Ελληνικά
Το Temple αποδεικνύεται ακόμη μία φορά ως ο απόλυτος χώρος λατρείας απαιτητικών οπαδών του σκληρού ήχου και για άλλη μία θορυβώδη Δευτέρα, μας φιλοξένησε με την εισβολή Αμερικανών doom metallers από το Seattle, Bell Witch. Ήταν ένα live που το περίμενα πως και πως, όπως κι αυτό των The Body και Uniform. Η συναυλία αρχικά ήταν προγραμματισμένη για το Σάββατο 28 Απριλίου αλλά λόγω καθυστέρησης στην άφιξη του εξοπλισμού των Bell Witch από την αεροπορική εταιρεία με την οποία ταξίδεψαν προς την Ελλάδα (οι πιο φανατικοί οπαδοί του σχήματος θα γνωρίζουν πως ο εν λόγω εξοπλισμός είναι custom-made οπότε και αναντικατάστατος) αναγκάστηκε η διοργανώτρια εταιρεία, 3 Shades Of Black να προχωρήσει σε μεταφορά της συναυλίας, τη Δευτέρα 30 Απριλίου 2018, στον ίδιο χώρο διεξαγωγής (Temple Athens).
Το live άνοιξαν οι Αθηναίοι doomsters Shattered Hope κι ένας βαρύς κι ασήκωτος ήχος κατέλαβε το Temple. Αργόσυρτα riffs σε συνδυασμό με βαριά φωνητικά, θα έλεγα πως θυμίζουν μια ελληνική εκδοχή των My Dying Bride. Τα κομμάτια τους ήταν μεγάλης διάρκειας, ο κόσμος δεν είχε ακόμα γεμίσει το μαγαζί και παρότι που θα πίστευες ότι θα κούραζε αυτούς τους λιγοστούς αντιθέτως το συγκρότημα σε συνδυασμό με τα death στοιχεία κυρίως στα φωνητικά, μετέδωσε το σωστό funeral doom vibe για τους headliners.
H σκηνή περνα στους doom metallers, Bell Witch, οι οποίοι λίγο μετά την δεύτερη τους εμφάνιση τους στο Roadburn festival, ήρθαν στην πόλη μας για να παρουσιάσουν το πρώτο μισό του νέου τους δίσκου “Mirror Reaper”. Στις αποσκευές τους λοιπόν ένας εξαίσιος δίσκος(Mirror Reaper), που είναι και ο πρώτος μετά τον θάνατο του φίλου τους και drummer Adrian Guerra και στα μάτια μου, καθώς και σε πολλούς από τους παραβρισκόμενους υπήρχε μία αποκαθηλωτική συναισθηματική δύναμη σε αυτό που βλέπαμε και ακούγαμε. Άλλωστε αυτόν τον θάνατο τον ζήσαμε μαζί τους εκείνη την βραδιά, μιλάμε για μια ιδιαίτερη περίπτωση ενός τραγουδιού που διαρκεί 1 ώρα, 23 λεπτά και 15 δευτερόλεπτα(As Above), το οποίο γράφτηκε κατά εκείνη την πένθιμη περίοδο για τους Bell Witch. Υπάρχει κάτι το τόσο σκοτεινό στον ήχο τους που μερικές φορές νόμιζα ότι θα μπορούσε να μας ρουφήξει μέσα σε ένα vortex θανάτου. Κι αυτό το καταφέρνουν με ένα εξάχορδο μπάσο, τα drum και φυσικά ένα μικρόφωνο. Για όσους δεν είναι εξοικειωμένοι με τη μπάντα, δεν υπάρχει πουθενά κιθάρα. Λίγοι νομίζω μπασίστες μπορούν να παίξουν το μπάσο τους όπως το κάνει ο Desmond. Yπάρχει κάτι το τόσο ιδιαίτερο στον ήχο που βγάζει που αν κλείσεις τα μάτια νομίζεις ότι βρίσκεσαι σε κάποια κηδεία και νιώθεις μέχρι και στα κόκκαλα σου το θρήνο. Τα φωνητικά είναι απόκοσμα και μιασματικά. Ακόμα και η μικρή διάρκεια δεν δυσαρέστησε κανέναν, μιας κι αυτό που είχαμε παρακολουθήσει μας είχε αφήσει άφωνους και μαγεμένους. Να πω ότι σίγουρα βοήθησε κι ο ήχος μιας και πραγματικά έπρεπε να είναι κρυστάλλινος και το Temple μας ικανοποίησε στο έπακρο. Πραγματικά απίστευτη βραδιά, συγχαρητήρια σε όλους και φυσικά και στην διοργάνωση!
