Συνέντευξη με τους 1000mods

Με μεγάλη μας χαρά σας καλωσορίζουμε στο Metal Invader! Φαντάζομαι σας βρίσκουμε σε καλό φεγγάρι με τον καινούριο σας δίσκο να είναι έτοιμος για κυκλοφορία!

 Καλησπέρα και ευχαριστούμε πολύ για την πρόσκληση! Ναι, είμαστε σε μια πολύ δημιουργική και γεμάτη φάση, μόλις επιστρέψαμε από το πρώτο μέρος της περιοδείας προώθησης του νέου μας άλμπουμ, Cheat Death. Η κυκλοφορία του δίσκου μας βρήκε κυριολεκτικά στον δρόμο, καθώς επισκεφτήκαμε τη Βορειοανατολική Ευρώπη, τις Βαλτικές χώρες και τη Σκανδιναβία.

Η ανταπόκριση ήταν φανταστική – ο κόσμος αγκάλιασε το νέο μας υλικό με ενθουσιασμό και πάθος. Το feedback που λάβαμε μας γέμισε χαρά και ικανοποίηση, γιατί βλέπουμε ότι η μουσική μας όχι μόνο φτάνει στα αυτιά του κοινού αλλά αγγίζει και την καρδιά τους. Αυτή η ενέργεια που παίρνουμε από τον κόσμο μας δίνει κίνητρο να συνεχίσουμε και να βγάζουμε τον καλύτερό μας εαυτό, τόσο στη σκηνή όσο και στο studio.

Θα μπορούσατε να μας πείτε μερικά λόγια για το “Cheat Death”; Τί να περιμένουν οι ακροατές σας;

Το Cheat Death είναι ένας δίσκος πολυδιάστατος, γεμάτος ένταση, συναισθηματικό βάθος και νέες καλλιτεχνικές αναζητήσεις. Μεσολάβησαν πέντε χρόνια από τον προηγούμενο μας δίσκο, που ηχογραφήθηκε στο Σιάτλ το 2019, και αυτό το διάστημα ήταν γεμάτο προκλήσεις, αλλαγές και περισυλλογή. Η πανδημία, ειδικότερα, άφησε ένα βαθύ αποτύπωμα σε όλους – ψυχολογικό, οικονομικό, κοινωνικό – και φυσικά επηρέασε και τη δημιουργική μας διαδικασία.

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, ο δίσκος λειτουργεί σαν μια “μετά-covid” αφήγηση, αλλά ταυτόχρονα φέρει και μια αναδρομή. Ήταν μια περίοδος που στραφήκαμε σε παλιότερα ακούσματα, σε μουσικές που μας ενέπνευσαν όταν ξεκινούσαμε, και ανακαλύψαμε ότι αυτά τα στοιχεία παραμένουν αναλλοίωτα στον χρόνο. Παράλληλα, πειραματιστήκαμε με νέες ιδέες, διαφορετικές ηχητικές φόρμες και προσεγγίσεις που διεύρυναν τη μουσική μας ταυτότητα.

Για εμάς, κάθε δίσκος είναι μια πρόκληση. Θέλουμε πάντα να εξερευνούμε νέα μονοπάτια, να βγαίνουμε από τη ζώνη άνεσής μας και να ανακαλύπτουμε τι άλλο μπορούμε να προσφέρουμε μουσικά. Το Cheat Death είναι ακριβώς αυτό: ένα μωσαϊκό εμπειριών, συναισθημάτων και πειραματισμών, που πιστεύουμε ότι οι ακροατές θα βρουν ενδιαφέρον και, ελπίζουμε, συναρπαστικό.

Υπήρξε κάποια διαφορετική προσέγγιση όσον αφορά το δημιουργικό (είτε μουσικό είτε στιχουργικό) κομμάτι του δίσκου; Υπάρχει κάποια διαφορετική κατεύθυνση σε σχέση με την μέχρι τώρα πορεία σας;

Ναι, υπήρξε μια διαφορετική προσέγγιση, κυρίως στη διαδικασία της ενορχήστρωσης και της ενσωμάτωσης ιδεών μέσα στη σύνθεση. Στον δίσκο υπάρχει μια πιο τραχιά, ωμή και επιθετική κατεύθυνση, κάτι που προέκυψε αρκετά ενστικτωδώς. Δεν ήταν κάτι που σχεδιάστηκε, αλλά μάλλον κάτι που γεννήθηκε μέσα από τη δυναμική της περιόδου που ζούσαμε. Παρόλα αυτά, αυτή η κατεύθυνση δεν μονοπωλεί τον δίσκο. Υπάρχουν και άλλα στοιχεία που αναδύονται – πιο 70s και ‘80s επιρροές που βγήκαν στην επιφάνεια μέσα από το καλειδοσκόπιο του δικού μας μουσικού πρίσματος.

Ταυτόχρονα, ο δίσκος διατηρεί και μια πιο απελευθερωτική και αυτοσχεδιαστική προσέγγιση, που αντλεί από το bluesy υπόβαθρό μας. Αυτό φαίνεται ιδιαίτερα σε κομμάτια που είναι πιο “τζαμαριστά”, όπου η μουσική χτίζεται οργανικά. Σε αυτά, αφήσαμε τη ροή να μας οδηγήσει, χωρίς να περιορίσουμε τη δημιουργικότητα ή την αίσθηση της αυθόρμητης έκφρασης.

