου, ίσως όχι το πιο αποτελεσματικό και σίγουρα όχι το πλέον δηλητηριώδες. Η κοινωνία που ονειρεύομαι σε καμία των περιπτώσεων δεν είναι δυνατό να προκύψει δια μέσω της βουλής. Παρόλα αυτά, αντιτίθεμαι και στην πλέον διαδεδομένη και ισοπεδωτική κραυγή της εποχής μας “όλοι είναι ίδιοι”. Η πλήρης απαξίωση της πολιτικής έφερε και το φούσκωμα των ποσοστών των ναζί, η ηγεσία των οποίων κατακεραύνωνε το κοινοβούλιο πριν τις εκλογές, ενώ μετά βόλεψε τα καλοαναθρεμμένα κωλαράκια της στα έδρανα και εκπλήρωσε τον ιστορικό της ρόλο ως το πιο πιστό σκυλί της άρχουσας τάξης. Θα αλλάξουν τα πράγματα με τον ΣΥΡΙΖΑ στην κυβέρνηση; Σαφέστατα, ΟΧΙ, όμως κάτι καλύτερο θα ξημερώσει για τις ορδές των απελπισμένων συνανθρώπων μας, μικρές και ασήμαντες τροποποιήσεις για το υπάρχον σύστημα και τις δομές του που δεν θα επιφέρουν δραστικές αλλαγές, όμως ακόμα και η ελάχιστη επαναφορά κεκτημένων που ισοπεδώθηκαν στα χρόνια του μνημονίου ίσως φέρει μια αμυδρή χαραμάδα ελπίδας στο ζόφος των ημερών μας. Σκοπός μου επουδενί δεν είναι να προτρέψω κάποιον να ψηφίσει ΣΥΡΙΖΑ, αλίμονο αν στήριζα τις ελπίδες μου σε τέτοια κόμματα, ή σε κόμματα γενικά, όμως η στοιχειώδης λογική λέει ότι ακόμα και δρώντας μέσα στο αυτό καπιταλιστικό σύστημα, όπως θα δράσει ο ΣΥΡΙΖΑ, ουδείς μπορεί να αποδειχτεί χειρότερος από την αποχωρούσα συγκυβέρνηση. Δηλαδή, τι μας λες, ρε φίλε, ισχύει το “μη χείρον βέλτιστον”; Σίγουρα όχι, αλλά επί της παρούσης εκείνο που προέχει είναι να ξεφορτωθούμε από το σβέρκο μας την ακροδεξιά, να γίνει έστω ένα ανεπαίσθητο προοδευτικό βήμα προς τα μπρος και μετά συζητούμε πως θα ξεφορτωθούμε τους καπιταλιστές και τον ΣΥΡΙΖΑ μαζί.

Από την άλλη πλευρά, στο πεδίο όσων απέχουν από τις εκλογές κυριαρχεί το σύνθημα “Αν οι εκλογές μπορούσαν να αλλάξουν τα πράγματα, θα ήταν παράνομες”. Ουδέν μεμπτόν περί τούτου. Πραγματικά, αν ήταν εφικτή η αλλαγή του ίδιου του κοινωνικού συστήματος μέσω της κάλπης, διατηρεί κανείς αμφιβολίες ότι θα είχαν αναβληθεί επ’αορίστου και δια παντός με μια πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου ή με ένα πραξικόπημα; Η συνέχεια του ρητού συχνά καταλήγει σε ανοιχτή επίθεση σε όσους ψηφίζουν επειδή “νομιμοποιούν με τη παρουσία τους την εκλογική διαδικασία”. Δηλαδή το ποσοστό όσων απέχουν συνειδητά, που συναρθροίζεται στα αποτελέσματα μαζί με εκείνους που βαριούνται να κουνηθούν από τη πολυθρόνα, με τους απολίτικ (sic) και όσους δεν έχουν καν άποψη να εκφράσουν, θέλουν να μας πουν ότι αποδομεί τη διαδικασία; Με την ίδια λογική, όποιος παρευρεθεί σε ένα γάμο φίλου του σε εκκλησία, νομιμοποιεί την ορθοδοξία;

Προσωπικά οραματίζομαι μια αταξική κοινωνία που θα εκλείπει η εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, δίχως δούλους και αφέντες, χωρίς εκμεταλευτές και εκμεταλευόμενους και εισιτήριο για τούτο το ταξίδι προσφέρει μονάχα η κοινωνική επανάσταση, η επανάσταση που ιδεολογικά διαμορφώθηκε τόσο από τα γραπτά του Μαρξ όσο και από του Μπακούνιν, δηλαδή των θεμελιωτών του κομμουνισμού και του αναρχισμού αντιστοίχως, παρότι και ο κομμουνισμός και ο αναρχισμός προϋπήρξαν των δύο προαναφερόμενων μεγάλων επαναστατών. Εμείς σήμερα, όσοι τουλάχιστον ασπαζόμαστε την αναγκαιότητα της επανάστασης μάθαμε να εστιάζουμε στις διαφορές των θεωρητικών, μάθαμε να παπαγαλίζουμε την τάδε ή την δείνα τοποθέτηση του ενός απέναντι στον άλλο, μάθαμε να διαλαλούμε τις διαφορές που είχε ο Τρότσκι με τον Λένιν, για το πως ερμήνευσε ο Λενιν τους Μαρξ και Ενγκελς, για το ότι ο Μαρξ συμφώνησε με τον Προυντόν απέναντι στην έννοια του κράτους αλλά διαφώνησαν σ’όλα τα άλλα, γιατί ο Μπακούνιν διαφώνησε με τον Προυντόν και όλους τους υπόλοιπους μαζί, για το ότι ο Κροπότκιν είχε το απόλυτο δίκαιο, για το ότι ο Μαλατέστα υπήρξε πιο πρακτικός, για το ότι ο Τσε και ο Φιντέλ δεν συνέπλευσαν με τη Σοβιετική Ένωση, γιατί ο Τσόμσκι είναι μεν σωστός αλλά πολύ ειρηνιστής και τελειωμό δεν έχει. Όλοι όσοι αναφέρθησαν και πολλοί πολλοί ακόμα, θεωρητικοί και επαναστάτες, μηδενός εξαιρουμένου, με όποιες διαφωνίες είχαν μεταξύ τους, έθεσαν τις βάσεις, τις προϋποθέσεις, την πρώτη ύλη αν θέλετε για να αναζητούμε εμείς σήμερα την οικοδόμηση ενός διαφορετικού κόσμου. Παρατηρώντας τις ιστορικές εξελίξεις, μπορώ να πω αν μου επιτρέπετε, όσο αδόκιμο και αν είναι, ότι τελικά όλοι τους είχαν ένα ποσοστό δίκαιου στις τοποθετήσεις τους. Ο Τρότσκι, γιατί αποδείχτηκε σωστός όταν μιλούσε για την παγκόσμια επανάσταση, καθώς επανάσταση σε μία μόνο χώρα, όσο μεγάλη και αν εκείνη είναι, αργά ή γρήγορα είναι καταδικασμένη σε μαρασμό, ο Μπακούνιν γιατί ανάμεσα στα λοιπά στηλίτευσε όσο πιο εύστοχα μπορούσε (θα το δούμε παρακάτω) τα δεινά που θα επιφέρει το χρονικό διάστημα του περάσματος στην αταξική κοινωνία, εκείνο που ο Μαρξ περιέγραφε ως “απονέκρωση” του κράτους, απ’όπου θα αναδειχθεί μία καινούρια γραφειοκρατική κάστα εκλεκτών που ουσιαστικά δεν θα είναι τίποτε διαφορετικό από καινούριους εξουσιαστές, αλλά και ο Μαρξ (όπως και ο Λένιν) όταν περιέγραφε ότι είναι απαραίτητο το μετά της επανάστασης χρονικό διάστημα για να απονεκρωθεί αυτό το καταραμένο κράτος είναι ολόσωστος, κρίνοντας τα αποτελέσματα της επαναστατικής κομμούνας του Παρισιού, όταν με απλά λόγια υποστήριζε ότι δεν γίνεται να νυχτώσεις με καπιταλισμό και να ξημερωθείς με αταξική κοινωνία, ότι απαιτείται το ξερίζωμα του καπιταλισμού από τις συνήθειες και τη ζωή των ανθρώπων. Εκείνο που δεν μας είπε, όμως, είναι πόσο χρονικό διάστημα θα χρειαστεί και τις ακριβείς οδηγίες χρήσης εξόντωσης του κράτους, αυτό το άφησε να το ανακαλύψουμε εμείς, γι’αυτό και τα στα δύο μεγάλα γεγονότα του 20ου αιώνα, στη Ρωσία το 1917 και στην Ισπανία το 1936, όλα πήγαν κατά διαόλου. Στην μεν Ρωσία η μπολσεβίκικη επανάσταση πέτυχε, αλλά αντί σταδιακά να παρακολουθήσουμε εκείνη τη πολυπόθητη απονέκρωση του κράτους, είδαμε ένα καινούριο κράτος, σταδιακά μεταλλασόμενο σε γραφειοκρατικό που επιχειρούσε όχι την κατάργηση της εξουσίας αλλά την μακροημέρευσή της μέσω απολυταρχικών μεθόδων (ευτυχώς ο Λένιν δεν έζησε για να δει την πορεία του), στη δε Ισπανία διεξήχθη ο υπέρ πάντων αγώνας, διεθνής και αμείλικτος, ανάμεσα σε δύο διαφορετικούς κόσμους και όμως κέρδισε το σκοτάδι (ένα σκοτάδι που δυστυχώς υπερασπίστηκε και ο Καζαντζάκης ως απεσταλμένος πολιτικός ανταποκριτής καθημερινής εφημερίδας στην Ισπανία). Κέρδισε γιατί στην πλευρά της δημοκρατικής παράταξης, οι κομμουνιστές και οι αναρχικοί (το τρομερό σε δύναμη αναρχικό συνδικαλιστικό ισπανικό κίνημα δεν έχει προηγούμενο, ελπίζω να’χει επόμενο!) αντί να μονιάσουν απέναντι στον Φράνκο και τους φασίστες, φαγώθηκαν μεταξύ τους. Σ’αυτό το σημείο καταλήγω, συμπεραίνω ότι στην διαχωριστική γραμμή εκείνων που αποζητούν την επανάσταση δεν υπάρχει μόνιασμα γιατί ιδεολογικά εμφανίζονται φαινομενικά “αγεφύρωτες” διαφορές, στην αντίπερα όχθη δεν υπάρχει ιδεολογία, ή μάλλον υπάρχει η ιδεολογία του κέρδους, της ελεύθερης αγοράς, της λογικής “αφού δεν τα κατάφερες, πέθανε”, της διαιώνισης της αδικίας, και εκεί είναι όλοι μονοιασμένοι, αν δε τεθεί ζήτημα διασάλευσης των συμφερόντων τους (όπου ακούς σταθερότητα φίλε αναγνώστη, βάλε στο μυαλό σου ότι εννοούν τη σταθερότητα της κερδοφορίας τους), συνασπίζονται όλοι μαζί, ένα μάτσο καθάρματα και προς αποφυγήν κινδύνων επικαλούνται την σταθερότητα της πατρίδος, του έθνους και του γένους. Τουλάχιστον, όσοι είμαστε απέναντι από τη γραμμή της προστυχιάς, όσοι δεν θέλουμε να ζήσουμε ως δούλοι, ας δώσουμε μορφή στην αφηρημένη έννοια της επανάστασης, τι στο διάολο είναι, μπορεί να συμβεί στη μικρή μας χώρα ή όχι; Αν δεν μπορεί, τι θα πρέπει να κάνουμε για να δημιουργήσουμε τις προϋποθέσεις ώστε να συμβεί; Αν ομολογήσουμε πως επανάσταση δεν γίνεται παρόλο τους μυριάδες νεόπτωχους, άστεγους, εξαθλιωμένους, απελπισμένους πεινασμένους, αυτοκτονούντες γύρω μας, τότε είμαστε άξιοι της τύχης μας. Αν όχι εμείς, ποιοι; Κάποιοι άλλοι ίσως, πιο τολμηροί, τους οποίους μετά εμείς θα κριτικάρουμε για την ορθότητα ή μη των απόψεών τους, για τα πιθανά λάθη που θα διαπράξουν, ενώ εμείς, ιδεολογικά αγνοί, θα παρακολουθούμε τις εξελίξεις και δεν θα κάνουμε λάθη γιατί δεν θα κάνουμε τίποτα.

