Ελληνικά
Θερμές καλησπέρες, αγαπητοί μας Leatherhead! Εύχομαι να είστε καλά! Βρίσκεστε μερικές ημέρες μετά από την εμφάνισή σας με τους Destruction στην Αθήνα και τους Graywitch στη Θεσσαλονίκη. Φαντάζομαι ότι είναι τσίτα τα γκάζια αυτό το διάστημα!
Καλησπέρα και από εμάς! Κανονικό μακελειό οι δύο τελευταίες εμφανίσεις, ανυπομονούμε για τις επόμενες!
Έπεται αργότερα το 10ο Horns Up, όπου μεταξύ άλλων θα μοιραστείτε το πάλκο με τους Heir Apparent. Θεωρώ πως βρίσκεστε σε πολύ καλό φεγγάρι αυτήν την περίοδο. Πώς εκλαμβάνετε αυτήν την ώθηση που έχει πάρει το συγκρότημα; Πώς νιώθετε;
Η αλήθεια είναι πως η μπάντα έχει ωραία ατμόσφαιρα και αυτό βγαίνει προς τα έξω. Τα συναισθήματα πολλά, μα κυρίως προσμονή για αυτά που έπονται.
Ο πρώτος σας δίσκος κυκλοφόρησε τον περασμένο Οκτώβρη και ήρθε να σφραγίσει ήδη δύο χρόνια δουλειάς. Αρχικά, υπήρξε επαναπροσέγγιση των παλαιότερων συνθέσεων και αν ναι σε ποιο επίπεδο;
Οι σύνθεση του εν λόγω άλμπουμ πηγαίνει πίσω στο 2020, ίσως και λίγο πιο πίσω, όταν οι Leatherhead αποτελούσαν απλά μία ιδέα χωρίς καν τίτλο. Σε επίπεδο μπάντας, τα κομμάτια άρχισαν να προβάρονται γύρω στο ’22-’23, και λίγο μετά ηχογραφήθηκαν.
Το “Leatherhead” στο τέλος της χρονιάς συμπεριλαμβανόταν σε αρκετές λίστες με τους καλύτερους δίσκους της χρονιάς. Πώς σας κάνει αυτό να αισθάνεστε; Σας δημιουργεί καθόλου άγχος για το επόμενο βήμα;
Η ευχαρίστηση είναι μεγάλη, καθώς ως οπαδοί μαγευόμαστε στην ιδέα ότι υπάρχουν άτομα που γουστάρουν αυτό που παίζουμε. Άγχος καθόλου, οι συνθέσεις θα συνεχίσουν να έχουν ανοδική πορεία, βάσει του δικού μας γούστου πάντα. Πίεση ίσως, διότι στην Ελλάδα του σήμερα δύσκολα τα φέρνεις βόλτα.
Οι συνθέσεις σας κινούνται ξεκάθαρα στα μονοπάτια του US Metal, ωστόσο θεωρώ ότι υπάρχει φιλτράρισμα πολλών ρευμάτων. Θα θέλατε να μας πείτε ποιες είναι οι βασικές / καθοριστικές επιρροές σας και ποια είναι η κατεύθυνση προς την οποία θέλετε να οδηγήσετε τους Leatherhead;
Σίγουρα το αμερικάνικο metal, με όλες τις πτυχές του, είτε heavy, είτε power, είτε thrash, είναι αυτό στο οποίο η μπάντα είναι ταγμένη ηχητικά. Από μπάντες, σίγουρα Overkill, Metallica, Iron Maiden, Agent Steel, Megadeth, Metal Church, Sanctuary, αλλά και άλλες cult-ιλες όπως Energy Vampires, Hallows Eve, αποτελούν μερικές από τις επιρροές μας.