Η αντίθεση ανάμεσα στην επιθετικότητα και τη χαλαρότητα είναι ίσως ένα από τα πιο ενδιαφέροντα   στοιχεία του Cheat Death. Από τη μία, υπάρχουν κομμάτια που σε τραβάνε με την ωμότητά τους, και από την άλλη, υπάρχουν κομμάτια που σε αφήνουν να “ταξιδέψεις” μέσα από την πιο ανοιχτή και πειραματική προσέγγιση. Αυτή η ποικιλομορφία αντικατοπτρίζει την πολυπλοκότητα της δημιουργικής διαδικασίας, αλλά και την ανάγκη μας να εξερευνήσουμε διαφορετικές πλευρές της μουσικής μας ταυτότητας.

Μουσικά, θελήσαμε να πειραματιστούμε περισσότερο. Εξερευνήσαμε νέες ηχητικές προσεγγίσεις, δουλέψαμε με διαφορετικές δυναμικές και δομές, και αφήσαμε την ανάγκη μας για έκφραση να καθοδηγήσει τη δημιουργική διαδικασία. Πειραματιστήκαμε με ρυθμούς, riffs και υφές που ίσως να μην είχαμε χρησιμοποιήσει στο παρελθόν, ενώ παράλληλα διατηρήσαμε την ταυτότητά μας. Ήταν σημαντικό για εμάς να εξελιχθούμε χωρίς να απομακρυνθούμε από αυτό που μας χαρακτηρίζει.

Στιχουργικά, υπήρξε μια πιο ενδοσκοπική προσέγγιση. Οι στίχοι αντανακλούν τις σκέψεις και τα συναισθήματά μας κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου. Υπάρχει μια διάχυτη αίσθηση αγώνα, αναζήτησης νοήματος και υπέρβασης, που πιστεύουμε ότι αντικατοπτρίζεται σε όλο τον δίσκο. Ο τίτλος, Cheat Death, δεν είναι τυχαίος – αντικατοπτρίζει την επιμονή, την αντοχή και την ανάγκη να συνεχίσουμε, παρά τις δυσκολίες που συναντήσαμε.

Σε σχέση με την μέχρι τώρα πορεία μας, το Cheat Death είναι πιο ώριμο, πιο πολυεπίπεδο και με μεγαλύτερη έμφαση στις λεπτομέρειες. Είναι το αποτέλεσμα μιας περιόδου που μας ώθησε να σκεφτούμε βαθύτερα και να αποτυπώσουμε αυτήν τη σκέψη στη μουσική μας. Δεν πρόκειται απλώς για μια συνέχεια της προηγούμενης δουλειάς μας, αλλά για μια νέα φάση, ένα νέο κεφάλαιο στη δημιουργική μας πορεία.

Θεωρώ πως όταν το όνομά σου συνδέεται αυτομάτως με ένα μουσικό είδος και ταυτίζεται καμιά φορά με αυτό, δημιουργεί ένα ιδιαίτερο αίσθημα ευθύνης απέναντι στο κοινό. Σας άγχωσε καθόλου ή σας επηρέασε στη δημιουργία του δίσκου η ως τώρα επιτυχία του συγκροτήματος;

 Η αλήθεια είναι ότι υπάρχει μια πίεση και ένα βάρος σε αυτό που περιγράφεις, αλλά προσπαθούμε να το βλέπουμε διαφορετικά. Δεν θέλουμε να περιοριζόμαστε από ταμπέλες ή από την αντίληψη ότι η μουσική μας πρέπει να έχει μόνο μία εκδοχή ή διάσταση. Για εμάς, η μουσική είναι ένας ζωντανός οργανισμός – κάτι που εξελίσσεται συνεχώς, όπως ακριβώς κι εμείς οι ίδιοι ως άτομα αλλά και ως μπάντα.

 Είμαστε μαζί πάνω από 20 χρόνια, παίζουμε και ακούμε μουσική με κοινές βάσεις, αλλά και με διαφορετικές επιρροές. Αυτή η εξέλιξη – είτε μέσα από τα νέα ακούσματα, είτε μέσα από τον τρόπο που αλληλεπιδρούμε στο τζαμ, είτε μέσα από τη συνεχή βελτίωση της σχέσης μας με τα όργανά μας – είναι αναπόφευκτο να βγαίνει και στη μουσική μας. Δεν το αντιμετωπίζουμε ως άγχος, αλλά ως ευκαιρία να εξερευνήσουμε νέες κατευθύνσεις, ενώ παραμένουμε πιστοί στο ποιοι είμαστε.

 Το βασικό για εμάς είναι να κρατήσουμε αυτή τη φιλοσοφία: ότι η μπάντα μας είναι ένας οργανισμός που αλλάζει, που πειραματίζεται και που θέλει να εξελίσσεται. Αν οι φαν μας μοιράζονται αυτή τη φιλοσοφία και έχουν την ίδια διάθεση να ακολουθήσουν την πορεία μας χωρίς να μας περιορίζουν σε αυστηρά όρια, τότε αυτός ο δεσμός γίνεται ακόμη πιο δυνατός. Όμως, κατανοούμε ότι δεν είναι πάντα έτσι. Υπάρχουν και αυτοί που μπορεί να απογοητευτούν, και αυτό είναι απολύτως φυσιολογικό. Δεν μπορούμε να ελέγξουμε τις αντιδράσεις όλων – και, ειλικρινά, δεν θα θέλαμε να το κάνουμε.