Δικοί μου σύντροφοι, λοιπόν, είναι όσοι στοιχίζονται ενάντια στην αδικία, με κάθε μέσο, με κάθε τρόπο, ενόπλως ή και ειρηνικά, όπως και αν λέγονται, έχω αποφασίσει προ πολλού ότι με κείνους θα συμπορευτώ. Με κείνους που δεν δέχονται να τρώνε άνθρωποι από τα σκουπίδια, να ζεσταίνονται στο σπίτι τους όταν δίπλα τους αιωρούνται παγωμένες ανάσες αστέγων, να μονολογούν “πάλι καλά που έχω τη δουλίτσα μου και ζω με τα ψίχουλα” όταν η ανεργία θερίζει και περιμένει λαχταριστά και τους ίδιους. Όχι, δεν επιθυμώ να γυρίσουμε στην προ του μνημονίου εποχή, όπου οι καπιταλιστικές ψευδαισθήσεις (καταναλωτικά και κάθε λογής άλλα δάνεια, πιστωτικές κάρτες, κλπ) όντας στα φόρτε τους, δημιουργούσαν απατηλές ελπίδες, επιθυμώ την πλήρη ανατροπή του καπιταλισμού, την εκρίζωσή του από τις συνήθειες και τις ψυχές των ανθρώπων, επιζητώ μια κοινωνία που οι ανθρώπινες σχέσεις δεν θα βασίζονται στο τι θα κερδίσει ο ένας από τον άλλο, θέλω να σπάσω τις αλυσίδες που μου (μας) φόρεσαν και αν δεν τα καταφέρω, τουλάχιστον θα ξέρω ότι προσπάθησα. Πλούτος υπάρχει, αλλά διανέμεται άδικα (μια χούφτα ισχυρών οικογενειών κατέχει περισσότερο από ότι κατέχει το σύνολο του πληθυσμού της Ελλάδας αλλά και παγκοσμίως ίδια είναι η αναλογία), θα μπορούσε να διανεμηθεί διαφορετικά; Φυσικά και θα μπορούσε και αυτό προϋποθέτει την ισοπέδωση όσων ισχύουν σήμερα, απ’άκρη σ’άκρη. Απαιτείται ισονομία, ισομοιρία (που θα’λεγαν και οι αρχαίοι ημών πρόγονοι), δικαιοσύνη, ισότητα, κοινωνική απελευθέρωση και πλήρη ελευθερία, δίχως δυνάστες, δίχως σκλάβους και εξουσιαστές. “Ζητάς επανάσταση χωρίς να υφίσταται καν επαναστατικό κίνημα”, ίσως σκέπτονται μερικοί αναγνώστες. Ζητάω τα αυτονόητα, η κοινωνία δεν περιμένει τους σωτήρες της για να αυτοργανωθεί, ελέω πρωτοφανούς φτώχειας και εξαθλίωσης, εκατοντάδες αυτοργανωμένες αντικαπιταλιστικές, αντιφασιστικές, ανθρωπιστικές κινήσεις/ομάδες/συλλογικότητες δρουν μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας, κοινωνικά ιατρεία, κοινωνικά παντοπωλεία, βιβλιοθήκες, πολιτιστικά στέκια, εγκαινιάζουν νέα ήθη και έθιμα, προτείνουν τη διαφορετικότητα. Ας αποτελέσουν την απαρχή της συνολικής ισοπέδωσης της απανθρωπιάς που μαστίζει τον υποτιθέμενο πολιτισμό μας όπου όλα έχουν μια τιμή αγοράς και άλλη μία πώλησης. Δεν αρκεί βέβαια να δίνεις το ψάρι στο πεινασμένο, αν δεν μάθει ο ίδιος να ψαρεύει.

Βγήκαμε από το θέμα μας όμως (τελικά είχαν δίκιο οι καθηγητές μου που μου’λεγαν ότι είμαι πάντα εκτός θέματος,ποτέ δεν κατάλαβα πάντως γιατί κάποιος πρέπει να ορίζει πότε βρίσκεσαι “εντός θέματος” και πότε “εκτός”, ανάλογα με το αν γουστάρει τα γραφόμενά σου), ας γυρίσουμε στις εκλογές, το κράτος και την εξουσία που εκείνο ασκεί μέσα από διάφορες τοποθετήσεις που ακολουθούν -δεν είναι ορθή η αποσπασματική παράθεση θεωρητικών θέσεων- επιτρέψατέ μου όμως το τόλμημα:

Ο Λένιν καταρχάς, θεωρούσε αναγκαίο κακό την συμμετοχή επαναστατικών κομμάτων στο κοινοβούλιο, ενώ ήταν ξεκάθαρος όταν περιέγραφε ως, τουλάχιστον, αφελή, όποιον κομμουνιστή επιθυμεί να πάρει στα χέρια του την εξουσία μέσω της βουλής. Πόσο ξεκάθαρος μπορούσε να είναι όταν τόνιζε:

“Τον πουλημένο και σαπισμένο κοινοβουλευτισμό της αστικής κοινωνίας η Κομμούνα τον αντικατασταίνει με θεσμούς, όπου η ελευθερία της γνώμης και της συζήτησης δεν εκφυλίζεται σε απάτη, γιατί οι βουλευτές είναι υποχρεωμένοι να εργάζονται οι ίδιοι, οι ίδιοι να εφαρμόζουν τους νόμους τους, οι ίδιοι να ελέγχουν τ’ αποτελέσματα της εφαρμογής τους, οι ίδιοι να φέρνουν άμεσα την ευθύνη απέναντι στους εκλογείς τους. Οι αντιπροσωπευτικοί θε¬σμοί μένουν, μα δεν υπάρχει εδώ κοινοβουλευτισμός σαν ιδιαίτερο σύστημα, σαν χωρισμός της νομοθετικής από την εκτελεστική εργασία, σαν προνομιούχα θέση για τους βουλευτές. Χωρίς αντιπροσωπευτικούς θεσμούς δεν μπορούμε να φανταστούμε τη δημοκρα-τία, ακόμα και την προλεταριακή δημοκρατία, χωρίς τον κοινοβουλευτισμό μπορούμε και οφείλουμε να την φανταστούμε, αν η κριτική της αστικής κοινωνίας δεν είναι για μας κούφια λόγια, αν η προσπάθεια ν’ ανατρέψουμε την κυριαρχία της αστικής τά¬ξης είναι σοβαρή και ειλικρινής μας προσπάθεια, κι όχι «εκλογική» φρασεολογία για το ψάρεμα των ψήφων των εργατών…..” (Λένιν – “Κράτος και επανάσταση”

Όσο για το κράτος, αλλά και την “απονέκρωσή” του δεν υπήρξε φειδωλός:

“Στο προλεταριάτο χρειάζεται το κράτος – αυτό το επανα¬λαβαίνουν όλοι οι οπορτουνιστές, οι σοσιαλσωβινιστές και οι καουτσκιστές, βεβαιώνοντας πως τέτοια είναι η διδασκαλία του Μαρξ και “λησμονώντας” να προσθέσουν ότι, πρώτο, κατά τον Μαρξ, στο προλεταριάτο χρειάζεται μόνο ένα κράτος που απονεκρώνε¬ται, δηλαδή έτσι συγκροτημένο, που ν’ αρχίσει αμέσως ν’ απονεκρώνεται και που να μην μπορεί παρά ν’ απονεκρώνεται. Και δεύτερο, οι εργαζόμενοι χρειάζονται το «κράτος», «δηλαδή το οργανωμένο σε κυρίαρχη τάξη προλεταριάτο».

Φρόντισε να ξεκαθαρίσει τη σκέψη του απέναντι στους αναρχικούς (από το ίδιο βιβλίο), στο ακόλουθο απόσπασμα:
“Εμείς δεν είμαστε ουτοπιστές. Δεν «ονειρευόμαστε» πως θα τα βγάλουμε πέρα μονομιάς χωρίς καμιά διοίκηση, χωρίς καμιά υποταγή. Αυτά τα αναρχικά ονειροπολήματα, βασισμένα στη μη κατανόηση των καθηκόντων της διχτατορίας του προλεταριάτου, εί¬ναι απολύτως ξένα στο μαρξισμό και στην πράξη χρησιμεύουν μόνο για την αναβολή της σοσιαλιστικής επανάστασης ίσαμε τη μέρα που θα γίνουν αλλιώτικοι οι άνθρωποι. Όχι, εμείς θέλουμε τη σοσιαλιστική επανάσταση με τους ανθρώπους που έχουμε τώ¬ρα, που δεν θα μπορέσουν να τα βγάλουν πέρα δίχως υποταγή, δίχως έλεγχο, δίχως «επιστάτες και λογιστές». Η υποταγή όμως πρέπει να γίνει στην ένοπλη πρωτοπορία όλων των εκμεταλλευομένων και εργαζομένων – στο προλε¬ταριάτο.
Ο Μπακούνιν, προγενέστερος του Λένιν, σταθερός στις θέσεις του, ασκούσε κριτική στους κινδύνους της μαρξιστικής μεταβατικής περιόδου από την επανάσταση στην ολοκλήρωση της αταξικής κοινωνίας:

