Ελληνικά
Εκείνο το βράδυ στο Eightball, δεν ήταν η σύμπτωση που με οδήγησε στα σκαλιά του· ήταν το χέρι της μοίρας, που με έσπρωξε σε ένα ραντεβού με το πεπρωμένο. Καθώς οι Leatherhead ανέβηκαν στη σκηνή, η μουσική τους έπαψε να είναι απλός ήχος και έγινε μια αόρατη δύναμη, που με υποχρέωσε να σταθώ απέναντί τους, όχι ως ένας απλός ακροατής, αλλά ως οργανικό μέλος ενός μυστηρίου που γεννιόταν εκείνη τη στιγμή. Ένιωσα τον πρωτόγονο ρυθμό των ντραμς να συγχρονίζεται με τον δικό μου σφυγμό, ενώ οι κιθαριστικές συγχορδίες άνοιγαν χαραμάδες φωτός σε νέους, ανεξερεύνητους ορίζοντες.
Από εκείνη τη νύχτα μέχρι σήμερα, ο δίσκος τους έχει γίνει η σκιά μου. Περιστρέφεται ασταμάτητα, σε σημείο που νιώθω πως οι αυλακώσεις του θα λειώσουν από το πάθος της ακρόασης. Οι συνθέσεις τους δεν είναι απλά τραγούδια, αλλά αρχιτεκτονικά οικοδομήματα γεμάτα έντονα σημεία αναφοράς, που σε αναγκάζουν να εντρυφήσεις στον βαθύτερο πυρήνα της μουσικής ουσίας. Εκεί, ανάμεσα στις δαιμονισμένες ταχύτητες και στις εναλλαγές ρυθμού , ξεπηδούν τα κιθαριστικά σόλο — αληθινές αστραπές δεξιοτεχνίας και έμπνευσης που σκίζουν το σκοτάδι, προσθέτοντας μια διάσταση επικής ομορφιάς στην ήδη ηλεκτρισμένη ατμόσφαιρα.
Και πάνω από όλα, η φωνή του Τόλη. Ένα σπάνιο, σχεδόν μεταφυσικό χάρισμα, που μετουσιώνει τον πόνο και την ορμή σε ένα αιώνιο, κρυστάλλινο κελάιδισμα. Αν και στο δίσκο επιλέγει να κινείται κυρίως στις υψηλές ”πρίμα” κορυφές, η αποκάλυψη έρχεται στο “Children of the Beast”. Εκεί, ξεκινώντας με μιά αφοπλιστική άνεση από τις χαμηλές νότες, αποδεικνύει πως η έκταση της φωνής του έχει τη δυνατότητα να σπάσει τα δεσμά των τριών οκτάβων, αγγίζοντας κορυφές που λίγοι θνητοί μπορούν να πλησιάσουν. Αυτή η χρωματική παλέτα της φωνής του είναι, που σε μαγνητίζει. Προσωπικά, βρίσκω εξαιρετικά γοητευτικό αυτό το παιχνίδι με τις χαμηλές συχνότητες, καθώς προσδίδουν ένα βάθος που κάνει την τελική εκτόξευση στα ύψη ακόμα πιό συγκλονιστική. Είναι μια ερμηνεία αβίαστη, που σε παρασύρει σε μια δίνη συναισθημάτων χωρίς να χρειάζεται λογική εξήγηση. Γιατί η μουσική των Leatherhead δεν ερμηνεύεται, παρά μόνο βιώνεται ως μια υπόσχεση απεραντοσύνης. Είναι μια κατάθεση ταλέντου που αγγίζει το θείο, μια δημιουργία που ξεκινά από το μέταλλο και καταλήγει στην απόλυτη λύτρωση της ψυχής.