 Η απογοήτευση ή η διαφωνία είναι κομμάτι της σχέσης του ακροατή με τη μουσική. Προσωπικά, μου έχει τύχει να απορρίψω πολλές μπάντες ή είδη μουσικής όταν τα πρωτοάκουσα και, με τον καιρό, να γίνω μεγάλος θαυμαστής τους. Το αντίθετο, φυσικά, έχει συμβεί επίσης. Αυτό είναι το όμορφο στη μουσική: είναι μια διαρκής διαδικασία, που αφήνει πάντα κάτι πάνω σου, ακόμα και όταν δεν το περιμένεις.

Τελικά, για εμάς, το σημαντικό είναι να είμαστε ειλικρινείς με τον εαυτό μας και τη μουσική μας. Αν αυτή η ειλικρίνεια αγγίξει τον ακροατή, τότε όλα τα υπόλοιπα έρχονται φυσικά.

Το κοντέρ στο «βανάκι» σας έχει βαρέσει κόκκινα κατόπιν των τόσων χιλιομέτρων που έχετε διανύσει. Αρχικά, βρίσκετε διαφορές ή ομοιότητες ανάμεσα στις εμφανίσεις σας σε Ελλάδα και εξωτερικό;

Ναι, υπάρχουν τόσο διαφορές όσο και ομοιότητες, και η αλήθεια είναι πως κάθε εμπειρία, είτε στην Ελλάδα είτε στο εξωτερικό, έχει τη δική της μοναδικότητα. Ξεκινήσαμε τα πρώτα μας βήματα εδώ, με ένα κοινό που έχει το δικό του μεσογειακό ταμπεραμέντο, μια συγκεκριμένη κουλτούρα και έναν τρόπο έκφρασης που χαρακτηρίζεται από ένταση, ζωντάνια και αυθορμητισμό. Είναι κάτι που ταιριάζει πολύ με τη φύση της μουσικής μας και μας έκανε να αισθανθούμε άνετα και “στο σπίτι μας” από την αρχή.

 Όταν αρχίσαμε να παίζουμε στο εξωτερικό, ήρθαμε σε επαφή με διαφορετικές κουλτούρες και προσεγγίσεις στη μουσική. Οι αντιδράσεις του κοινού και ο τρόπος που εκφράζουν τον θαυμασμό τους ποικίλλουν. Σε κάποιες χώρες, ο κόσμος μπορεί να είναι πιο συγκρατημένος στην εκδήλωση των συναισθημάτων του, ενώ σε άλλες είναι πιο έντονος και θορυβώδης. Αυτό, όμως, δεν σημαίνει ότι η “θερμότητα” λείπει. Ακόμα και στους πιο “κρύους” λαούς, όπως συνηθίζουμε να λέμε, υπάρχει μια εσωτερική ζεστασιά που μπορείς να διακρίνεις – είναι στη ματιά τους, στο χαμόγελό τους, ακόμα και στον τρόπο που ακούν προσεκτικά και εκτιμούν τη μουσική.

 Αυτές οι διαφορές είναι κάτι που λατρεύω να παρατηρώ. Σου δίνουν τη δυνατότητα να κατανοήσεις καλύτερα την πολιτιστική ποικιλομορφία, τις διαφορετικές “υφές” των ανθρώπων και τον τρόπο που ζουν και εκφράζονται. Ουσιαστικά, μέσα από αυτές τις εμπειρίες βλέπεις τον κόσμο με έναν πιο ανοιχτό τρόπο, γιατί σου δίνεται η ευκαιρία να συναντήσεις ανθρώπους με εντελώς διαφορετικές καθημερινότητες, προσεγγίσεις και κουλτούρες.

 Στο τέλος, όμως, αν αποδομήσεις αυτές τις διαφορές, καταλήγεις να συνειδητοποιείς ότι όλοι είναι ίδιοι. Όλοι είναι άνθρωποι, με τα ίδια ένστικτα, τις ίδιες ανάγκες και τον ίδιο τρόπο να συνδέονται μέσα από τη μουσική. Αυτό είναι κάτι που βρίσκω απίστευτα όμορφο: όσο πιο κοντά εξετάζεις τις λεπτομέρειες, τόσο πιο διαφορετικοί φαίνονται οι άνθρωποι· αλλά όταν κάνεις ένα βήμα πίσω, βλέπεις μόνο ομοιότητες. Αυτό μας υπενθυμίζει τη δύναμη της μουσικής να ενώνει, να γκρεμίζει τα σύνορα και να μας δείχνει πόσο παρόμοιοι είμαστε όλοι μας.

Τo είδος που υπηρετείτε έχει έντονες εκρήξεις αδρεναλίνης και το κοινό έχει ένα πολύ δυναμικό vibe στις συναυλίες σας.  Πώς το αντιλαμβάνεστε εσείς αυτό επάνω από το σανίδι; Είναι αυτό το αίσθημα η μεγαλύτερη επιτυχία για έναν καλλιτέχνη ή ένα συγκρότημα;

Αυτό που συμβαίνει πάνω και κάτω από τη σκηνή είναι σαν ένα τεράστιο κύμα που σκάει στα βράχια και επιστρέφει πίσω. Υπάρχει μια συνεχής ανταλλαγή ενέργειας ανάμεσα στο συγκρότημα και το κοινό, ένας συντονισμός που αν επιτευχθεί, δημιουργεί κάτι μοναδικό. Είναι σαν να γίνεσαι μέρος ενός ενιαίου οργανισμού, όπου ο ήχος, η ένταση, τα μπάσα και οι συχνότητες δημιουργούν το υπόβαθρο για αυτή την εμπειρία.