“Η Μαρξιστική θεωρία λύνει πολύ απλά αυτό το δίλημμα. Λέγοντας Λαϊκή Κυριαρχία εννοούν την κυριαρχία ενός μικρού αριθμού αντιπροσώπων που έχουν εκλεγεί απ’ το λαό. Το γενικό και το ατομικό δικαίωμα να εκλέγει κανείς τους λαϊκούς αντιπροσώπους και τους κυβερνήτες του Κράτους είναι η τελευταία λέξη των μαρξιστών, όπως επίσης και των δημοκρατών. Αυτό αποτελεί ένα ψέμα πίσω απ’ το όποιο κρύβεται ο δεσποτισμός της άρχουσας μειοψηφίας, ένα ψέμα πού γίνεται ολοένα και πιο επικίνδυνο γιατί εμφανίζεται ότι εκφράζει την αποκαλούμενη λαϊκή θέληση. Τελικά απ’ όποια άποψη κι αν εξετάσουμε αυτό το θέμα, καταλήγουμε πάντοτε στο ίδιο λυπηρό συμπέρασμα, την κυριαρχία των μεγάλων λαϊκών μαζών από μια προνομιούχα μειοψηφία……..Οι μαρξιστές λένε ότι η μειοψηφία αυτή θ’ αποτελείται από εργάτες. Ναι, πιθανόν από πρώην εργάτες, οι οποίοι μόλις γίνουν κυρίαρχοι πάνω στους λαϊκούς αντιπρόσωπους θα πάψουν να είναι εργάτες. και θα κοιτούν τις απλές εργατικές μάζες απ’ τα ύψη του κυβερνητικού βάθρου, δεν θα εκπροσωπούν πια το λαό παρά μόνο τον εαυτό τους και τις απαιτήσεις πού έχουν για την άσκηση της εξουσίας πάνω στο λαό. Εκείνοι πού αμφιβάλλουν γι’ αυτό γνωρίζουν πολύ λίγο την Ανθρώπινη φύση………Οι Μαρξιστές λένε ότι αυτοί οι εκλεγμένοι αντιπρόσωποι θα είναι αφοσιωμένοι και καλλιεργημένοι Σοσιαλιστές. Οι εκφράσεις «καλλιεργημένος Σοσιαλιστής», «Επιστημονικός Σοσιαλισμός» κλπ, που εμφανίζονται συνεχώς στους λόγους και στα κείμενα των οπαδών του Λασσάλ και του Μαρξ, αποδεικνύουν ότι το ψευτο-λαϊκό Κράτος δεν θα είναι τίποτ’ άλλο παρά ο δεσποτικός έλεγχος του πληθυσμού από μια νέα και καθόλου μεγάλη αριθμητικά, αριστοκρατία πραγματικών και ψευτο-επιστημόνων. Οι «αμόρφωτοι» άνθρωποι θ’ απαλλαγούν εντελώς από τη φροντίδα της διοίκησης και θα τύχουν τη μεταχείριση μιας πειθαρχημένης αγέλης. Τι θαυμάσια απελευθέρωση πραγματικά!…

Ο Φρίντριχ Έγκελς, ο αχώριστος φίλος του Μαρξ, βιομήχανος το επάγγελμα, που πια τον καταριούνται όλοι οι βιομήχανοι του κόσμου, περιέγραψε απλά την έννοια του κράτους και το τοποθέτησε εκεί που του αρμόζει:
“Το κράτος λοιπόν δεν υπάρχει από καταβολής κόσμου. Υπήρξαν κοινωνίες, που τα βγάζανε πέρα χωρίς αυτό, που δεν είχαν ιδέα για κράτος και κρατική εξουσία. Σε μιαν ορισμένη βαθμίδα της οικονομικής εξέλιξης, που συνδεόταν αναγκαστικά με τη διάσπαση της κοινωνίας σε τάξεις, το κράτος έγινε αναγκαιότητα εξαιτίας αυτής της διάσπασης. Πλησιάζουμε τώρα με βήματα γοργά σε μια τέτοια βαθμίδα ανάπτυξης της παραγωγής, όπου η ύπαρξη αυτών των τάξεων όχι μόνο έπαψε ν’ αποτελεί αναγκαιότητα, μα και γίνεται πραγματικά εμπόδιο της παραγωγής. Οι τάξεις θα εξαφανιστούν τόσο αναπόφευκτα, όσο αναπόφευκτα είχαν γεννηθεί στο παρελθόν. Με την εξαφάνιση των τάξεων θα εξαφανιστεί αναπόφευκτα και το κράτος. Η κοινωνία, που θα οργανώσει με νέο τρόπο την παραγωγή πάνω στη βάση της ελεύθερης και ισότιμης ένωσης των παραγωγών, θα στείλει ολόκληρη την κρατική μηχανή εκεί, όπου θα είναι τότε η θέση της: στο μουσείο των αρχαιοτήτων, δίπλα στο ροδάνι και στο μπρούντζινο τσεκούρι”. (Έγκελς – “Η καταγωγή της Οικογένειας της ατομικής ιδιοκτησίας και του κράτους”).

Πιο πριν, ο μαρκήσιος Ντε Κοντορσέ, μαθητής του Βολταίρου, επιφύλαξε στοργική υποδοχή στο κράτος: “Όταν έρθει το πλήρωμα του χρόνου, ο ήλιος θα λάμπει σ’ένα κόσμο ελεύθερων ανθρώπων χωρίς άλλον αφέντη εκτός από τ λογική και τότε, οι τύραννοι και οι σκλάβοι, οι παπάδες και τα ηλίθια εργαλεία τους δεν θα υπάρχουν παρά μόνο στην ιστορία ή στο θέατρο”
Και λίγο πιο μετά, ο ποιητής Κωνσταντίνος Χατζόπουλος με τέσσερις πανέμορφους στίχους (που λανθασμένα αποδίδονται στον Βάρναλη) έδωσε το κεντρικό νόημα όλων των επαναστατικών θεωριών:

“Την πόρτα αν δεν ανοίγει τη σπουν σας είπα•
τι στέκεστε, τι γέρνετε σκυφτοί;
Λαέ σκλάβε, δειλέ, ανανιώσου, χτύπα
και κέρδισε μονάχος το ψωμί.”

Καταλαβαίνω πως μερίδα αναγνωστών θεωρεί όσα διάβασε έως εδώ ως μη ρεαλιστικά, αναχρονιστικά, ξεπερασμένα, ουτοπικά, (το τελευταίο δεν είναι κακό, ο Τόμας Μορ, εφευρέτης της ουτοπίας μίλησε για τη νέα γη που ακόμα δεν τη γνωρίζουμε, όχι για κάποια φανταστική γη). Αν η επανάσταση έγινε ουτοπία τότε τι πρέπει εγώ να σας απευθύνω που 40 και βάλε χρόνια εναποθέτετε τις ελπίδες σας στα ίδια κόμματα;

Ακολουθεί ένα ολίγον χιουμοριστικό κείμενο (εκτός της χρυσής αυγής, εκεί δεν χωράει χιούμορ) για τα κόμματα που θα μπουν ή φλερτάρουν την εισαγωγή τους στο κοινοβούλιο, μετά συνοδείας ενός τραγουδιού.

ΝΕΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

Η απερχόμενη κυβέρνηση. Να’μαστε καλά να τη θυμόμαστε…Η μεγάλη συντηρητική δεξαμενή, το κόμμα των βιομηχάνων, των τραπεζιτών, των εφοπλιστών, των μπάτσων, των μεγαλοαστών, των μικροαστών, αλλά και των ανεγκέφαλων εργατών που ψηφίζουν πάππου προς πάππου τους εκλεκτούς του ΣΕΒ. Εδώ βασιλεύει ατάραχο το τρίπτυχο “πατρίς, θρησκεία, οικογένεια”, μονάχα που από το ρητό τούτο φρόντισαν να εκχωρήσουν τα κυριαρχικά δικαιώματα της πατρίδας και να εξολοθρεύσουν την οικογένεια.

Στα χέρια του μνημονιοσχίστη Αντώνη Σαμαρά η Νέα Δημοκρατία, ζηλεύοντας το “ένδοξο” παρελθόν της, μετασχηματίστηκε σε ακροδεξιά συμμορία. Ο πολιτικός σχεδιασμός πια χαράσσεται από φυσιογνωμίες τύπου Βορίδη, Φαήλου, Γεωργιάδη, Πλεύρη και λοιπών “δημοκρατικών” δυνάμεων. Η ατζέντα πλέον της ΝΔ συμπεριλαμβάνει όλες σχεδόν τις κραυγές της Χρυσής Αυγής. Και τι δεν έκανε πια η ΝΔούλα για να επαναπατρίσει τους απολεσθέντες φασιστοψηφοφόρους; Στρατόπεδα συγκέντρωσης μεταναστών έφτιαξε, επανακατάληψη των πόλεων πρότεινε ώστε να γλυτώσουμε επιτέλους από εκείνους τους αλλόθρησκους ξένους που μας παίρνουν τις δουλειές, τα ΜΑΤ δούλευαν υπερωρίες, τα ποσοστά δήλωναν εμφατικά ότι τα πρόβατα δεν γυρνούσαν στο μαντρί. Άλλωστε, στα στοργικά της χέρια ανατράφηκε η Χρυσή Αυγή και με μαύρο δάκρυ παρακολούθησε η μανούλα τον απογαλακτισμό της, την πορεία της και εν τέλει τον εγκλεισμό μέρους της ηγετικής της ομάδας στη φυλακή. Η ίδια επιθυμούσε το τέκνο της να αποδειχτεί πιο σοβαρό ώστε μια πιθανή συνεργασία να αποτελούσε δεδομένο, αλλά τα παιδιά καμιά φορά ακολουθούν διαφορετικό δρόμο από εκείνο που χαράσσουν για τα ίδια οι γονείς τους και απόμεινε μονάχος ο Μπαλτάκος, από κοντά κι ο Μπάμπης (τι πάει να πει ποιος είναι ο Μπάμπης; Τελειόφοιτος της Πρετεντερικής Λασπολογικής σχολής που ξεπέρασε σε αηδία ακόμη και το μέγα δάσκαλο!), να φέρουν κοντά ξανά τους δύο συγγενείς εξ αίματος.

Ένας πολιτικός αναστήματος Ταμήλου δεν θα μπορούσε να βρει στέγη κάπου αλλού παρά μονάχα στη γαλάζια πολυκατοικία, δίπλα στο μητσοτακέϊκο, στους βαρόνους, σε βασιλόφρονες, χουντικούς, αλλά και σε κάθε καρυδιάς καρύδι που συναποτελεί τον πυρήνα όπου τέμνονται όλων των ειδών τα συμφέροντα.

Η αναρρίχηση στα διοικητικά πόστα γίνεται ανέκαθεν με άκρως δημοκρατικά μέσα, αρκεί το επώνυμό σου να είναι Μητσοτάκης, Καραμανλής, Βαρβιτσιώτης, Κεφαλογιάννης, κ.ο.κ. Ιδεολογικοί προβληματισμοί δεν αναταράσσουν συχνά τη θαλπωρή της γαλάζιας πολυκατοικίας, υπέρμαχοι όλοι τους ανεξαιρέτως του καπιταλισμού, σφυρίζουν αδιάφορα όταν τους ξεμπροστιάζουν σε συζητήσεις. “Αυτό επιτάσσει η προστασία της πατρίδος”, τους ακούς να παπαγαλίζουν, “όφειλα να ψηφίσω όλα τα μνημόνια για να μη διασαλευθεί η τάξη και η ασφάλεια”, σου αμολούν στα μούτρα και νομίζουν ότι ξεμπέρδεψαν με την Ιστορία. Ενίοτε, πολύ σπάνια, μερικοί εκ των γαλάζιων βουλευτών εξανίστανται όχι για τα βάρβαρα προς ψήφιση νομοσχέδια, αλλά για επιμέρους σημεία που απαρέγκλιτα εστιάζουν συγκυριακά σε κάποια κοινωνική ομάδα, σε ένα επάγγελμα, σε τοπικές διεκδικήσεις, απ’όπου αρδεύουν ψηφοφόρους. Το ότι το υπόλοιπο του νομοσχεδίου εγγυάται τη φτωχοποίηση του συνόλου του λαού, αποτελεί ψιλά γράμματα. Άσε που στο τέλος ψηφίζουν ό,τι βρουν μπροστά τους, όσο και αν φωνάζουν.

