Ελληνικά
Για άλλη μια φορά, έχω την τιμή και την χαρά, να συνομιλώ με τον Νίκο Σπανάκη (aka Father W.), αυτή τη φορά γιατί διαφορετικό. Οι Drunk Motherfuckers, δημιουργήθηκαν το 2009 ως Drunk Earth και μέχρι στιγμής, έχουν κυκλοφορήσει ένα EP (2009) και ένα άλμπουμ (2013). Επίσης έχουν στο ενεργητικό τους, κάποιες συμμετοχές σε συλλογές. Αφού διαλύθηκαν το 2014, αποφάσισαν να μαζευτούν άλλη μια φορά και να ηχογραφήσουν την τελευταία τους κυκλοφορία (κυριολεκτικά καθώς είναι πιθανόν η τελευταία δισκογραφική δουλειά της μπάντας), με τίτλο “Dead End”. Για να δούμε τι μας είπε ο Νίκος λοιπόν…
Νίκο για άλλη μια φορά, καλώς ήρθες στις σελίδες του Metal Invader. Σύστησε μας την μπάντα για τους αναγνώστες που δεν σας γνωρίζουν.
Γεια χαρά Νικόλα, δεύτερη φορά αυτό τον χρόνο φιλοξενούμαι στο Metal Invader, για διαφορετική δουλειά μου και με τιμάει απίστευτα, ο χρόνος και η υποστήριξή σας, στις δουλειές μου, αλλά και στην FYC Records. Με πράξεις στηρίζετε τις underground, ανεξάρτητες κινήσεις και αυτό σας διακρίνει από τους υπόλοιπους. Όσον αφορά τους Drunk Motherfuckers, είναι μία αντισυμβατική μπάντα που ξεκίνησα μετά το τέλος των The Drunk Earth, με επιρροές από Southern, heavy Rock, Stoner, αλλά και από Doom, Garaze, Punk και συνεχίζει έως και σήμερα. Το βάφτισα, εδώ και χρόνια, “Drunk’n’Roll”!!! Μετράμε αρκετά χρόνια ύπαρξης, αλλά και απραγίας, αλλά απ’ ότι φαίνεται γυρίσαμε, με το νέο μας EP, “Dead End” για να συνεχίσουμε, αυτό που με πολύ δυσκολία αφήσαμε, αλλά πλέον ακόμη πιο δυνατά και συνειδητοποιημένα. Και εννοείται, χωρίς να έχουμε βλέψεις να ακολουθήσουμε την ροή και τα πρέπει της μάζας! Αυτός ήταν και ένας από τους λόγους που το παγώσαμε άλλωστε!
Πέρασαν 7 χρόνια από την διάλυση της μπάντας και 8 από την τελευταία σας δουλειά. Ποιοι οι λόγοι για αυτή την αργοπορία αν μπορώ να το πω έτσι;
Όπως σου εξήγησα, ένας από τους λόγους ήταν η εμπορευματοποίηση της σκηνής, που είχε ξεκινήσει από τότε, ή οποία ήθελε να σε βάλει στα καλούπια της μάζας, να προσπαθεί να περιορίσει οτιδήποτε δεν μπορούσε να κατανοήσει και να επιβληθεί, οι πολλές αλλαγές μελών και η καθημερινή δυσκολία επιβίωσης, όσον αφορά τις δουλειές μας και τον τρόπο ζωής μας. Οι Drunk Motherfuckers, δεν είναι όπως πολλοί πιστεύουν μία χαβαλετζίδικη μπάντα, που πίνει κα παίζει την μουσική της. Είναι κάτι πολύ παραπάνω. Ακούγοντας το νέο μας EP, αλλά και διαβάζοντας τους στοίχους και από τις δύο κυκλοφορίες, ίσως κάποιοι το καταλάβουν. Αν όχι, υπάρχουν κι άλλες μπάντες, πιο αποδεκτές να ακούσουν.
Πες μας 2 λόγια για τους συντελεστές του EP. Που ηχογραφήθηκε, ποιος δούλεψε την παραγωγή κλπ.