 Όμως, δεν είναι μόνο η μουσική που παίζει ρόλο. Είναι και ο χώρος, τα φώτα, η ατμόσφαιρα, ακόμα  και η στιγμή που συμβαίνει. Όλα αυτά συμβάλλουν σε μια εμπειρία που μοιάζει με μια μεταφυσική κατάσταση. Είναι σαν να κατακλύζεσαι από ένα τσουνάμι συναισθημάτων – μια εκρηκτική απελευθέρωση αδρεναλίνης, ντοπαμίνης και ενδορφινών. Αυτή η στιγμή είναι τόσο έντονη που δύσκολα μπορείς να την περιγράψεις με λόγια. Μόνο κάποιος που τη ζει, είτε από κάτω ως ακροατής είτε πάνω στη σκηνή ως μουσικός, μπορεί να την κατανοήσει πραγματικά.

Για εμάς, αυτή η αίσθηση είναι σαν μια τελετουργία. Έχει μέσα της το διονυσιακό στοιχείο – τη λύτρωση, την απελευθέρωση, το χάος – αλλά και το απολλώνιο στοιχείο – τη δομή, την αρμονία, τον έλεγχο. Είναι σαν μια ισορροπία ανάμεσα στο χάος και την τάξη, που όμως δεν μπορείς να την ελέγξεις απόλυτα. Το συναίσθημα αυτό δεν είναι απλώς μια “επιτυχία”· είναι η ίδια η ουσία του γιατί κάνουμε μουσική. Είναι αυτό που μας συνδέει με τον κόσμο, αυτό που μας θυμίζει γιατί αγαπάμε να παίζουμε και γιατί επιστρέφουμε στη σκηνή ξανά και ξανά.

 Αν αυτό το αίσθημα μπορεί να προκαλέσει κάτι παρόμοιο και στο κοινό, τότε ναι, ίσως να είναι η μεγαλύτερη επιτυχία για έναν καλλιτέχνη. Γιατί, στο τέλος της ημέρας, η μουσική έχει να κάνει με τη σύνδεση – με το να μοιράζεσαι συναισθήματα, ενέργεια και εμπειρίες με τους ανθρώπους γύρω σου. Και αυτές οι στιγμές στη σκηνή είναι το σημείο όπου όλα αυτά γίνονται πραγματικότητα.

Εκτείνοντας την ερώτηση, η μουσική σας αιχμαλωτίζει πολλή ενέργεια και ακατέργαστα συναισθήματα. Έχετε κάποια συγκεκριμένη νοοτροπία ή προσέγγιση όταν μπαίνετε στο στούντιο για να ηχογραφήσετε;

 Για εμάς, το να περάσουμε αυτή την ενέργεια και τα ακατέργαστα συναισθήματα στο στούντιο ήταν πάντα μια πρόκληση. Ξεκινάμε από την πρωτογενή σύνθεση – τη στιγμή που ένα riff ή μια μελωδία γεννιέται και αρχίζει να παίρνει μορφή. Αυτή η φάση είναι γεμάτη αυθορμητισμό, πειραματισμό και αυτοσχεδιασμό, όπου τα κομμάτια διαμορφώνονται οργανικά στον χώρο που δουλεύουμε. Το δύσκολο μέρος είναι να μεταφέρουμε αυτή την αίσθηση “ζωντάνιας” και την επιβλητική ατμόσφαιρα στο στούντιο, όταν πλέον μπαίνουμε στη διαδικασία της ηχογράφησης.

Η πρόκληση έγκειται στο γεγονός ότι μιλάμε για τρεις (ή και περισσότερες) διαφορετικές διαδικασίες: τη σύνθεση, το live και την αποτύπωση στο στούντιο. Το live έχει τη δική του δυναμική, τη στιγμή που μοιράζεσαι την ενέργεια με το κοινό. Η σύνθεση, από την άλλη, είναι μια πιο εσωτερική διαδικασία, όπου το κομμάτι παίρνει μορφή μέσα από το τζαμάρισμα και την αλληλεπίδραση. Και τέλος, η ηχογράφηση είναι μια διαφορετική πρόκληση – πρέπει να βρεις τον τρόπο να αποτυπώσεις όλα αυτά τα στοιχεία και να τα “κλειδώσεις” μέσα σε ένα δίσκο.

Η νοοτροπία μας στο στούντιο βασίζεται στην προσπάθεια να ενώσουμε αυτά τα στοιχεία. Θέλουμε ο δίσκος να αντικατοπτρίζει την αυθεντικότητα της μπάντας, χωρίς να χάνει τη δυναμική και την ενέργεια που έχει η μουσική μας στα αρχικά της στάδια ή πάνω στη σκηνή. Δεν είναι εύκολο, γιατί το στούντιο είναι ένας πιο “ελεγχόμενος” χώρος, όπου η αυθόρμητη ροή πρέπει να συνδυαστεί με την ακρίβεια και τη λεπτομέρεια.

Προσωπικά, πιστεύω ότι αν καταφέρεις να συνδυάσεις αυτά τα στοιχεία – τη ζωντάνια του live, την οργανική φύση της σύνθεσης και τη λεπτομέρεια της ηχογράφησης – τότε έχεις δημιουργήσει κάτι αυθεντικό. Δεν θα το αποκαλούσα “επιτυχία”, γιατί αυτή είναι μια λέξη που συχνά δεν έχει πραγματικό νόημα. Το σημαντικό είναι η αλήθεια που κρύβει ένας δίσκος, το πώς μπορεί να εκφράσει πραγματικά αυτό που είμαστε και αυτό που νιώθουμε. Αυτό είναι το ζητούμενο κάθε φορά που μπαίνουμε στο στούντιο.