Ανάμεσα στα επιτεύγματα της κυβέρνησης του ανεπάγγελτου Αντώνη Σαμαρά δεν ξέρει κανείς τι να πρωτοθαυμάσει. Τα νούμερα των αυτόχειρων; Τα νούμερα των φτωχών, των αστέγων, των υποσιτισμένων, των μετοικούντων στο εξωτερικό; Μήπως τα νούμερα των ανέργων; “A, όλα κι όλα”, σου απαντούν, “έχουμε κρίση, τι καλύτερο μπορούσαμε να κάνουμε σε περίοδο κρίσης από το να σώσουμε τη χώρα;” Όμορφη τακτική παιδιά, σώσατε τη χώρα σκοτώνοντας τους πολίτες, πολύ λογικό……..Μέσα στη κρίση πάντως μη μας διαφεύγει ότι οι πλούσιες οικογένειες έγιναν πλουσιότερες, οι τραπεζίτες τσέπωσαν τα δάνεια εκείνα που βαφτίζονται ως “δόσεις για τη σωτηρία της χώρας”, ενώ οι εφοπλιστές κατόρθωσαν να πληρώνουν πια εθελοντικά ό,τι έχουν ευχαρίστηση, την ίδια ώρα που η φοροεπιδρομή δεν είχε τελειωμό.

Τρεις κλάδοι μεγαλούργησαν ελέω ΝΔ: οι κατασκευαστές λουκέτων, οι ψυχίατροι και τα ενεχυροδανειστήρια. H έννοια “εργασία” δε, απέκτησε μεταφυσικές ερμηνείες, από δικαίωμα μετατράπηκε σε προνόμιο για ολίγους τυχερούς (καλύτερα άτυχους σύγχρονους σκλάβους), οι οποίοι εργάζονται (απασχολούνται είναι πια ο δόκιμος όρος) όπου να’ναι, δίχως ωράριο, χωρίς βασικό μισθό, ενώ η καθυστέρηση των δεδουλευμένων θεωρείται δεδομένη. Μισθό έγραψα; Άλλο ένα ιστορικό επίτευγμα είναι τα 358 Ευρώ, το τρισμέγιστο τούτο ποσό ορίστηκε ως κατώτερος μισθός… Το πετρέλαιο έχει μετατραπεί σε παλαιά, μακρινή, χαμένη στο χρόνο ανάμνηση, κάτι σαν τις λατέρνες, το σαλέπι και τους τσαγκάρηδες στο δρόμο. Όποιος τύχει και βάλει κανένα λίτρο το πράττει πάντα βράδυ, μην το δουν οι γείτονες και τον περάσουν για προνομιούχο. Το σύνθημα στον τοίχο “Σε είδα να βάζεις πετρέλαιο, πάντοτε ήξερα ότι ήσουν πλούσιος”, κρίνεται από τη στήλη προβοκατόρικο. Αντ’αυτού, τα τιμημένα τζάκια πήραν μπροστά και το αποτέλεσμα είναι τόσο μυρωδάτο….χάρισμα και αυτό της ΝΔ προς τους εθελόδουλους υπηρέτες που μπορούν πια να απολαμβάνουν ένα μείγμα αιθαλομίχλης αποτελούμενο απ’ότι βάζει ο νους ανθρώπου (ξύλα, δέντρα, καφάσια, κάρβουνα, έπιπλα, περιοδικά, πλαστικά, λάστιχα, κλπ).

Εξίσου σημαντική κρίνεται η κυβερνητική μέριμνα για την Υγεία, προς τούτο επιστρατεύτηκαν διαδοχικά δύο επιφανείς επιστήμονες, ο πρώτος, τηλεπλασιέ και ενίοτε πλαστογράφος ιστορικών βιβλίων, Άδωνις Γεωργιάδης, διοίκησε το υπουργείο δια της τηλεοράσεως, ο δεύτερος, εξίσου σχετικός με το αντικείμενο, δικηγόρος και υμνητής της χούντας, Μάκης Βορίδης, φρόντισε να πετσοκόψει (πρώην τσεκουροφόρος γαρ) ό,τι άφησε ο προκάτοχός του. Εκεί, όμως, που η κυβέρνηση έπαιξε τα ρέστα της ήταν ο εκπαιδευτικός τομέας. Έσκυψε πάνω στα προβλήματα, τα μελέτησε, μας ενημέρωσε πως το σύστημα νοσεί, γι’αυτό ξεκίνησε άμεσες διαδικασίες προς πλήρη ιδιωτικοποίηση που θα επέλθει σταδιακά σε όλες τις βαθμίδες. Ο Φορτσάκης ατύχησε, έφαγε τη σκόνη εκείνου του ανεκδιήγητου πρύτανη του Αριστοτελείου που με στόμφο δήλωσε πως “πρέπει όλοι μας να φασιστοποιηθούμε!!!”

Η προεκλογική καμπάνια βασίζεται σε δοκιμασμένα και πολυφορεμένα σενάρια: Στον τρόμο!!!! Τρεχάτε χριστιανοί, γρηγορείτε, έρχεται ο Σύριζα!!!!! Μαζί και ο αντίχριστος, η καταστροφή, οι εξωγήινοι, η πανώλη και ο μελιταίος πυρετός! Νοικοκυραίοι, θα χάσετε τις καταθέσεις σας (εδώ τι να σχολιάσω;), θα σας πάρουν τα σπίτια οι κομμουνιστές (την ίδια ώρα αγωνιούν για το πως θα αρθεί γρηγορότερα ο νόμος προστασίας της πρώτης κατοικίας).

Το σωστό σύνθημα της προεκλογικής καμπάνιας έπρεπε να είναι:

” NEA ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, γιατί η γενοκτονία πρέπει να συνεχιστεί!”

Θα τους ψήφιζα αν: Ήμουν εφοπλιστής ή τραπεζίτης, αλλά και τότε χλωμό το βλέπω, θα’μουν αποστάτης της τάξης μου.

Δεν τους ψηφίζω γιατί: Δεν ψηφίζω αστικά κόμματα.

ΠΑΣΟΚ

Με έχει πιάσει νευρικό γέλιο μόνο που βλέπω τη λέξη που μόλις πληκτρολόγησα. ΠΑΣΟΚ. Από που να ξεκινήσεις με αυτό το κόμμα και πως να το προσεγγίσεις χωρίς να σε βρομίσει; H πάλαι ποτέ κραταιά σε ποσοστά σοσιαλιστική παράταξη που δεν άργησε να αντικαταστήσει το “ι” με “η” και να βουτήξει πατόκορφα στη κρατική μαρμίτα με το μέλι.

Το κόμμα των σκανδάλων, της ίντριγκας, της μίζας, της δυσοσμίας, του ιδεολογικού κενού, της μπατσοκρατίας, των ρουφιάνων, των κομματόσκυλων, των βολεμένων, του ρουσφετιού. Σχεδόν όλα τα παλαιά μέλη του είχαν διοριστεί σε θέσεις του δημοσίου (όχι ότι η ΝΔ πάει πίσω, αλλά με το ΠΑΣΟΚ το ρουσφέτι αναδείχτηκε σε επιστήμη). Από τις γραμμές του πέρασαν φυσιογνωμίες τύπου Τσουκάτος, Πάγκαλος, Τσοχατζόπουλος, Λαλιώτης, Παπακωνσταντίνου και δεν συμμαζεύεται, πέρασαν όμως και κάποιοι αγνοί άνθρωποι (για ψηφοφόρους μιλάω, όχι για σκουλήκια βουλευτές του), ας μην το ισοπεδώσω εντελώς, είχαν μάτια όμως και όταν συνειδητοποίησαν τι ακριβώς αντιπροσώπευε η εν λόγω παράταξη, φρόντισαν να εξαφανιστούν.

Προσπερνώ την πρώιμη μορφή του, με το χαρισματικό λαοπλάνο ηγέτη του, αφήνω εκτός τους μετέπειτα μπροστάρηδες της καταστροφής Σημίτη και ΓΑΠ (δεν γλιτώνουμε από δαύτον, θέλοντας και μη θα τον συναντήσουμε στη συνέχεια) και φθάνω στον ευφυή, εφραδή και ευτραφή κύριο ΕΓΩ, επονομαζόμενο επίσης και Ευάγγελο Βενιζέλο. Διακαής του πόθος ήταν να γίνει αρχηγός του ΠΑΣΟΚ και εν συνεχεία πρωθυπουργός. Μ’αυτό το μαράζι θα πεθάνει. Στην ανάγκη βολεύεται και στη θέση δίπλα στο πιλότο. Αυτός ο άνθρωπος σου δίνει την εντύπωση ότι πρέπει να είναι προσκολλημένος πάντοτε σε ένα κυβερνητικό σχήμα, όποιο κόμμα και αν κυβερνά, σαν αιμοδιψές εξουσιαστικό τσιμπούρι. Δεν συμμερίζομαι την γνώμη όσων υποστηρίζουν ότι ο κύριος ΕΓΩ εποφθαλμιά όποιο θώκο να΄ναι, αρκεί να βρίσκεται στην εξουσία για να γλυτώσει τη φυλακή. Ο Βενιζέλος πρέπει να μπει φυλακή είναι δεν είναι βουλευτής ή υπουργός της μέλλουσας κυβέρνησης, μαζί με το συνεταιράκι του Αντώνη Σαμαρά, ως βασικός αυτουργός χιλιάδων αυτοκτονιών συνανθρώπων μας, ως εξέχων υπαίτιος της ισοπέδωσης ενός ολόκληρου λαού, ως αρχιμαέστρος της ορχήστρας που σάλπισε την πιο βάρβαρη ληστρική φοροεπιδρομή (το σατανικό μυαλό του γέννησε τον ΕΝΦΙΑ και τα προηγούμενα χαράτσια). Ας μην αναπτύξω το σκάνδαλο με τα υποβρύχια, καθώς είναι πταίσμα μπροστά στα προαναφερόμενα επιτεύγματά του. Πιστεύω ακράδαντα ότι η κυβερνητική του βουλιμία δεν εκπορεύεται υπό το φόβο της φυλάκισης (ερώτηση κρίσεως: αν ξεκινήσει απεργία πείνας στη φυλακή, πόσα λεπτά λέτε να αντέξει;). Το ειδεχθές αυτό ον αισθάνεται τόσο ανώτερο από τους κοινούς θνητούς που θεωρεί άκρως φυσιολογικό να κρατά μία μπαγκέτα και να κατευθύνει τους ιθαγενείς. Άλλωστε, και εδώ θα συμφωνήσω, αυτός είναι ο άνθρωπος που ξεμπρόστιασε άθελά του το σύστημα που γλύφει γονυπετής, όταν μπαίνοντας στη συγκυβέρνηση με την “επάρατο” δεξιά απέδειξε ότι τα δύο αυτά κόμματα όχι μόνο δεν έχουν ιδεολογικές διαφορές, τουναντίον αποτελούν σιαμαία αδελφάκια, στυλοβάτες του αυτού σάπιου κοινωνικού συστήματος.

Επίσης, κατόρθωσε το ακατόρθωτο, και του χρωστάμε αιώνια ευγνωμοσύνη, να συρρικνώσει το ποσοστό του ΠΑΣΟΚ όσο κανείς άλλος στην ιστορία της μεταπολίτευσης. Σήμερα τον ακολουθούν τα τελευταία λυσσασμένα κομματόσκυλα και ζητούν την ψήφο μας γιατί έσωσαν τη χώρα. Στείλτε τους όλους μαζί στο διάολο, ή αν σας πέφτει μακρυά, κάντε τους πακετάκι για την τελευταία κλαδική στην ιστορία του ΠΑΣΟΚ, εκείνη των φυλακών Κορυδαλλού.

