Ελληνικά
Κατευθυνόμενοι προς τη Λιοσίων για τη συναυλία των Death (DTA Tours), η ατμόσφαιρα ήταν ήδη φορτισμένη με αναμνήσεις. Για πολλούς από τους παρευρισκόμενους, η εικόνα του Chuck Schuldiner, που κάποτε κοσμούσε (και θεωρώ ότι ακόμα κοσμεί) αφίσες σε εφηβικά δωμάτια, και οι πρώτες ακροάσεις της μουσικής του αποτέλεσαν αναπόσπαστο κομμάτι της προσωπικής τους διαδρομής στο metal. Πρόκειται για βιώματα που παραμένουν ανεξίτηλα στον χρόνο και δεν μπορούν να αναπαραχθούν ή να αντικατασταθούν. Ωστόσο, η χθεσινή εμφάνισή τους αποτέλεσε για ακόμη μία φορά μια σημαντική ευκαιρία για το κοινό να βιώσει ζωντανά τη μουσική των Death, έστω και χωρίς τον δημιουργό της, μέσα από τις ερμηνείες μουσικών που υπήρξαν συνοδοιπόροι του και συνέβαλαν καθοριστικά στην πορεία και την κληρονομιά του ιστορικού σχήματος.
Το πρόγραμμα της βραδιάς στο Gagarin έφερνε στο προσκήνιο δύο από τα σημαντικότερα κεφάλαια της δισκογραφικής παρακαταθήκης του. Η επετειακή περιοδεία ”Symbolic Healing ” έδωσε στο αθηναϊκό κοινό την ευκαιρία να ακούσει ζωντανά ολόκληρο το εμβληματικό ”Symbolic” του 1995, έναν δίσκο που συγκαταλέγεται σταθερά ανάμεσα στα κορυφαία έργα του Chuck, καθώς και το μεγαλύτερο μέρος του ”Spiritual Healing” του album που σηματοδότησε τη μετάβαση των Αμερικάνων από το ωμό και ακραίο death metal σε πιο τεχνικές και προοδευτικές μουσικές κατευθύνσεις. Στη σκηνή βρέθηκαν σημαντικές προσωπικότητες που συνδέθηκαν άμεσα με την ιστορία του συγκροτήματος, όπως οι Steve DiGiorgio, Gene Hoglan και Bobby Koelble, πλαισιωμένοι από τον Max Phelps. Μαζί μας προσέφεραν ένα συγκλονιστικό gig αντάξιo της κληρονομιάς του Chuck, τιμώντας τη μνήμη και το καλλιτεχνικό του όραμα. Η συναυλία, η οποία ήταν sold out μία εβδομάδα πριν από την πραγματοποίησή της, επιβεβαίωσε με τον πιο εμφατικό τρόπο ότι το αποτύπωμα της τεράστιας αυτής μουσικής προσωπικότητας παραμένει ισχυρό και ότι το κενό που άφησε πίσω της εξακολουθεί να είναι δυσαναπλήρωτο για τον χώρο του ακραίου ήχου.
Στις 20:15μμ και σύμφωνα με τον προγραμματισμό, οι Bloodbath ανέβηκαν στη σκηνή του Gagarin, πραγματοποιώντας την πρώτη τους εμφάνιση επί ελληνικού εδάφους. Παρά τα προβλήματα στον ήχο, τα οποία επηρέασαν σε αρκετά σημεία την απόδοση του set, το συγκρότημα κατάφερε να παρουσιάσει με αξιοπρέπεια το χαρακτηριστικό του ύφος. Ένα αυθεντικό, άμεσο και ακατέργαστο death metal, απαλλαγμένο από περιττές τεχνικές επιδείξεις και προσανατολισμένο στην ουσία του είδους. Το σουηδοβρετανικό super group, που δημιουργήθηκε μέσα από την κοινή αγάπη των μελών του για το κλασικό death metal, λειτούργησε ιδανικά ως προπομπός της βραδιάς. Με δυναμικό και γεμάτο ενέργεια mood υπενθύμισαν στο κοινό τις ρίζες και την αυθεντικότητα ενός μουσικού ιδιώματος που εξακολουθεί να επηρεάζει γενιές ακροατών και μουσικών. Η σπάνια παρουσία τους στη σκηνή προσέδωσε ακόμη μεγαλύτερη βαρύτητα στην εμφάνισή τους, καθώς οι ζωντανές εμφανίσεις του συγκροτήματος παραμένουν περιορισμένες. Παράλληλα, η συμμετοχή τους σε μια βραδιά αφιερωμένη σε εμβληματικές στιγμές της ιστορίας του ήχου λειτούργησε ως γέφυρα ανάμεσα σε διαφορετικές γενιές οπαδών, προσφέροντας τόσο στους νεότερους όσο και στους παλαιότερους φίλους του είδους μια ουσιαστική τόνωση της κλασικής εποχής του ακραίου ήχου και της διαχρονικής επιρροής της.