Κοιτώντας τις ρίζες σας και τα πρώτα σας βήματα στον χώρο μέχρι το σήμερα, ποιες θα λέγατε πως είναι οι κυριότερες διαφορές και ομοιότητες που έχετε παρατηρήσει;

 Όπως έχω αναφέρει και προηγουμένως, το ξεκίνημά μας ήταν απόλυτα αυθόρμητο και βασισμένο στη φιλία μας και την αγάπη μας για τη μουσική. Από πολύ μικρή ηλικία, ήμασταν φαν της μουσικής, ανταλλάσσαμε δίσκους, κασέτες και ιδέες, και συζητούσαμε για μπάντες που μας ενέπνεαν. Η μουσική ήταν, και παραμένει, ο κοινός μας παρονομαστής, αυτό που μας ένωνε πριν καν πιάσουμε όργανα στα χέρια μας. Η ανάγκη για έκφραση ήρθε φυσικά, μέσα από την ίδια τη μουσική που αγαπούσαμε.

Αυτό που θεωρώ μοναδικό στη μουσική – ειδικά στη σύγχρονη μουσική από τον 20ό αιώνα και μετά – είναι ότι σου δίνει μια αμεσότητα. Όταν ακούς ένα riff, ένα drum beat ή μια κραυγή, νιώθεις την ανάγκη να το αναπαράγεις. Θέλεις να αρπάξεις μια κιθάρα, να παίξεις, να το κάνεις δικό σου. Αυτή η αυθορμησία, αυτή η “μαγιά” που σε κάνει να ξεπερνάς τα στενά όρια και τις ακαδημαϊκές νόρμες, είναι κάτι που μας καθόρισε από την αρχή. Ξεκινήσαμε μαθαίνοντας μουσική “με το αυτί”, παίζοντας κομμάτια που αγαπούσαμε και εξελίσσοντας σταδιακά τη δική μας φωνή μέσα από αυτή τη διαδικασία.

Οι ρίζες μας, λοιπόν, βρίσκονται σε αυτή τη νοοτροπία – να είμαστε πρώτα ακροατές και φαν της μουσικής. Και αυτό δεν έχει αλλάξει. Ακόμα και σήμερα, με όλη την εμπειρία που έχουμε αποκτήσει, παραμένουμε λάτρεις της μουσικής. Εξακολουθούμε να ακούμε, να ανακαλύπτουμε, να εμπνεόμαστε και να εξελισσόμαστε.

Αυτό που έχει αλλάξει, είναι η προσέγγισή μας ως καλλιτέχνες και άνθρωποι. Μεγαλώνοντας, κάνουμε μια πιο συνειδητή ανασκόπηση του παρελθόντος – βλέπουμε τα λάθη μας, αναγνωρίζουμε τις ευκαιρίες που χάσαμε και προσπαθούμε να γίνουμε καλύτεροι, τόσο καλλιτεχνικά όσο και προσωπικά. Η μουσική μας εξελίσσεται μαζί μας, επηρεάζεται από την τρέχουσα κατάσταση, από τις εμπειρίες μας, αλλά και από τον κόσμο γύρω μας, που συνεχώς αλλάζει. Τα τελευταία χρόνια, ειδικά, οι συνθήκες μας έχουν οδηγήσει σε βαθύτερη περισυλλογή και προσπάθεια να κατανοήσουμε τον ρόλο μας όχι μόνο ως μπάντα, αλλά και ως μέλη μιας κοινωνίας που περνάει συνεχείς αλλαγές.

Συνοψίζοντας, οι ομοιότητες βρίσκονται στην αγάπη και την αφοσίωση μας στη μουσική, κάτι που δεν άλλαξε ποτέ. Οι διαφορές, από την άλλη, έγκεινται στην ωρίμανση, την αυτογνωσία και τη διάθεση να χρησιμοποιήσουμε όσα μάθαμε στην πορεία για να συνεχίσουμε να δημιουργούμε, εξελισσόμαστε και, πάνω απ’ όλα, να παραμένουμε αληθινοί σε αυτό που κάνουμε.

Η διεθνής αναγνώριση φαντάζομαι πως είναι σίγουρα μια από τις «βουνοκορφές» που θέλει να πατήσει ένα συγκρότημα. Ποια όμως είναι η μεγαλύτερη φιλοδοξία σας ή ο πιο υψηλός στόχος σας;

 Νομίζω ότι έχουμε ξεπεράσει κατά πολύ τους στόχους που είχαμε όταν ξεκινήσαμε σαν μικρά παιδιά. Αν μας έλεγες τότε ότι θα φτάναμε εδώ που είμαστε σήμερα, μάλλον δεν θα το πιστεύαμε. Ωστόσο, οι στόχοι και οι φιλοδοξίες δεν είναι κάτι που μετριέται αριθμητικά ή ποσοτικά. Δεν έχει να κάνει με το πόσα άλμπουμ πουλάς ή σε πόσα μέρη παίζεις – έχει να κάνει περισσότερο με το πώς εξελίσσεσαι, πώς συνδέεσαι με τον κόσμο και πώς νιώθεις μέσα από αυτό που κάνεις.