Η δήλωση της χρονιάς ανήκει στον Ανδρέα Λοβέρδο, όταν καλούσε τους άνεργους εκπαιδευτικούς να εργασθούν αμισθί ως εθελοντές, γιατί ως γνωστόν “Η δουλειά απελευθερώνει!”

Απορία της στήλης: Γιατί το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ δεν κατεβαίνουν μαζί στις εκλογές; Μάλλον γιατί ο Σαμαράς είναι πολύ έξυπνος για να δεχτεί στους κόλπους της “φτωχής” πλην καθόλου τίμιας νουδούλας ένα κόμμα ακόμα πιο βρώμικο και από την ίδια.

To βασικό σύνθημα για τις εκλογές έπρεπε να είναι: “Το ΠΑΣΟΚ στην κυβέρνηση, ο λαός στον τάφο”

Θα το ψήφιζα αν: Ήμουν λοβοτομημένος

Δεν το ψηφίζω γιατί: Δεν ψηφίζω αστικά κόμματα.

ΣΥΡΙΖΑ

Σύριζα…η κυβέρνηση εν αναμονή. Η αριστερά που φλερτάρει με το καπιταλισμό. Ο Σύριζα φιλοδοξεί να γίνει το πρώτο κόμμα στην παγκόσμια ιστορία που θα εξανθρωπίσει το θηρίο, που θα εφαρμόσει φιλολαϊκή πολιτική δίχως να συγκρουστεί με τους καπιταλιστές. Δεν έχω να προσθέσω κάτι επ’αυτής της πρωτόγνωρης καινοτομίας, παρά μονάχα να τους ευχηθώ ολόψυχα να τα καταφέρουν, αν και υποθέτω πως κάτι περισσότερο γνώριζαν ο Μαρξ, ο Ενγκελς και ο Λένιν, όταν μιλούσαν για την ανεινήρευτη πάλη των τάξεων, για την αναπόφευκτη σύγκρουση δύο ολότελα διαφορετικών κόσμων. Ο σύριζα δεν βλέπει το σάπιο οικοδόμημα που θέλει γκρέμισμα από τα θεμέλια, πιστεύει ότι με ένα φρεσκάρισμα και μερικά μερεμέτια θα κάνει τη δουλειά του.

Εδώ συναντούμε σχεδόν όλες τις πολιτικές φυλές, το μενού διαθέτει: αριστερούς, κεντρώους, οπορτουνιστές, αναθεωρητές, κομμουνιστές, τροτσκιστές, μετανοημένους μνημονιακούς, πρώην πασόκους, μαοϊκούς, οικολόγους, αλεξιπτωτιστές, περιφερόμενους, αστούς, επαναστάτες, παλαιούς αντιστασιακούς, καριερίστες της πολιτικής, εκπροσώπους μειονοτήτων & μεταναστών, πανεπιστημιακούς, δημοσιογράφους, ανθρώπους των Τεχνών, νεομαρξιστές, μαρξιστές, περαστικούς που είδαν φως και μπήκαν, α, και να μην το ξεχάσω, και ένα βουλευτή που αυτοπροσδιορίζεται ως αναρχικός. Το αποτέλεσμα των τόσο πολλών και διαφορετικών πολιτικών αφετηριών όσων συστεγάζονται στο Σύριζα είναι συχνά εκρηκτικό. Η κυρίαρχη πολιτική που μάλλον θα εφαρμοστεί κιόλας αν γίνουν κυβέρνηση διατυπώνεται κυρίως δια στόματος Σταθάκη και Δραγασάκη, δύο ατόμων που κάλλιστα θα μπορούσαν να βρίσκονταν στο ΠΑΣΟΚ, στη ΝΔ και σε οποιοδήποτε αστικό κόμμα.

Είναι τέτοιου βαθμού η σύγχυση απόψεων που ό,τι και αν ακούμε δύσκολα γίνεται πιστευτό. Λόγου χάριν, επικρατεί η συζήτηση για το χρέος, τις δόσεις και όλα τα συμπαραμαρτούμενα. Σε μία μόνο εβδομάδα σημείωσα τις ακόλουθες τοποθετήσεις στελεχών του Σύριζα: να σταματήσουν ακαριαία οι δόσεις αποπληρωμής στους τοκογλύφους, να βγούμε από το μνημόνιο αλλά να πληρώνουμε τις δόσεις, να βγούμε από το Ευρώ, να βγούμε από την Ε.Ε. αλλά να κρατήσουμε το Ευρώ, να μείνουμε στην Ε.Ε. αλλά να αλλάξουμε το νόμισμα σε δραχμή, και πάει λέγοντας. Μύλος. Ξάφνου, επεμβαίνει ο αρχηγός τους και με στόμφο δηλώνει πως το παν για τη χώρα μας είναι η επαναδιαπραγμάτευση του χρέους και οι μη μονομερής ενέργειες εκτός και αν οι συνθήκες το επιβάλλουν. Συγνώμη, αλλά το φτωχό μου μυαλό δεν μπορεί να κατανοήσει σε τι μπορεί να ωφελήσουν οι διαπραγματεύσεις με τους διεθνείς εκβιαστές και τοκογλύφους, τι μπορείς να διαπραγματευτείς με το ΔΝΤ, την κεντρική τράπεζα, την Ε.Ε. και τα λοιπά άντρα κερδοσκοπίας, πέρα από τα διακόψεις κάθε επαφή μαζί τους; Όσο λεηλάτησαν τον ελληνικό λαό, τον λεηλάτησαν, όσο έφαγαν, έφαγαν, ΑΡΚΕΤΑ. Αφού δεν θέλεις να τα σπάσεις μαζί τους, συνέχισε λοιπόν τις διαπραγματεύσεις, αλλά ανέθεσε το ποσό που εν τέλει θα προκύψει μετά τις συναντήσεις με τα αρπακτικά, σε εκείνους που δημιούργησαν το χρέος. Ακολούθησε τη ροή των δανείων και ζήτα από τους αποδέκτες την επιστροφή του. Δήμευσε τη περιουσία του Σαμαρά, του Βενιζέλου, όλων όσοι ψήφισαν τα μνημόνια και τις δεσμεύσεις, ζήτα το 80% από τις τράπεζες αφού εκεί έφτασε το μεγαλύτερο μέρος των δανεικών, κάνε ό,τι θέλεις αλλά αποσυνέδεσε το λαό από αυτό το χρέος, διαφορετικά μοιραία μετατρέπεσαι σε ένα ακόμα διαχειριστή του συστήματος. Η πρώτη αριστερή (που μόνο αυτό δεν είναι) κυβέρνηση στην Ελλάδα οφείλει να φέρει συνταρακτικές αλλαγές που θα αναστατώσουν τους λίγους και ισχυρούς, μα θα ανακουφίσουν την πλειοψηφία, ειδάλλως το πολύ κοντινό μέλλον του Σύριζα θα είναι παραπλήσιο μ’εκείνο του ΠΑΣΟΚ. Άλλωστε οι καινούριοι ψηφοφόροι του Σύριζα δεν κερδήθηκαν με αγώνες μέσα στη κοινωνία, αντιθέτως έφθασαν εκεί από απογοήτευση και ελπίδα για κάτι καλύτερο.Όσο εύκολα φούσκωσαν τα ποσοστά του, άλλο τόσο μπορούν ακόμα πιο γρήγορα να ξεφουσκώσουν.

Το σωστό σύνθημα έπρεπε να είναι: “Ο καπιταλισμός είναι καλός, απλά όλοι εμείς είμαστε στη λάθος πλευρά.”

Θα τον ψήφιζα για: Να γίνει ένα πρώτο μικρό βήμα, να ξεφορτωθούμε στα σίγουρα το ακροδεξιό ασκέρι. Για να δω καινούριες γκριμάτσες στη σκατόφατσα του Πρετεντέρη τη βραδιά των εκλογών.

Δεν τον ψηφίζω γιατί: Δεν ψηφίζω σοσιαλδημοκρατικά κόμματα.

Κ.Κ.Ε

Πάμε στο ιστορικό Κ.Κ.Ε. Ιδεολογικά παραμένουν πεντακάθαροι, προσηλωμένοι στον Μαρξισμό-Λενινισμό (με αχρείαστη και υπέρμετρη αγάπη προς το πατερούλη). Προέβλεψαν με ακρίβεια τι θα συνέβαινε, ερμήνευσαν πολύ νωρίς τα δεινά που βρίσκονταν προ των πυλών, ενημέρωσαν, αντιτάχθηκαν και τώρα, απομονωμένοι και περιχαρακωμένοι, κουνάνε το δάχτυλο στους απέναντι μονολογώντας “εμείς σας τα λέγαμε”. Και ερωτώ: “δηλαδή αγαπητοί σύντροφοι, αυτό αρκεί;”. Να τη βράσω την ιδεολογική καθαρότητα όταν δεν απολαμβάνει και την αντίστοιχη πράξη και δράση. Όταν η μόνιμη επωδός σου είναι ένα ατέρμονο “Όχι”, είναι πολύ λογικό η πολιτική σου να επιβεβαιώνεται. Δεν μας χρειάζεται πολιτικός αναλυτής, ακόμα και αν είναι ο πιο σωστός, μας χρειάζεται κάποιος που θα παρέμβει και θα αλλάξει ριζικά τα γεγονότα.

Το τελευταίο συνέδριο του Κ.Κ.Ε. επισημοποίησε την ανάγκη για λαϊκή εξουσία και πρότεινε τις συνεργασίες ως συνακόλουθο του προγενέστερου αντιμπεριαλιστικού-αντιμονοπωλιακού μετώπου. Γι’αυτό λοιπόν το κόμμα φρόντισε να υλοποιήσει τις αποφάσεις κόβοντας όλες τις πιθανές οδούς επικοινωνίας με τον οιονδήποτε δεν είναι μέλος. Για το Κ.Κ.Ε. δεν παίζει ιδιαίτερο ρόλο αν υπάρχουν ομάδες, συσπειρώσεις, άλλα κόμματα με παραπλήσιες θέσεις. Δεν αναγνωρίζουν καν την πιθανότητα να υπάρχουν και αλλού κομμουνιστές, ανένταχτοι, αντιφασίστες, αντικαπιταλιστές, με τους οποίους θα μπορούσε να ανοίξει δίαυλο επικοινωνίας. Για το Κ.Κ.Ε. ο σωστός αγωνιστής είναι πάντα μέλος του κόμματος, υπάκουο και πειθαρχημένο με τις ηγετικές αποφάσεις. Όποιος διαφωνήσει, αρχικά μπαίνει σε δυσμένεια, κατόπιν ακολουθεί η διαγραφή και η διαπόμπευση, μετατρέπεται σε αναθεωρητή, οπορτουνιστή, σεχταριστή και εχθρό του κόμματος. Επίσης, άπαξ κάποιος αποχωρήσει είναι σαν να πέθανε, το κόμμα δεν συζητά και δεν συνεργάζεται ποτέ ξανά μαζί του. Είναι τόσο πολλοί οι διαγραμμένοι και οι αποχωρήσαντες που αν μια μέρα το ψήφιζαν μαζικά, το Κ.Κ.Ε. θα έπαιρνε τη πλειοψηφία. Ναι, αλλά το ίδιο έχει δηλώσει ευθαρσώς ότι δεν το ενδιαφέρει η εξουσία, δεν θέλει να κυβερνήσει!!! Τα’κούς δύσμοιρε Βλαντιμίρ Ίλιτς; Σε μια μικρή χώρα νότια της Ευρώπης, υπάρχει το τελευταίο γνήσιο πνευματικό σου παιδί που ακολουθεί ιδεολογικά μέχρι και τη τελευταία παρένθεση που έβαλες πριν 100 και βάλε χρόνια, αλλά στη πράξη δεν προετοιμάζεται για την επανάσταση (αυτή ως έννοια την έχει ταριχεύσει σε κάποιο κελάρι στο Περισσό), αντ’αυτού παλεύει λυσσαλέα για να ανεβάσει το ποσοστό του στη βουλή, έχει αναγάγει τον κοινοβουλευτισμό σε υπέρ πάντων αγώνα, αλλά ούτε θέλει να κυβερνήσει. Τι λες Βλαδίμηρε; Δεν είπες εσύ τέτοια πράγματα; Μην τα λες αυτά, για να το υποστηρίζει το Κ.Κ.Ε. θα είναι σωστό, θα τα έχεις πει και δεν το θυμάσαι. Πάντοτε φταίει ο γιαλός που’ναι στραβός, η πορεία που’χει πάρει το κομματικό πλοίο είναι μια χαρά.