Ακούγοντας τον δίσκο, αλλά και βλέποντάς σας ζωντανά βλέπω μια ομάδα ανθρώπων που είναι πολύ δεμένη και υπάρχει εμπιστοσύνη του ενός στις ικανότητες του άλλου. Πέφτω μέσα στην εκτίμησή μου; Είστε έτσι και εκτός μπάντας;
Δυστυχώς ή ευτυχώς, καταγόμαστε και κατοικούμε σε μία πόλη όπου η επιλογές «συνεργατών» είναι περιορισμένες, πράγμα που μας δένει ακόμη περισσότερο μέρα με τη μέρα. Είμαστε συνοδοιπόροι σε έναν δρόμο γεμάτο κακουχίες, με ένα στόχο κοινό: να ηχογραφούμε και να παίζουμε live τα κομμάτια μας.
Πώς προέκυψε η φιγούρα του Ινδιάνου και η γενικότερη αισθητική του; Θα γίνει η κεντρική μασκότ σας;
Οι αυτόχθονες λαοί της Β. Αμερικής αποτελούν παράδειγμα προς μίμηση με τον σεβασμό που αντιμετωπίζουν την μητέρα φύση, οποιαδήποτε μορφή ζωής, την ίδια τη ζωή και τον θάνατο. Ο ξεριζωμός τους, γεννά στο μυαλό μας μία ιστορία εκδίκησης η οποία αφορά και το όλο concept της μπάντας. Η γενικότερη αναγέννηση του ηττημένου καλού, δίκαιου, αδύναμου (αλλά πνευματικά ανώτερου) και αντίθετου γενικότερα στην καθεστηκυία τάξη πραγμάτων, με σκοπό την εκτέλεση της δικαιοσύνης…πάση θυσία. Το αν ο Ινδιάνος θα παραμείνει, το αφήνουμε για έκπληξη.
Ήδη έχετε κάνει κάποιες εμφανίσεις, ωστόσο έχετε κάποιο tour στα σκαριά για την προώθηση του δίσκου σας;
Tour όχι ακόμα, ωστόσο ετοιμάζονται πολλές εμφανίσεις αρχικά στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Είμαστε ανοιχτοί σε κάθε πρόταση.
Εάν μπορούσατε με κάποιο τρόπο να δείτε το μέλλον, που βλέπετε την μπάντα σε δέκα χρόνια από τώρα; Ποια είναι η μεγαλύτερη φιλοδοξία σας;
Ίσως σε κανένα τζακούζι με ξύδια και drugs (χεχε). Αστειεύομαι φυσικά, για μένα το μόνο που έχει σημασία είναι να παίξουμε όπου υπάρχουν μεταλλάδες, και φυσικά να είμαστε υγιείς για να μπορούμε να παίζουμε live και να ηχογραφούμε σε ίδιο ή και ανώτερο επίπεδο. Από εκεί και πέρα, είναι αρκετά αφελές να κάνεις σχέδια, αφού η ζωή μπορεί να είναι εντελώς απρόβλεπτη…
Έχοντας στο νου και άλλα projects τα οποία έχει ο καθένας σας τρέξει, τελικά ποιες είναι οι μεγαλύτερες δυσκολίες της σύγχρονης εποχής όσον αφορά στα όνειρα και τις κατακτήσεις ενός συγκροτήματος;
Κάθε εποχή έχει δυσκολίες, ωστόσο στην Ελλάδα τα πράγματα είναι λίγο πιο δύσκολα από αλλού, όπως στην κεντρική Ευρώπη και την Σκανδιναβία, τόσο στο οικονομικό κομμάτι, όσο και στην γενικότερη διαχείριση της τέχνης από πολίτες και πολιτεία. Από την άλλη, είμαστε σε καλύτερη κατάσταση από χώρες της Αφρικής και της Μέσης Ανατολής για παράδειγμα. Οπότε πιστεύω ότι το πιο σημαντικό είναι να είσαι ρεαλιστής και να μην υπερεκτιμάς τις δυνατότητες σου, παράλληλα όμως να δουλεύεις σκληρά και να μην αφήνεις ευκαιρία χαμένη. Η ζωή είναι εντελώς μικρή για να αναλωνόμαστε σε μοιρολατρικές εκδηλώσεις και “what if”s.
Ευχαριστώ θερμά για τον χρόνο σας! Ελπίζω να τα πούμε σύντομα ξανά από κοντά! Ο επίλογος είναι δικός σας.
Τα καλύτερα έρχονται. Welcome to the city of the damned!