 Αν μιλήσουμε για προσωπικές φιλοδοξίες, αυτό που θα ήθελα είναι να ταξιδέψουμε ακόμα περισσότερο με τη μουσική μας. Να παίξουμε στα πιο απρόσμενα μέρη, σε όλες τις γωνιές του κόσμου, ακόμα και αν είναι μπροστά σε ελάχιστους ανθρώπους και κάτω από τις πιο δύσκολες συνθήκες. Γιατί αυτή η διαδικασία – το ταξίδι, η περιπλάνηση, το να φέρνεις τη μουσική σου σε διαφορετικούς ανθρώπους και πολιτισμούς – είναι κάτι που σου δίνει τεράστια δύναμη.

 Μέσα από το ταξίδι, δεν γνωρίζεις μόνο τον κόσμο γύρω σου, αλλά και τον εσωτερικό σου κόσμο. Ανακαλύπτεις νέες ταυτότητες, ιδέες και τρόπους να βλέπεις τη ζωή. Αποκτάς μια πιο ολοκληρωμένη και σφαιρική ματιά, τόσο για τον εαυτό σου όσο και για τον κόσμο. Είναι μια διαδικασία που απελευθερώνει το πνεύμα και διευρύνει την αντίληψή σου για το τι σημαίνει να είσαι άνθρωπος, καλλιτέχνης και μέλος μιας παγκόσμιας κοινότητας.

Για μένα, η μεγαλύτερη φιλοδοξία είναι να συνεχίσουμε να εξελισσόμαστε. Να δημιουργούμε μουσική που είναι ειλικρινής και να μοιραζόμαστε αυτή τη μουσική με όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους. Αν μπορούμε να εμπνεύσουμε, να ενώσουμε ή ακόμα και να δώσουμε μια μικρή αίσθηση ελευθερίας σε κάποιον μέσα από τη μουσική μας, τότε αυτός είναι ο μεγαλύτερος στόχος που μπορούμε να έχουμε. Όλα τα υπόλοιπα είναι απλά στάσεις στο ταξίδι μας.

Ποιο τραγούδι στον κατάλογό σας πιστεύετε ότι αντιπροσωπεύει καλύτερα τους 1000mods και γιατί;

Αν και δεν μου αρέσουν τα κλισέ, θα πω “όλα και κανένα ταυτόχρονα”. Κάθε τραγούδι που έχουμε γράψει μας αντιπροσώπευε σε κάποια συγκεκριμένη στιγμή της πορείας μας – σαν μια φωτογραφία που αποτυπώνει μια στιγμή στον χρόνο. Ωστόσο, όπως είπαμε και πριν, αλλάζουμε συνεχώς. Εξελισσόμαστε, τόσο ως μπάντα όσο και ως άτομα, και αυτή η αλλαγή επηρεάζει και τη μουσική μας.

Υπάρχουν στιγμές που μπορεί να ακούσουμε ένα παλιό μας κομμάτι και να σκεφτούμε ότι θα μπορούσαμε να το είχαμε κάνει αλλιώς, να το είχαμε προσεγγίσει διαφορετικά. Αλλά αυτό δεν έχει πραγματικά σημασία, γιατί η μουσική, όπως και η ζωή, είναι κάτι που συνεχώς προχωράει. Το σημαντικό είναι να αποδεχόμαστε το παρελθόν, να εκτιμάμε αυτό που έχουμε δημιουργήσει και να κοιτάμε μπροστά.

Δεν θέλω να μπω στη διαδικασία να επιλέξω ένα συγκεκριμένο κομμάτι, γιατί πιστεύω ότι η μουσική δεν είναι μόνο συλλογική υπόθεση. Είναι και βαθιά προσωπική, και ο καθένας που μας ακούει έχει τη δική του σχέση με τα τραγούδια μας. Κάποιοι ίσως βρουν τον εαυτό τους σε ένα riff, άλλοι σε έναν στίχο. Αυτό είναι το όμορφο με τη μουσική: αφήνει χώρο για ερμηνείες και προσωπικές συνδέσεις.

Για να προκαλέσω όμως λίγο και να αφήσω την ερώτηση ανοιχτή, θα πω ότι ίσως το πιο “αντιπροσωπευτικό” κομμάτι μας δεν το έχουμε γράψει ακόμα. Ή, ποιος ξέρει, μπορεί και να μην το γράψουμε ποτέ! (γέλια) Αυτό είναι που κρατάει τη φλόγα καπως ζωντανή ,η ιδέα δλδ ότι η καλύτερη μας στιγμή μπορεί να είναι πάντα μπροστά μας και να μην εχει ΄ρθει.

Οι στίχοι σας αντικατοπτρίζουν συχνά υπαρξιακά θέματα και συναισθηματικό βάθος. Πόσο επηρεάζουν οι προσωπικές σας εμπειρίες στη σύνθεση των τραγουδιών σας;

Ναι, συμφωνώ ότι οι στίχοι μας είναι συχνά πιο προσωπικοί απ’ όσο ίσως θα περιμέναμε ή θα μπορούσαμε να είμαστε. Αυτό όμως, είναι και ο τρόπος που επιλέγουμε να επικοινωνούμε – με ειλικρίνεια και αμεσότητα. Είμαστε τυχεροί που έχουμε τη μουσική ως μέσο έκφρασης και επικοινωνίας με τον έξω κόσμο. Είτε πρόκειται για μια συχνότητα, ένα riff, μια λέξη, μια πρόταση ή έναν στίχο, όλα αυτά είναι οι γέφυρες που χτίζουμε για να συνδεθούμε.