Για όλα φταίνε εκείνες οι άτιμες οι αντικειμενικές συνθήκες που δεν λένε να ωριμάσουν. Πιο πιθανό είναι να γίνει η Δευτέρα Παρουσία ή να αναστηθεί ο Λένιν, παρά να ωριμάσουν οι συνθήκες για να αντιμετωπίσει το Κ.Κ.Ε. την επανάσταση ως κάτι εφικτό. Όταν απέχεις επιδεικτικά από πορείες, συγκεντρώσεις, ομιλίες, συζητήσεις, εκδηλώσεις (πέραν των όσων διοργανώνεις εσύ), όταν ακόμα και την εργατική πρωτομαγιά την γιορτάζεις μόνος σου λες και φυλάσσεις επτασφράγιστα τη μοναδική αλήθεια και την περιφρουρείς μην και στη μαγαρίσουν οι υπόλοιποι, όταν δεν δέχεσαι το ενδεχόμενο μία άποψη να είναι διαφορετική της δικής σου αλλά να έχει κάποιο ποσοστό αξίας, τότε είναι πολύ φυσιολογικό να φαντάζεις ξένο σώμα για τη κοινωνία. Ο Μαρξισμός σύντροφοι δεν είναι δόγμα, είναι εγχειρίδιο δράσης, η επανάσταση δεν γίνεται κατόπιν παραγγελίας, γεννιέται και ωριμάζει μέσα στην ίδια την κοινωνία, η δράση του επαναστάτη διαμορφώνει τις ευνοϊκές συνθήκες και όχι κάποιο άυλο χέρι.

Κατά τα λοιπά, το εξώφυλλο του Ριζοσπάστη για την επόμενη των εκλογών ημέρα είναι ήδη έτοιμο, δηλαδή παραμένει έτοιμο από τις προηγούμενες ή τις πιο παλαιές εκλογές με κενό το χώρο όπου θα σημειωθεί το καινούριο ποσοστό, και θα είναι κάπως έτσι: “Ο λαός μέσω ακραίας πόλωσης και σε συνθήκες οξυμένης αντιπαράθεσης που δημιουργήθηκαν από τα ψευτοδιλήμματα που έθεσε ο δικομματισμός, αντιστάθηκε και ενίσχυσε αποφασιστικά το Κ.Κ.Ε., ανεβάζοντας τα ποσοστά του στο θεόρατο (η τελευταία λέξη είναι δική μου προσθήκη)______ (εδώ μπαίνει το ποσοστό). Από αύριο το Κ.Κ.Ε. θα παλέψει μέσα και έξω από τη βουλή για τα δίκαια της εργατικής τάξης, της νεολαίας, της αγροτιάς, των ανέργων, κλπ, κλπ, ενάντια στον καπιταλισμό, στον ιμπεριαλισμό, στα μονοπώλια, ξένα και ντόπια, το ΝΑΤΟ και την Ε.Ε.”

Και όλα θα κυλήσουν μια χαρά, καινούριες ηρωικές 24ωρες απεργίες θα προκηρυχτούν, ο Σύριζα θα φταίει για τα πάντα, το ΠΑΜΕ θα πηγαίνει τη βόλτα του και ο ήλιος θα ανατέλλει κάθε πρωί. Αν σε τέτοιες βάρβαρες, απάνθρωπες συνθήκες κοινωνικού κανιβαλισμού το κόμμα της εργατικής τάξης (με το πλέον αγνό κομμάτι συνειδητοποιημένων εργατών ανάμεσα στους ψηφοφόρους του) βολεύεται με ένα 4-5-6%, εγώ τι να προσθέσω.

Α, ας ειδοποιήσει κάποιος τους συντρόφους εκ Περισσού ότι εκεί έξω φουντώνει ένα τεράστιο αντιφασιστικό κίνημα, γειτονιά με γειτονιά, πλατεία με πλατεία, εν τη πλήρει απουσία τους. Αλλά τι λέω, αφού όσοι συμμετέχουν δεν είναι Κ.Κ.Ε., άρα δεν είναι κομμουνιστές, άρα είναι εχθροί του κόμματος. Η λογική που τετραγωνίζει τον κύκλο!

Το σωστό σύνθημα της προεκλογικής καμπάνιας έπρεπε να είναι: “H επανάσταση είναι ο στόχος μας, αλλά που να βγαίνει τώρα πάλι κανείς στα βουνά με τόσο κρύο.”

Θα το ψήφιζα για: Τους χιλιάδες βασανισμένους, εξορισμένους, εκτελεσμένους που πέρασαν από τις τάξεις του. Για τους ήρωες της εθνικής αντίστασης, για τους αντάρτες του ΔΣΕ που έγραψαν την πιο λαμπρή ιστορία της χώρας.

Δεν το ψηφίζω γιατί: Η μόνη ελπίδα για αλλαγή πλεύσης είναι να μείνει εκτός βουλής. Για να κατανοήσει η κουφή ηγεσία του πως υπάρχει και ζωή εκτός κοινοβουλίου, ότι κάνει κάπου λάθος. Γιατί η αυτοκριτική δεν είναι προβοκάτσια.

ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ

Εδώ δεν έχει χιούμορ. Το μαχαίρι που έσφαξε τον Παύλο Φύσσα δεν το κράταγε μόνο ο Ρουπακιάς. Το έσφιγγαν 500.000 παλάμες που παρότι γνώριζαν τι είναι και τι εκπροσωπεί το κόμμα-εγκληματική οργάνωση Χρυσή Αυγή, εκείνοι τους ψήφισαν, εκείνοι τους έδωσαν τη δύναμη να ξεράσουν το άσβεστο ρατσιστικό μίσος τους. Πριν τον Παύλο Φύσσα καταγεγραμμένα είναι άλλα, πάρα πολλά εγκλήματα, όμως η συγκεκριμένη δολοφονία υπήρξε το κομβικό σημείο για να αρχίσει η αντίστροφη μέτρηση των ναζί. Τώρα πια δεν υπάρχουν “δεν ήξερα”, “δεν γνώριζα”, “άλλα νόμιζα”, όποιος δώσει τη ψήφο του στους ναζί είναι συνένοχος της εγκληματικής τους δράσης τους και έτσι οφείλει να αντιμετωπίζεται.

Θαυμάστε το πλασαριζόμενο από τους ίδιους ως το “πιο αντισυστημικό κόμμα” με τους βουλευτές που ψηφίζουν κατά τηλεφωνική παραγγελία του κάθε Μπαλτάκου. Το “κόμμα” που έφτιαξε ΟΑΕΔ-δουλοπαροικία, που έκανε συσσίτια μόνο για Έλληνες λες και η πείνα έχει εθνικότητα, που ετοίμασε τάγματα κρούσης απέναντι σε ανυπεράσπιστους φτωχούς μετανάστες. Το “κόμμα” υπηρέτη των εφοπλιστών και του πιο μαύρου παρακράτους.

Όσοι δηλώνουν υποστηρικτές τους έχουν πάντα έτοιμη μια καινούρια συνομωσιολογία να απευθύνουν στο συνομιλητή τους, για όλα φταίνε οι εβραίοι, οι Τούρκοι, οι Αλβανοί, οι ανθέλληνες, οι εαμοβούλγαροι, οι άπλυτοι, οι εξωγήινοι, οι αμερικάνοι, οι ομοφυλόφυλοι, οι διαφορετικοί, όλοι αυτοί που δεν αφήνουν να μεγαλουργήσει το έθνος μας. Προπάντων φταίνε οι αλλόθρησκοι και οι ξένοι. Αν έβγαιναν ποτέ κυβέρνηση θα έβαζαν θαλάμους αερίων στην Αμυγδαλέζα και θα εξόπλιζαν τα ΜΑΤ με μυδράλια.

Χρυσή Αυγή, το “κόμμα” της ΕΥΠ, των “ανδρών” της ΔΙΑΣ, ΔΕΛΤΑ, ΜΑΤ, των χιτών, ταγματασφαλιτών, μαυραγοριτών, δοσίλογων, και διαφόρων άλλων ανεγκέφαλων που τριγύρναγαν άστεγοι τόσο καιρό, αλλά σήμερα αισθάνονται περήφανοι γιατί ιδρύθηκε μία “πολιτική κίνηση” που επιτέλους ανταποκρίνεται στις αξίες που διέπουν τις ζωές των.

Το σωστό σύνθημα της προεκλογικής καμπάνιας έπρεπε να είναι:

“Ξαναγειρισαμαι, αλλα οι γι δαιν τραιμι”

Θα την ψήφιζα αν: Τους ναζί δεν τους ψηφίζεις, τους τσακίζεις.

Δεν τη ψηφίζω γιατί: Είμαι άνθρωπος.

ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ

Είναι πολλοί, είναι ανεξάρτητοι, είναι Έλληνες…..αλλά είναι και Δεξιοί. Αναγνωρίζω στον Πάνο Καμμένο ότι τήρησε σωστή και τίμια στάση απέναντι στα μνημόνια, όπως είχε υποσχεθεί, έστω και αν η κοινοβουλευτική του ομάδα κόντεψε να διαλυθεί εντελώς (στην κυριολεξία λεηλατήθηκε). Το κόμμα συστήνεται ως πατριωτική δεξιά και συγχωνεύει αρκετές τάσεις, απόψεις και προπάντων κόκκινες γραμμές. Αν μπουν στη βουλή ίσως αποτελέσουν το μοναδικό σύμμαχο του Σύριζα, σε μια συμμαχία που θα απολαμβάνει τη σταθερότητα μεθυσμένου ακροβάτη σε σκοροφαγωμένο σκοινί. Το παράδειγμα χρηματισμού του Παύλου Χαϊκάλη δείχνει ξεκάθαρα τη δυσωδία του πολιτικού συστήματος. Βρέθηκε επιτέλους ένας άνθρωπος να δημοσιοποιήσει την προσπάθεια χρηματισμού του και ο πρωθυπουργός της χώρας αντί να μηνύσει εκείνον που ενέπλεξε το όνομά του, μήνυσε τον βουλευτή. Ω Ελλάς, χώρα αγγελικά πλασμένη, όλα εν σοφία εποίησεν ο δημιουργός…….

