Ελληνικά
Βράδυ Τρίτης στην καλοκαιρινή Αθήνα. Το να μπορείς να βρεθείς μέσα σε 20 λεπτά στον συναυλιακό χώρο είναι πραγματικά ανεκτίμητο. Ακόμη πιο υπέροχο, όμως, είναι να απολαμβάνεις τους τεράστιους Cro-Mags για δεύτερη φορά μέσα σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα στη χώρα μας, μάλιστα σε μια περιοδεία αφιερωμένη στα 40 χρόνια από την κυκλοφορία του ντεμπούτου τους, The Age of Quarrel.
Στη σκηνή ανέβηκαν κατά τις 21:30 οι The Nuclear Nuns, μία μπάντα που αγνοούσα, ενώ δεν γνώριζα καν ότι θα εμφανίζονταν ως support. Αν το γνώριζα, θα τους είχα τσεκάρει πριν από το live, καθώς η διοργάνωση δεν είχε ανακοινώσει κάποιο opening σχήμα. Η αθηναϊκή μπάντα ζέστανε το κοινό που είχε αρχίσει να συγκεντρώνεται. Με ένα ωραίο punk άλλοτε πιο παραδοσιακό και άλλοτε πιο μελωδικό, είχαν πράγματα να δώσουν, αν και υπήρξαν κάποια μικρολαθάκια, ενώ μου φάνηκαν κάπως αγχωμένοι και με περιορισμένη σκηνική παρουσία. Ίσως να έφταιγε και το βάρος του να ανοίγεις για τους τεράστιους Αμερικανούς, κάτι που και οι ίδιοι παραδέχθηκαν, λέγοντας πως αποτελεί μεγάλη τιμή για αυτούς. Έπαιξαν και μια διασκευή των Sick of It All προς τιμήν του εκλιπόντος Lou Koller.
Μετά από περίπου 35 λεπτά εμφάνισης των The Nuclear Nuns και ένα 25λεπτο στήσιμο της σκηνής, είχε έρθει η ώρα για τον Harley Flanagan και τα υπόλοιπα μέλη που αποτελούν τη σημερινή σύνθεση των Cro-Mags να πάρουν θέσεις μάχης.
Το έναυσμα δόθηκε με το “We Gotta Know” και τα πρώτα circle pits δεν άργησαν να ξεκινήσουν. Η μπάντα βρίσκεται σε εξαιρετική φόρμα και ο Flanagan είναι σε μεγάλα κέφια. Όπως ήταν αναμενόμενο, το μεγαλύτερο μέρος του set ήταν αφιερωμένο στο θεϊκό ντεμπούτο τους, χωρίς όμως να λείψουν και νεότερα κομμάτια, τα οποία αποδόθηκαν εξαιρετικά και «σκότωσαν», όπως τα “No One’s Victim” και το πιο πρόσφατο single τους, “Wired for Chaos”.
Η εμφάνιση του σχήματος ήταν αισθητά καλύτερη και πιο πειστική από την προηγούμενη επίσκεψή τους στη χώρα μας, ενώ και ο ήχος ήταν ξεκάθαρα ανώτερος. Κάποια στιγμή ο Flanagan ενοχλήθηκε από το κάπνισμα του κοινού και ζήτησε να σταματήσει. Ωστόσο, το σχόλιό του «You fuckin’ Greeks» ακούστηκε άκομψο και μάλλον ξένισε αρκετούς από τους παρευρισκόμενους. Ο κιθαρίστας, πονηρός και έξυπνος συνάμα, αντιλήφθηκε αμέσως την αμηχανία και, μόλις τελείωσε το κομμάτι, άρχισε να κάνει πως καπνίζει ηλεκτρονικό τσιγάρο, προσπαθώντας να δείξει ότι υπήρχε μια δόση χιούμορ στα λόγια του Flanagan. Τέλος πάντων, αυτά συμβαίνουν…
Δυστυχώς, για ακόμη μία φορά οι Cro-Mags έπαιξαν λιγότερο από μία ώρα και η αλήθεια είναι πως δεν μας έφτασε, ειδικά με την εμφάνιση που πραγματοποίησαν. Ένα ακόμη αρνητικό ήταν και η προσέλευση του κόσμου. Ήμασταν περίπου 120 άτομα, όμως δύσκολα μπορείς να κατηγορήσεις το κοινό. Οι καλοκαιρινές συναυλίες σε κλειστό χώρο δεν αποτελούν και τον πιο ελκυστικό συνδυασμό, όσο καλό κι αν είναι το όνομα της μπάντας. Παρ’ όλα αυτά, η εμφάνιση των Cro-Mags ήταν τόσο καλή, που προσωπικά μόνο οι Saxon με εντυπωσίασαν περισσότερο αυτό το καλοκαίρι.
Άντε, και πάλι σύντομα κοντά μας.