 Το υπαρξιακό στοιχείο, το συναίσθημα, τα ένστικτα και η εσωτερική φωνή αποτελούν πηγές έμπνευσης για εμάς. Οι στίχοι μας συχνά αντλούν από την εσωτερική μάχη της ύπαρξης, την προσπάθεια να δώσεις νόημα σε πράγματα και καταστάσεις για να συνεχίσεις. Αυτή η διαδικασία είναι συνεχής και επίπονη. Είναι ένας διαρκής αγώνας να επαναπροσδιορίσεις τον κόσμο γύρω σου, τις αξίες σου, τις επιλογές σου – να βρίσκεις τρόπους να παραμείνεις αληθινός μέσα σε έναν κόσμο που συχνά σε προκαλεί να συμβιβαστείς.

 Όταν γράφουμε, η προσωπική μας εμπειρία είναι πάντα παρούσα. Η εσωτερική πάλη, η ανάγκη να πας κόντρα στο ρεύμα και να βρεις τον δικό σου δρόμο, είναι θέματα που βρίσκονται στον πυρήνα των στίχων μας. Η ζωή είναι γεμάτη προκλήσεις, και όταν προσπαθείς να σκέφτεσαι διαφορετικά, να ζεις διαφορετικά, να κάνεις πράγματα που ξεφεύγουν από το “mainstream”, αναγκαστικά συναντάς εμπόδια. Μερικές φορές αυτά είναι σαν τοίχοι που πρέπει να γκρεμίσεις, άλλες φορές μοιάζουν με μικρά ρυάκια που σε οδηγούν σε έναν μεγαλύτερο ποταμό, και τελικά σε μια νέα λίμνη, σε κάτι διαφορετικό.

 Αυτό που μας ενδιαφέρει είναι να αποτυπώνουμε αυτή τη διαδρομή, τη μάχη ενάντια στο εύκολο και το εφήμερο. Δεν θέλουμε να δημιουργούμε μουσική που απλώς “καταναλώνεται”. Θέλουμε να φτιάχνουμε κάτι που αφήνει σημάδι, που παρακινεί τον ακροατή να σκεφτεί, να νιώσει, να αναρωτηθεί. Ζούμε σε έναν κόσμο που συχνά προωθεί εύκολες, φτηνές και γρήγορες λύσεις – προϊόντα και θεάματα που ξεχνιούνται στο λεπτό. Προσπαθούμε, μέσα από τη μουσική μας, να πάμε κόντρα σε αυτό, να χτίσουμε κάτι που να αντέχει στον χρόνο και να προσφέρει αληθινή ουσία.

Οι στίχοι μας, λοιπόν, είναι η αντανάκλαση αυτής της μάχης. Και όσο παραμένουμε πιστοί σε αυτή τη διαδικασία, η μουσική μας θα συνεχίσει να είναι ένα μέσο για να κατανοούμε καλύτερα τον εαυτό μας και τον κόσμο γύρω μας.

Ως συγκρότημα που τα κατάφερε με πολύ μεγάλο προσωπικό κόπο και μόχθο, τι συμβουλή θα δίνατε σε ανερχόμενους μουσικούς και συγκροτήματα που προσπαθούν να αφήσουν το στίγμα τους;

 Όπως έχω πει και παλιότερα, δεν μου αρέσει να δίνω συμβουλές, γιατί πιστεύω ότι κάθε διαδρομή είναι μοναδική. Αν έπρεπε, όμως, να πω κάτι, θα ήταν αυτό: να μην ακούνε κανέναν και τίποτα. Και όταν λέω “να μην ακούνε”, εννοώ να μην παίρνουν κάθε συμβουλή ως δεδομένη. Το σημαντικό είναι να αποκτήσουν κριτική σκέψη, να αξιολογούν αν μια συμβουλή ταιριάζει στη δική τους πορεία και να αποφασίζουν μόνοι τους πώς θα προχωρήσουν.

 Ο κόσμος αλλάζει με απίστευτα γρήγορους ρυθμούς – ήδη αυτά που γράφω τώρα μπορεί να φαίνονται ξεπερασμένα μέσα σε λίγα χρόνια(ακομα και λιγους μηνες). Όταν ξεκινήσαμε, το διαδίκτυο ήταν πιο “ελεύθερο”, γεμάτο με ιδέες, απόψεις, μουσικές και τέχνες που κυκλοφορούσαν ανεξέλεγκτα. Ξαφνικά, αυτός ο κόσμος κυριεύτηκε από μεγάλες εταιρείες, αλγορίθμους και τάσεις που ελέγχουν κάθε πτυχή της ζωής μας. Ζούμε μια εποχή όπου η “Netflix-οποίηση” και η “Spotify-οποίηση” της μουσικής και της τέχνης καθοδηγεί τι ακούμε, τι βλέπουμε και πώς εκφραζόμαστε χωρις αυτο να σημαινει απαραιτητα οτι είναι κατι κακο, διοτι μπορει να ξανα αλλαξει οπως εγινε στα 80ς και στα 90ς.

 Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, η δική μου συμβουλή είναι να παραμείνουν αυθόρμητοι, ανεξάρτητοι και πιστοί σε αυτό που θέλουν να κάνουν. Να παίξουν τη μουσική που αγαπούν και να μην προσπαθούν να αλλάξουν την ταυτότητά τους για να γίνουν κάτι που δεν είναι. Η μίμηση είναι φυσικό ανθρώπινο χαρακτηριστικό – όλοι ξεκινάμε επηρεασμένοι από τους ήρωες και τις μπάντες που αγαπάμε. Όμως, η υπερβολική μίμηση, ειδικά όταν γίνεται για να ακολουθήσεις μια τάση ή μόδα, μπορεί να σε απομακρύνει από την αυθεντικότητα σου.