Setlist : So You Die / Soul Evisceration / Breeding Death / Like Fire / Putrefying Corpse / Cancer of the Soul / Brave New Hell / Mock the Cross / Let the Stillborn Come to Me / Cry My Name / Eaten
Με τα πανιά να αλλάζουν και τους τεχνικούς να κάνουν το απαραίτητο stage change over γύρω στις 10μμ και χωρίς περιττές εισαγωγές και χαιρετούρες οι Αμερικάνοι μπήκαν δυναμικά στο ψητό με τον κόσμο σε ”Zombie Ritual” παράνοια. Από εκείνο το σημείο και έπειτα έγινε σαφές ότι η βραδιά θα εξελισσόταν σε κάτι πολύ περισσότερο από μια απλή αναβίωση της prime εποχής του Chuck. Επρόκειτο για μια ουσιαστική μουσική εμπειρία που απέδιδε δικαιοσύνη στην κληρονομιά που αρκετοί θα ζήλευαν.
Ο εξαιρετικός ήχος ανέδειξε ακόμη και τις πιο λεπτές πτυχές των συνθέσεων, ενώ οι μουσικοί ανταποκρίθηκαν με ακρίβεια και επαγγελματισμό στις αυξημένες απαιτήσεις του υλικού. Το setlist κάλυψε μεγάλο μέρος του επετειακού τουρνέ, με κομμάτια όπως τα ”1000 Eyes”, ”Within the Mind” και ”Empty Words” να αποδίδονται με ενέργεια και τεχνική αρτιότητα, παρασύροντας το κοινό σε αδιάκοπη συμμετοχή. Αντίστοιχα, το ”Living Monstrosity” και το ”A Lack of Comprehension” προσέθεσαν ακόμη περισσότερη συναισθηματική φόρτιση στη βραδιά, καθώς η μουσική λειτουργούσε ως γέφυρα ανάμεσα στο παρελθόν και το παρόν. Οι εκτελέσεις των συνθέσεων υπήρξαν υποδειγματικές, αποκαλύπτοντας τη σοβαρότητα με την οποία το σχήμα έχει προσεγγίσει το έργο του μακαρίτη. Ιδιαίτερη μνεία αξίζει στον Max Phelps, ο οποίος για ακόμα μια φορά κατάφερε άψογα να διαχειριστεί έναν εξαιρετικά απαιτητικό ρόλο και ανταποκρίθηκε με επιτυχία, παραμένοντας σταθερός και συγκεντρωμένος καθ’ όλη τη διάρκεια της εμφάνισης. Εξίσου θετική ήταν η παρουσία του Bobby Koelble, ο οποίος διαβασμένος και απολαμβάνοντας αυτό που έκανε, διατηρούσε διαρκή επαφή με το κοινό συμμετέχοντας ενεργά στο κλίμα.
Ωστόσο, εκείνοι που ξεχώρισαν περισσότερο ήταν οι Steve DiGiorgio και Gene Hoglan. Το rhythm section της μπάντας αποτέλεσε σημείο αναφοράς για ολόκληρη τη συναυλία. Ο DiGiorgio εντυπωσίασε με την τεχνική του δεινότητα και τη δημιουργικότητα στο εξάχορδο και τρίχορδο μπάσο εναλλάξ που τα ξέσκισε όλο το βράδυ. Ένας Steve DiGiorgio που έπαιξε όπως ακριβώς τον θυμόμαστε και θέλουμε να τον ακούμε. Ο Hoglan από την άλλη απλά επιβεβαίωσε για ακόμη μία φορά τη φήμη του ως ενός από τους κορυφαίους drummers του χώρου, συνδυάζοντας αψεγάδιαστη ακρίβεια, δύναμη και απόλυτο έλεγχο ακόμη και στις πιο απαιτητικές συνθέσεις. Η ένταση της συναυλίας δεν παρουσίασε καμία κάμψη. Ακόμη και το απαιτητικό υλικό του ”Symbolic” αποδόθηκε με αξιοσημείωτη επιτυχία, με το ”Zero Tolerance” να αποτελεί μία από τις κορυφαίες στιγμές της βραδιάς και να αποσπά τον ενθουσιασμό των παρευρισκομένων. Λίγο αργότερα, το ”Crystal Mountain” απέδειξε για ακόμη μία φορά γιατί συγκαταλέγεται στις πλέον αγαπημένες συνθέσεις του συγκροτήματος, κρατώντας αμείωτο τον παλμό του κοινού μέχρι το τέλος.