ΑΝΤΑΡΣΥΑ

To καινούριο πείραμα της αντικαπιταλιστικής-επαναστατικής αριστεράς πήρε σάρκα και οστά όταν περίπου 10 μικρότερα κόμματα κατάφεραν να γεφυρώσουν τις όποιες διαφορές τους και να συστήσουν ένα ενιαίο πολιτικό φορέα. Χαρακτηρίζονται επίσης ως “εξωκοινοβουλευτική” αριστερά, όμως αυτό ποτέ δεν το κατανόησα. Θα ίσχυε ο αυτοπροσδιορισμός αν εκ πεποιθήσεως δεν κατέβαιναν στις εκλογές, διαφορετικά αν τελικά μπουν στη βουλή θα μετατραπούν εν μία νυκτί σε κοινοβουλευτική ή “καθεστωτική” αριστερά;

Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ συμμετείχε ενεργά σε όλες τις διεκδικήσεις του εργατικού κινήματος, ενώ έστω και ολιγομελή μπλοκ της παρευρέθηκαν σε κάθε λογής παρεμβάσεις, εκδηλώσεις, συγκεντρώσεις. Στις μεγάλες αντιμνημονιακές συγκεντρώσεις στην Αθήνα, όταν το σκηνικό μετατράπηκε σε πολεμικό τα πανό της στάθηκαν αμετακίνητα εν μέσω τόνων χημικών. Στην πορεία για το Πολυτεχνείο για το 2014 εμφάνισαν το μεγαλύτερο μπλοκ για τα δεδομένα τους. Σε μία πορεία δεν τους είδα μόνο, εκείνης του απογεύματος της 6ης Δεκέμβρη, στην μνήμη του Αλέξη Γρηγορόπουλου που συνέπεσε με τον αγώνα να κρατηθεί στη ζωή ο Νίκος Ρωμανός. Είχαν βέβαια συμμετάσχει στην πρωινή πορεία, αλλά θα ήθελα να τους έβλεπα και το απόγευμα όταν όλα μύριζαν μπαρούτι. Στο κόμμα αυτό συνυπάρχουν κομμουνιστές, οικολόγοι, τροτσκιστές, μαϊκοί, σοσιαλιστές και άνθρωποι που πιστεύουν αληθινά στην ανατροπή (ένας από αυτούς είναι ο ιδιαίτερα αγαπητός σε μένα μαρξιστής και επαναστάτης Γιώργος Ρούσσης). Η θέση τους είναι πάγια και καθάρια και στην ουσία της μιλά για άμεση απεξάρτηση της χώρας μας από την Ε.Ε., προς τούτο και η επανειλημμένη προσπάθεια της ΑΝΤΑΡΣΥΑ να έρθει σε επικοινωνία μέσω αντιπροσωπειών με το ΚΚΕ, όμως ανάμεσα στους λοιπούς, στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ υπάρχει και η ΝΑΡ και το ΚΚΕ σε καμία περίπτωση δεν προτίθεται να συζητήσει με πρώην μέλη του που αποχώρησαν από κοινού μάλιστα και που σήμερα του “κλέβουν” και ψήφους με παραπλήσια προς εκείνο πολιτικά προγράμματα. Χτύπησε πολλές φορές την πόρτα του ΚΚΕ η αλήθεια είναι, αλλά όταν ο οικοδεσπότης δεν ανοίγει, δεν μένει κάτι άλλο από το να πείσεις τους “καλεσμένους” που φιλοξενούνται στο διπλανό “οικισμό” για την αναγκαιότητα κοινού μετώπου και όχι τον ίδιο τον οικοδεσπότη. Εκείνος είναι καταδικασμένος να μείνει με την σφραγισμένη πόρτα του.

Η ιστορία θα δείξει αν στο μέλλον το κόμμα τούτο θα μακροημερεύσει ή θα μετατραπεί σε μία ακόμα ακίνδυνη συνιστώσα του ΣΥΡΙΖΑ (οριακή ήταν η πλειοψηφία στα αρμόδια όργανα σε προηγούμενες εκλογές που την ύστατη στιγμή απέτρεψε κοινή κάθοδο με την Κουμουνδούρου). Οι κατήγοροί τους τούς προσάπτουν ατυχείς επιλογές συμπόρευσης σε κατά μέρους δήμους ή κοινότητες με ΣΥΝ και ΠΑΣΟΚ, κατά τις δημοτικές εκλογές. Εμφανίζει επίσης ίχνη παθογένειας που χρόνια ταλανίζει το χώρο, για να εξασφαλιστεί μία καινούρια προσθήκη στα εννέα κόμματα που συναποτελούν την ΑΝΤΑΡΣΥΑ, τρέμει η ισορροπία ανάμεσα σε εκείνους που αμέσως διαφωνούν μήπως και το 1,4% γίνει 2%……… Πάραυτα, δείχνει να αγωνίζεται για την ενότητα και την ανατροπή. Προς το παρόν είναι καταδικασμένη να βλέπει το ποσοστό της στα πολύ χαμηλά, καθώς πολλοί είναι εκείνοι που θα ήθελαν να την ενισχύσουν, αλλά και μόνο στην ιδέα να έρθει πρώτη ξανά η ακροδεξιά συμμορία του Σαμαρά, στρέφονται στον ΣΥΡΙΖΑ.

Μια παροιμία αναφέρει ότι “όπου λαλούν πολλά κοκόρια αργεί να ξημερώσει”, από την άλλη όμως όπου λαλεί ένα κόκορας συχνά για κάποιους δεν ξημερώνει ποτέ……..

ΡΙΖΕΣ

Το’πε και το’κανε ο Μπαλτάκος. Χρειάζεται μία πιο σοβαρή Χρυσή Αυγή, ένα πολιτικό μόρφωμα που θα καλύπτει τη πλευρά εκείνη που επεκτείνεται στα πιο δεξιά της ακροδεξιάς πτέρυγας της ΝΔ, αλλά δεν θα φθάνει τις κραυγαλέες ακρότητες της Χρυσής Αυγής, υπονοούσε σε συνέντευξη όταν δημοσιοποιήθηκε το video με τον Κασιδιάρη και τον καλούσαν να δώσει εξηγήσεις. Προς τούτο κάλεσε τις γνωστές σκοταδιστικές δυνάμεις: Αστυνομία, Εκκλησία, Στρατός, που ανταποκρίθηκαν δια αντιπροσώπων τους αστραπιαία (για το καλό της πατρίδας φυσικά) με ένα νεύμα του ακροδεξιού ηγήτορα και νάτες οι Ρίζες έτοιμες. Φυσικά η αλήθεια βρίσκεται αλλού, ο Μπαλτάκος δεν είχε άλλη επιλογή μετά την καταγραφή του από τον έγκλειστο ναζί και τη διαπόμπευση που ακολούθησε, ώστε το μόνο που του απέμενε να πράξει είναι η δημιουργία ενός κόμματος-αναχώματος που αν κατάφερνε και εισχωρούσε στη βουλή θα παρέδιδε τις δυνάμεις του στη μαμά ΝΔ την επαύριο των εκλογών κιόλας. Οι Ρίζες θα καταδικαστούν σε μαρασμό όταν ο Μπαλτάκος κληθεί πίσω στα μαντρί που άνηκε (ΝΔ) ή σε εκείνο που πραγματικά ανήκει (Χρυσή Αυγή).

ΛΑΟΣ

“Φασίστας μόνος κι έρημος, γόνος φτωχής οικογενείας, κάτοχος τηλεοπτικών μέσων, ιδιοκτήτης εφημερίδας, πρόεδρος κόμματος χωρίς ψηφοφόρους, με τεράστια πολιτική εμπειρία αλλά και περιουσία, με πολλές offshore, ικανοποιητικού παρουσιαστικού, μετρίου αναστήματος, παλαιός body built-εράς, πρώην παραγωγός ραδιοφωνικών εκπομπών, μη καπνιστής, που χειρίζεται καλά την ελληνική γλώσσα, χριστιανός ορθόδοξος, αναζητεί τρόπο επιστροφής στην παλαιά του οικία εντός της γαλάζιας πολυκατοικίας, απ’όπου μπορούσε να κάνει όλες τις ατασθαλίες ελεύθερα και να μένει στο απυρόβλητο.

Έχει αποκαταστήσει και τα τρία του παιδιά (Βορίδης, Γεωργιάδης, Πλεύρης), δεν έχει λοιπές υποχρεώσεις (πλην κάτι εκατομμυρίων ευρώ που πρέπει να δικαιολογήσει) και χαίρει άκρας υγείας.

Παρακαλείται όποιος είναι σε θέση να βοηθήσει, ας επικοινωνήσει μαζί μας:

Σύλλογος για την υποστήριξη πολιτικών που απειλούν να αυτοκτονήσουν επειδή τους έπιασαν στα πράσα.

ΔΗΜΑΡ

Που πας ρε καραμήτρο κυρ Κουβέλη; Απέμεινες εσύ και οι κόκκινες γραμμές σου. Η ΔΗΜΑΡ στις τελευταίες δημοσκοπήσεις λαμβάνει το πολλά υποσχόμενο ποσοστό των 0,70% μονάδων και εικάζω ότι θα δώσει σκληρή μάχη να περάσει μπροστά από τους Κυνηγούς και τον Βασίλη Λεβέντη. Την ώρα που γράφονται τούτες οι γραμμές έχει επέλθει το οριστικό διαζύγιο συμπόρευσης με το Σύριζα και η κεντρική επιτροπή αποφάσισε την αυτόνομη κάθοδο με συντριπτική πλειοψηφία (όσων απέμειναν δηλαδή, καμιά δεκαριά). Λίγο πιο μετά, 5 εν ενεργεία βουλευτές δήλωσαν ότι διαφωνούν και νέα συνεδρίαση περιμένει τον ταλαιπωρημένο μεσόκοπο ηγέτη της ΔΗΜΑΡ. Αύριο ποιος ξέρει, ίσως η ΔΗΜΑΡ κατέβει στον πολιτικό στίβο με τον ΓΑΠ, με το ΠΑΣΟΚ, με το Ποτάμι, εν πάση περιπτώσει, με κάποιον στην τελική που να τη θέλει. Κατ’επίφασιν αριστεροί που είδαν την εξουσία από κοντά και έλαμψαν τα ματάκια τους. Κυρ Κουβέλη, ήθελες να συγκυβερνήσεις γιατί όπως έλεγες συναισθανόσουν την υπευθυνότητα που επιτάσσουν οι κρίσιμες στιγμές, ε; Στο καλό λοιπόν και να μην μας γράφεις.