Με τον Wee και τον Andrew, δουλέψαμε 4 κομμάτια καινούρια που παίζαμε στα live μας, πριν το παγώσουμε και με την βοήθεια του Μαυρίκου Σκαράκη, στα τύμπανα, ξεκινήσαμε τις ηχογραφήσεις στην Αθήνα κυρίως, στα “133 Studios” και Κρήτη, Ιεράπετα (Barking Dog Studio) και Ηράκλειο. Τις ηχογραφήσεις και την μίξη στην Αθήνα, ανέλαβε ο Μιχάλης Σκαράκης και το Mastering έγινε από τον Νάσο Νομικό στα “VU PRODUCTIONS STUDIOS”, όπου τους ευχαριστούμε πραγματικά για την αφοσίωση τους και την επαγγελματική, αριστουργηματική δουλειά που έκαναν. Τιμή μας!!!
Ήταν ποτέ ενεργή σε θέμα live η μπάντα; Αν όχι, ήταν επιλογή ή απλά δεν έτυχε; Αν ναι, τι έχεις να θυμάσαι από τις συναυλίες σας;
H μπάντα ήταν 666% ενεργή για live, με αρκετά live το χρόνο, support στους Spiritual Beggars, Horizon, Nightstalker, mini tour με “Cherries on a Blacklist”, mini headline tour στην Κρήτη και πολλά άλλα. Αυτά που θυμάμαι εγώ κυρίως είναι να περνάμε καλά και να προκαλούμε πανικό στις καλομαθημένες αντιλήψεις τους. Πόσες φορές διάβασα κριτικές μετά από τα live μας και γέλαγα με τις γελοιότητές τους και την ανικανότητά τους να κατανοήσουν αυτό που έβλεπαν.
Σύμφωνα με το δελτίο τύπου, θα είναι η τελευταία δουλειά σας. Θες να μας εξηγήσεις λίγο αυτή σας την απόφαση;
Ο σκοπός ήταν να βγάλουμε ένα EP, με κομμάτια που δεν προλάβαμε να ηχογραφήσουμε και εμείς οι ίδιοι γουστάραμε να τα ακούμε και να μην πάνε χαμένα. Κάπως έτσι ξεκίνησε. Τώρα ο χρόνος θα δείξει αν θα είναι η τελευταία μας δουλειά. Δίψα υπάρχει!!!
Πως έχει δεχτεί ο τύπος και ο κόσμος το EP μέχρι στιγμής;
Πάει πολύ καλά και πολύ κόσμος περιμένει να ακούσει τα κομμάτια αυτά ξανά Live. Η FYC Records, όπως γνωρίζεις, είναι μία underground εταιρεία με συγκεκριμένη φιλοσοφία, η οποία δεν είναι αρεστή στις μάζες, επομένως χαίρομαι όσοι έχουν στηρίξει το συγκριμένο EP και την εταιρεία.
Σκοπεύεις να προωθήσεις την δουλειά αυτή με κάποια εμφάνιση; Ίσως κάποιο πάρτι σαν τελευταία φορά ας πούμε;
Έχουμε σκοπό να κάνουμε κάποια live, Αθήνα και Κρήτη και βλέπουμε!
Η αλήθεια είναι ότι σε έχω δει σε διάφορα διαφορετικά projects ανά τα χρόνια, αλλά ποτέ σε κάτι τόσο rock n roll. Τι ήθελες να εκφράσεις με τους Drunk Motherfuckers, παρόλο που από το όνομα είναι λίγο πολύ προφανές;
Ότι εκφράζω και με τις άλλες μπάντες, αλλά με διαφορετικό όχημα και συνεπιβάτες!
Τα τελευταία λόγια είναι δικά σου. Σε ευχαριστώ και πάλι για τον χρόνο που μου διέθεσες.
Νικόλα, σε ευχαριστώ πολύ για άλλη μια φορά για την φιλοξενία και την ασταμάτητη υποστήριξή σου!!! Με τιμάς!!!
“I was dead, I was full of dirt keeping secret my words for them; Like a Lama, I had my pride and I spitted their faces, Oh, such a same” (The Spitted Lama)