Στο encore, το συγκρότημα επέστρεψε στις πρώιμες και τελευταίες εποχές της ιστορίας του group, παρουσιάζοντας τα ”Spirit Crusher” και ”Pull the Plug” με επιβλητικό ήχο και αμείωτη ένταση διαγράφοντας το οριστικό φινάλε μιας αξιομνημόνευτης βραδιάς. Το κοινό αποχαιρέτησε το συγκρότημα με παρατεταμένο χειροκρότημα, αποτίοντας παράλληλα φόρο τιμής στον άνθρωπο που δημιούργησε αυτό για το οποίο πήγε. Η συναυλία αποδείχθηκε για μια ακόμα φορά ανώτερη των προσδοκιών. Η νοσταλγία αποτέλεσε αναμφίβολα ένα από τα κυρίαρχα συναισθήματα της βραδιάς, όμως εξίσου σημαντική ήταν η κοινή αγάπη για τα τραγούδια που άφησε πίσω του ο τεράστιος αυτός μουσικός. Είτε επρόκειτο για έπη από το εμβληματικό ”Scream Bloody Gore” είτε για έπη από το ”The Sound of Perseverance” η ανταπόκριση του κοινού παρέμεινε εξίσου θερμή και ενθουσιώδης. Καθ’ όλη τη διάρκεια της συναυλίας κυριάρχησε η αίσθηση ότι στη σκηνή ζωντάνευε ένα από τα σπουδαιότερα κεφάλαια στην ιστορία του metal, μια μουσική που εξακολουθεί, ακόμη και σχεδόν 25 χρόνια μετά τον θάνατο του δημιουργού της, να προκαλεί συναισθήματα που ελάχιστα σχήματα του ακραίου ήχου μπορούν να γεννήσουν με την ίδια ένταση.
Το συγκρότημα δεν υπάρχει πλέον και δεν μπορεί να αναβιώσει με την αυθεντική του μορφή. Ωστόσο, αυτό που παρουσιάστηκε στη σκηνή αποτέλεσε μια εξαιρετικά επιτυχημένη μουσική γιορτή και έναν ουσιαστικό φόρο τιμής, επιβεβαιώνοντας τη διαχρονική αξία της μουσικής που άφησε πίσω. Οποιαδήποτε απόπειρα σύγκρισης με την ιστορική εμφάνιση τους στην Αθήνα 28 χρόνια πριν μοιάζει μάλλον αδόκιμη. Παρά το γεγονός ότι το φετινό setlist αποδείχθηκε ιδιαίτερα προσεγμένο και ανώτερο και η παρουσία μουσικών όπως οι Steve DiGiorgio και Gene Hoglan προσδίδει ξεχωριστή βαρύτητα στο εγχείρημα, η ουσία παραμένει ότι πρόκειται για ένα tribute σχήμα. Αντίθετα, το 1998 το κοινό είχε απέναντί του τον ίδιο τον Schuldiner, γεγονός που από μόνο του καθιστά κάθε ευθεία σύγκριση περιττή.
Τέλος, ιδιαίτερη εντύπωση προκάλεσε η σύνθεση του κοινού. Ανάμεσα στους παρευρισκόμενους βρέθηκαν πολλοί νεαροί φίλοι του συγκροτήματος, οι οποίοι είτε δεν είχαν γεννηθεί όταν ο μεγάλος εμφανίστηκε στο Ρόδον είτε ήταν ακόμη αγέννητοι όταν έφυγε από τη ζωή. Παρ’ όλα αυτά, συμμετείχαν με αξιοσημείωτο ενθουσιασμό, τραγουδώντας τους στίχους και ανταποκρινόμενοι σε κάθε κομμάτι με το ίδιο πάθος που χαρακτήριζε τις παλαιότερες γενιές οπαδών. Ίσως αυτή να ήταν και η σημαντικότερη διαπίστωση της βραδιάς. Η μουσική τους εξακολουθεί να εμπνέει και να συγκινεί, αποδεικνύοντας τη διαχρονικότητά της.
Setlist : Infernal Death (intro) / Living Monstrosity / Defensive Personalities / Lack of Comprehension / Altering the Future / Zombie Ritual / Within the Mind / The Philosopher / Spiritual Healing / Symbolic / Zero Tolerance / Empty Words / Sacred Serenity / 1,000 Eyes / Without Judgement / Crystal Mountain / Misanthrope / Perennial Quest / Spirit Crusher / Pull the Plug