ΤΕΛΕΙΑ

Του άντρα του πολλά βαρύ, μην του μιλάτε και πολύ… Ο Απόστολος Γκλέτσος αποφάσισε να κατέβει στη κεντρική πολιτική σκηνή με το ολόφρεσκο κόμμα του. Δυνατό στοιχείο της ιδεολογίας του; Μα τι άλλο από τον ίδιο τον Απόστολο Γκλέτσο. Η τακτική, γνώριμη από παλιά, μία κάμερα στον ώμο και βουρ για τσακωμό. Ο εν λόγω δήμαρχος που θέλει να γίνει βουλευτής, είναι το φιτίλι που ανάβει δίχως τσακμάκι, έτοιμος πάντοτε για καυγά, δεν έχει σημασία έναντι ποίου και γιατί, αρκεί να καταγράφει η κάμερα τον έξαλλο Απόστολο ως ταύρο εν υαλοπωλείο. Ο μοναχικός εκδικητής που δεν μασάει, που γαμεί και δέρνει, τώρα εμφανίζεται και σε προεκλογική έκδοση. Τον είχαν ρωτήσει κάποτε πόσο κοστίζει μία φρατζόλα ψωμί και εκείνος αφού διαμαρτυρήθηκε ότι προσπαθούν να τον παγιδέψουν, απάντησε: “που να ξέρω, 2,50-3 ευρώ;”. Υποθέτω σε μία ανάλογη ερώτηση για το ύψος του κατώτερου μισθού, θα έλεγε κάτι ανάμεσα σε 1.500-2.000 ευρώ….Ο Απόστολος δεν είναι σαν τους άλλους, οι άλλοι έφτιαξαν κόμματα, ο Γκλέτσος έφτιαξε τελεία. Εμείς θα βάλουμε την παύλα.

ΤΟ ΠΟΤΑΜΙ

Είδε και αποείδε ο καταχρεωμένος Μπόμπολας, εθνικός εργολάβος και τηλεοπτικός νταβατζής, με την πτωτική πορεία των εκδοτικών του προσπαθειών, αποφάσισε ανάμεσα στα καινούρια ένθετα να δημιουργήσει και ένα κόμμα-ανάχωμα το οποίο θα λειτουργήσει υποστηρικτικά στην συνολική του επιχειρηματική δραστηριότητα. Και εγένετο Το Ποτάμι. Προσωρινός επικεφαλής τέθηκε ο αναγνωρίσιμος, “ανεξάρτητος” δημοσιογράφος Σταύρος Θεοδωράκης, ο “άφθαρτος” που θα έφερνε καινούρια ήθη και έθιμα στο πολιτικό χώρο. Ο πολιτικός αυτός καραγκιόζης (ζητώ συγνώμη από τον κανονικό Καραγκιόζη) έχει σκαρφιστεί ένα σωρό κόλπα για να αποδείξει στους αφελείς πως διαφέρει από τους παλιούς πολιτικούς. Με κεντρικό σύνθημα “Θα τα αλλάξουμε όλα”, περιδιαβαίνει τη χώρα απ’άκρο σ’άκρο φλυαρώντας ακατάπαυστα, χωρίς να έχει καμία ουσιαστική πρόταση. Ανάμεσα στις τόσες παπαρολογίες του κράτησα την εξής απίθανη δήλωση: “Tους μισθούς θα τους καθορίσει η αγορά”. Τι να τη κάνουμε τη σύμβαση εργασίας και σε τι ωφελούν οι συλλογικές διεκδικήσεις, αφού έχουμε τον κύριο Ποτάμι που μας λέει κατάμουτρα ότι ο μισθός θα καθορίζεται από την αγορά, από εκείνους δηλαδή που προσφέρουν εργασία, από ό,τι προαιρούνται δηλαδή. Ψήφισε λοιπόν Ποτάμι αγαπητέ αναγνώστη και αντί μισθού, ετοιμάσου να λαμβάνεις κουπόνια για super markets, όχι για όλα τα super markets, αλλά για εκείνα που κάθε εργοδότης θα κάνει τα ανάλογα deals όπου τα 150 ή 200 ευρώ, ή όσα τέλος πάντων προαιρείται να σου δίνει, θα σημαίνουν 50 ευρώ για τη δική του τσέπη.

Το Ποτάμι αν μπει στη βουλή θα συνεργαστεί με όποια κυβέρνηση προκύψει, χωρίς κόκκινες, πράσινες ή μπλε γραμμές, οι βουλευτές του έχουν συγκεκριμένη διατεταγμένη υπηρεσία να επιτελέσουν. Όταν εμφανίστηκε στις πρώτες δημοσκοπήσεις, λάμβανε περίπου άνω του 50%, σήμερα βρίσκεται λίγο πάνω από το όριο για να μπει στο κοινοβούλιο. Ο προσωρινός ηγέτης-σαλτιμπάγκος δήλωσε πως αν δεν μπει στη βουλή θα διαλύσει το κόμμα. Δεν πειράζει, ο Μπόμπολας και ο κάθε Μπόμπολας, θα φτιάξει τη Λίμνη, το Καταρράκτη, τον Ωκεανό, την Τρικυμία, το Πέλαγος και όσο για αχυράνθρωπους…άλλο τίποτα, τα τηλεοπτικά πάνελ είναι γεμάτα από δαύτους.

Στα βρώμικα νερά του ποταμιού συνωστίζονται κάθε λογής σκουπίδια, από ρετάλια του ΠΑΣΟΚ, δεξιοί που βρίσκονται στα αζήτητα, απολειφάδια της ΔΗΜΑΡ, ενώ δεν παραλείπονται και γνωστοί περιφερόμενοι της ευρύτερης αριστεράς (της ποιας;).

Tο σωστό σύνθημα για την προεκλογική καμπάνια έπρεπε να είναι:

“Σαν βρεθείς μπροστά σε τέτοιο ποτάμι, προτίμησε το λασπόδρομο.”

Θα το ψήφιζα αν: Ήμουν ο Μπόμπολας.

Δεν το ψηφίζω γιατί: Δεν ψηφίζω αστικά κόμματα.

ΚΙΝΗΜΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΩΝ ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΩΝ

Ως γνωστόν η ιστορία μερικές φορές επαναλαμβάνεται ως φάρσα. Πως αλλιώς να σκεφτείς αντικρίζοντας ξανά τον ΓΑΠ; Τα πράγματα είναι δυστυχώς πολύ πιο σοβαρά από ότι δείχνουν. Το εύκολο θα ήταν να τον περιγράφαμε ως κωμικό και όχι ως πολιτικό, όμως αυτός αποδείχτηκε ο κατάλληλος άνθρωπος για τη βρώμικη δουλειά εισαγωγής της χώρας στο μηχανισμό στήριξης, ο οποίος μάλιστα είχε κάνει όλη την απαραίτητη προεργασία, είχε προλειάνει το έδαφος παρασκηνιακά και ενώ διαβεβαίωνε περί του αντιθέτου, ξαφνικά εμφανίστηκε με πλάνο τις ομορφιές του Καστελόριζου και με ύφος παρθένας μας είπε το ποίημα.

Κατόπιν, υπήρξε ο υπαίτιος της μακράν πιο βίαιης καταστολής που έχει υποστεί διαμαρτυρόμενο πλήθος στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια, όταν επί συναπτά 24ωρα οι πραιτοριανοί του χτυπούσαν ανελέητα και βομβάρδιζαν ακατάπαυστα με κάθε λογής χημικά όσους διατράνωναν την αντίθεσή τους στην υπογραφή του μνημονίου.

Μετά, και αφού δέθηκε ο ελληνικός λαός χειροπόδαρα, ο ΓΑΠ απελευθερωμένος από την πρωθυπουργία, ξεκίνησε τουρνέ με αξιοζήλευτο κασέ για ομιλίες που ως βασικό θέμα είχαν “Πως να καταστρέψεις μία χώρα”. Ο άνθρωπος αυτός μπορεί να είναι παντελώς βλάκας, μπορεί να κινδύνεψε να χάσει το χέρι του όταν προσπάθησε να βάλει πίσω την αλυσίδα στο ποδήλατό του, μπορεί να μην είναι εις θέση να αρθρώσει μία πρόταση δίχως να εκτελέσει τη γραμματική, είναι ικανός να πνιγεί σε πισίνα κάνοντας κανό, αλλά δεν παύει να είναι αδίστακτος και μοιάζει να έχει μεθοδεύσει ξανά στο παρασκήνιο προσεκτικά κάθε καινούρια κίνησή του.

Ο ΓΑΠ με αναγκάζει να συμπονέσω λίγο ακόμα και τον Βενιζέλο. Ειλικρινά, βρεθείτε λίγο στη θέση του αρχηγού του ΠΑΣΟΚ και μελλοντικού τροφίμου των φυλακών. Παρακολούθησε τον ΓΑΠ να ανακοινώνει την ένταξη στο ΔΝΤ (όχι ότι αυτή η σιχαμένη νυφίτσα δεν ήξερε), μετά ο ίδιος ως αντιπρόεδρος της λαομίσητης συγκυβέρνησης είδε τα ποσοστά του να κατακρημνίζονται και ξαφνικά, ενώ τον κυνηγούν θεοί και δαίμονες, ακούει τον ΓΑΠ να ιδρύει καινούριο κόμμα με στελέχη όσα λιγοστά παρέμεναν στο ΠΑΣΟΚ λίγο πριν εκείνο βαρέσει οριστική διάλυση.

Ο ΓΑΠ επέστρεψε με ένα κίνημα (τι πρωτότυπο!!!!) που το ονόμασε ΔΗΜΟΚΡΑΤΩΝ ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΩΝ (ακόμα πιο πρωτότυπο!!!!!!!) και φιλοδοξεί όπως υπερφίαλα διατυμπανίζει στην τρίτη θέση. Ονειρεύεται να λάβει την τρίτη διερευνητική εντολή για σχηματισμό κυβέρνησης φαίνεται, αν δεν τελεσφορήσουν οι άλλες δύο. Η πραγματικότητα βέβαια μιλάει για ένα ποσοστό 1-2% και αυτό φουσκωμένο από τις πληρωμένες γκαλοποεταιρίες. Ήδη τα μαντάτα είναι πολύ ευχάριστα. Πλήθος κόσμου συνωστίζεται από νωρίς στις προγραμματισμένες εκδηλώσεις του. Όχι για να τον ακούσει, αλλά για να τον λιντσάρει. Πάραυτα ο ίδιος δεν άλλαξε το χαμόγελό του όταν σύσσωμο το πλήθος τον έβριζε στο Αγρίνιο, εκείνος αγέρωχος χαιρετούσε και έστελνε φιλιά! Είναι και που δεν έχει πλήρη επαφή με την πραγματικότητα.

Οι ψυχίατροι στην προσπάθεια να διαρρήξουν τα εσώκλειστα των ασθενών τους συχνά τους παραπέμπουν σε εξιστόρηση παιδικών αναμνήσεων ή αναζητούν λέξεις κλειδιά από τη καθημερινότητα, οι οποίες να δηλώνουν τα ποιοτικά χαρακτηριστικά που αναζητούν ώστε να κατανοήσουν τι ακριβώς τους ταλανίζει. Αν ήμουν ψυχίατρος και ένας ασθενής μου δήλωνε ότι θα ψηφίσει ΚΙΝΗΜΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΩΝ ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΩΝ θα κούναγα απλά το κεφάλι ετοιμάζοντας συνταγή ψυχοφαρμάκων για βαριές και ανίατες περιπτώσεις.

Το προεκλογικό του σύνθημα έπρεπε να είναι:

“Λεφτά υπάρχουν ακόμα, γι’αυτό ξανάρθα”

Θα τον ψήφιζα αν: Ούτε νεκρός…..

Δεν το ψηφίζω γιατί: Δεν ψηφίζω αστικά κόμματα.

Related articles

spot_img

Kerry King – From Hell I Rise

Traveler – Prequel to Madness

Recent articles

spot_img

Traveler – Prequel to Madness