Το να κυνηγάς τη μόδα μπορεί να φαίνεται ελκυστικό, αλλά είναι μια παγίδα. Όταν αυτή η μόδα ξεφτίσει – και πάντα ξεφτίζει – το μόνο που θα αφήσει πίσω είναι κενό. Γι’ αυτό, το πιο σημαντικό είναι να είσαι εσύ, να μένεις πιστός σε αυτό που νιώθεις και να δημιουργείς κάτι που είναι αληθινό. Αυτός είναι ο μόνος τρόπος να αφήσεις πραγματικά το στίγμα σου και να αντέξεις στον χρόνο.

Ωστόσο, αν έπρεπε να πω κάτι, θα ήταν αυτό: Μην γίνεστε έρμαιο των απαιτητικών, των συμφεροντολόγων και των “αρπακτικών” που καραδοκούν σε κάθε γωνία. Ο κόσμος της μουσικής, όπως και κάθε δημιουργικός χώρος, είναι γεμάτος από ανθρώπους που θα προσπαθήσουν να σας εκμεταλλευτούν, να σας “στύψουν” και να σας εγκαταλείψουν μόλις πάρουν ό,τι θέλουν από εσάς.

Επιπλέον, πρέπει να έχετε τα μάτια σας ανοιχτά και να αναγνωρίζετε πότε κάποιος προσπαθεί να σας εκμεταλλευτεί. Στη μουσική βιομηχανία – και όχι μόνο – υπάρχουν πάντα άνθρωποι που θα φανούν υποστηρικτικοί στην αρχή, αλλά μόλις πάρουν ό,τι θέλουν, θα σας εγκαταλείψουν χωρίς δεύτερη σκέψη. Γι’ αυτό είναι σημαντικό να χτίσετε σχέσεις εμπιστοσύνης με ανθρώπους που σέβονται την τέχνη σας και που πραγματικά πιστεύουν σε εσάς.

Θα στηριχθεί το “Cheat Death” από κάποια περιοδεία εντός / εκτός συνόρων; Ίσως κάποια παρουσίαση δίσκου που έχετε στα σκαριά;

Έχουμε  δύο μεγάλα live στην Ελλάδα – στη Θεσσαλονίκη, στο Principal, και στην Αθήνα, στο Floyd (αυτές οι συναυλίες είναι σημαντικές για εμάς, καθώς είναι ευκαιρία να παρουσιάσουμε τον δίσκο ζωντανά στο ελληνικό κοινό που μας στηρίζει από την αρχή). Ήδη έχουμε επισκεφθεί τη Σκανδιναβία και τις Βαλτικές χώρες, όπου το κοινό υποδέχτηκε τον δίσκο με πολύ ενθουσιασμό, κάτι που μας χαροποίησε ιδιαίτερα. Στα πλάνα μας είναι ένα τουρ στο Ηνωμένο Βασίλειο σύντομα, ενώ την άνοιξη του 2025 σχεδιάζουμε ένα εκτεταμένο ευρωπαϊκό τουρ για την προώθηση του άλμπουμ, το οποίο θα διαρκέσει λίγο περισσότερο από έναν μήνα. Μετά από αυτό, πιθανότατα θα κάνουμε μια περιοδεία στα Βαλκάνια, ενώ το καλοκαίρι του ίδιου έτους θα συμμετέχουμε σε διάφορα φεστιβάλ.

Παράλληλα, ήδη μιλάμε για να κλείσουμε επιπλέον τουρ εκτός Ευρώπης προς τα τέλη του 2025 και τις αρχές του 2026. Αν και αυτά είναι ακόμα σε πρώιμο στάδιο και τίποτα δεν είναι οριστικό, το σίγουρο είναι ότι η μπάντα θα είναι συνεχώς στον δρόμο. Θέλουμε να φέρουμε τον δίσκο σε όσο περισσότερα μέρη γίνεται, να παίξουμε τη μουσική μας όπου υπάρχει κοινό που θέλει να μας ακούσει – και όπου μας φτάνουν οι δυνάμεις μας, τόσο σωματικά όσο και ψυχικά.

Η ζωντανή παρουσίαση του Cheat Death είναι για εμάς εξίσου σημαντική με τη δημιουργία του. Θέλουμε να δώσουμε στον κόσμο την ευκαιρία να ζήσει την ενέργεια και την ατμόσφαιρα του δίσκου από κοντά, και ανυπομονούμε να μοιραστούμε αυτές τις στιγμές με το κοινό μας σε κάθε γωνιά του κόσμου.

Ευχαριστώ θερμά για τον χρόνο σας! Ο τελευταίος λόγος είναι δικός σας!

Ευχαριστουμε πολυ για την συνεντευξη και την υποστηριξη να εισαστε ολοι καλα αληθινοι και αυθεντικοι  τα λεμε στο δρομο καπου καπως καποτε!

Εμείς σας ευχαριστούμε θερμά για τη φιλοξενία και την υποστήριξη! Είναι πάντα χαρά μας να μοιραζόμαστε τις σκέψεις και τις εμπειρίες μας με ανθρώπους που αγαπούν τη μουσική όσο κι εμείς. Ευχόμαστε σε όλους να παραμείνετε καλά, αληθινοί και αυθεντικοί, τόσο στη μουσική όσο και στη ζωή σας.

Τα λέμε στον δρόμο, σε κάποιο live, κάπου, κάποτε – εκεί που η μουσική μας ενώνει όλους! Μέχρι τότε, να είστε γεροί και δημιουργικοί. Ευχαριστούμε!