Ελληνικά
Τρία ολόκληρα χρόνια πέρασαν από το πρώτο Demons Gate Festival, στη διάρκεια του οποίου είχε ανακοινωθεί η εμφάνιση των Memory Garden και Tiamat. Με τις αναβολές λόγω του you-know-who, προστέθηκε έτσι και μια δεύτερη μέρα, με headliners τους Draconian, ενώ το όλο διήμερο πλαισιώθηκε από εξαιρετικά ονόματα του doom φάσματος και απ’ ότι φάνηκε, κύλησε εξαιρετικά.
Πρώτοι στο σανίδι οι Acid Mammoth, με μόνο μερικά χρόνια παρουσίας στο χώρο. Λάτρεις του Sabbath-ικού doom και της witchcraft, η μπάντα από την Αθήνα παρουσίασε κομμάτια των τριών full length τους, ανοίγοντας με τον καλύτερο τρόπο το φεστιβάλ. Ακολούθησαν οι Moaning Silence, οι οποίοι είχαν την τιμητική του να πραγματοποιήσουν την πρώτη τους live εμφάνιση στα πλαίσια του festival, αν δεν κάνω λάθος, αποσπώντας μάλιστα τα καλύτερα σχόλια από το κοινό που διαρκώς συσσωρευόταν στο Κύτταρο το απόγευμα της Παρασκευής. Ο άξονας μετακινήθηκε και πήδηξε από το Sabbath-ικό doom, στο λεγόμενο “Peaceville” doom; Anathema, My Dying Bride, Katatonia, Paradise Lost λοιπόν στο προσκύνιο. Και κάπωγ έτσι προχωρήσαμε στους φανταστικούς Fvneral Fvkk, των οποίων το ντεμπούτο, “Carnal Confessions” μετράει ήδη τρία χρόνια κυκλοφορίας. Με βιβλικές αναφορές, ιμάτια και καλπάζον Candlemass-like doom, το Κύτταρο ήδη είχε γεμίσει και περίμενε να υποδεχτεί τους πολυαγαπημένους epic doomsters από Σουηδία, Ereb Altor. Έχοντας ήδη περάσει πέντε χρόνια κοντά από την τελευταία τους εμφάνιση στην Ελλάδα, κατάλαβαν και οι ίδιοι πόσο μας είχαν λείψει. Όντας η κοντινότερη live εμπειρία που μπορούμε να έχουμε σε Bathory, ε οι εμφανίσεις τους είναι must. Επόμενοι στο billing οι Ahab, τους οποίους ομολογουμένως δεν είχα ακούσει πριν τη συναυλία, αλλά είδα πως πολύς κόσμος βρέθηκε εκεί κυρίως για τους Γερμανούς. 18 χρόνια εν ζωή, τέσσερα full length με μεγάλη επιρροή στο funeral doom, oι Ahab κατάφεραν να τραβήξουν όλους τους ακροατές, αν και σε αυτό το σημείο επιτρέψτε μου να πω πως “κουράστηκα” από το set τους. Τι να κάνουμε, μερικές μπάντες είναι κυρίως για το στούντιο. Τέλος της βραδιας λοιπόν, “Stellar Tombs” και οι Draconian στη σκηνή για μια μαγική, 10/10 εμφάνιση. Λίγες φορές έχω δακρύσει σε συναυλία και οι Draconian το κατάφεραν στα πρώτα δευτερόλεπτα. Δεν είμαι από αυτούς που λησμονούσαν και πέταξαν τη σκούφια τους με την επιστροφή της Lisa, αλλά η γυναίκα προέρχεται από την παλιά, ορθόδοξη σχολή του death/doom και ήταν αψεγάδιαστη. Εξαιρετικό setlist, και έχοντας στη φαρέτρα τους την πρόσφατη δισκάρα “Under a Godless Veil”, άλλα τόσα χρόνια ενεργής δισκογραφίας τους μένουν σίγουρα.
Η δεύτερη μέρα βρίσκει τους Ι Abyssick στη σκηνή για την έναρξή της και αποδεικνύεται πλέον περίτρανα πως οι Αθηναίοι είναι μια καθαρά live μπάντα, κάτι που στην ουσία επιβεβαιώνει πως έχει αυτό που λέμε “κάκαλα”. Την τιμητική του είχε στο σετ της μπάντας προφανώς το ντεμπούτο τους, “Αshes Enthroned”, ένας δίσκος με επιρροές από heavy και gothic metal μαζί, συνδυασμός που φαίνεται να δίνει και να παίρνει τελευταία. Ακολουθούν οι αγαπημένοι Temple από τη Θεσσαλονίκη, τους οποίους είχα την τιμή να δω για άλλη μια φορά από κοντά. Από Θεσσαλονίκη μεριά, η μπαντάρα αυτή πάντοτε παραδίδει αψεγάδιαστες εμφανίσεις και καταφέρνει να κερδίζει οπαδούς σε κάθε μα κάθε της προσπάθεια, είτε συναυλιακή, είτε στουντιακή. Επόμενοι οι Ophis από το Αμβούργο, και μας δίδαξαν μελαγχολία, απόγνωση, θλίψη και θρήνο. Ο τελευταίος τους δίσκος “Spew Forth Odium” που κυκλοφόρησε το 2021 από την F.D.A. Records βρέθηκε ανάμεσα στα αγαπημένα μου για το 2021, παρότι το ανακάλυψα λίγο αργότερα. Τι να κάνουμε, δεν γίνεται να κάνουμε keep up με κάθε τι βγαίνει, έστω και ετεροχρονισμένα είναι σημαντικές τέτοιου είδους ανακαλύψεις. Ακολουθούν οι Isole, το alter ego των Ereb Altor και έχοντας ήδη μια μικρή γεύση του τι θα ακολουθήσει, με το συγκεκριμένο σετ κατάφεραν να κατεδαφίσουν το Κύτταρο και να το κάνουν να γεμίσει σχεδόν πλήρως. Και σιγά σιγά, πάμε στο σετ των Memory Garden. Οι Σουηδοί έκλεισαν φέτος 30 χρόνια εν ζωή, ενώ μόλις λίγους μήνες πριν κυκλοφόρησαν τον πιο πρόσφατο δίσκο τους μέσω της No Remorse. Έχοντας το ελληνικό τους κοινό σε αναμονή 3 χρόνια από την ανακοίνωση του σόου, οι Μemory Garden έδωσαν ένα εξαιρετικό set, το κοινό τους αγκάλιασε αμέσως και έδειξε πως θα τους περιμένει για άλλη μια δεκαετία και κάτι, αν χρειαστεί, που ευχόμαστε να μην πάρει άλλο τόσο ξανά! Και κάπως έτσι, φτάνουμε στη στιγμή που περίμενα προσωπικά περίπου δέκα χρόνια. Οι Tiamat με σάρκα και οστά μπροστά μου, κάτι που ομολογουμένως δεν περίμενα ποτέ να βιώσω δεδομένων των μεγάλων διαστημάτων αποχής από το στούντιο και τη σκηνή ανά τα χρόνια. Με ένα setlist-όνειρο, γιατί δεν αρκέστηκαν στο να παίξουν μόνο κομμάτια από τα δύο opus τους, “Clouds” και “Wildhoney”, αλλά από δίσκους που όλα τα γκοθάκια λατρεύουν – “Prey”, “Skeleton Skeletron”, “A Deeper kind of Slumber” και τα δάκρυα στο Θεό. Βέβαια, να πούμε πως τα τελευταία χρόνια οι εμφανίσεις των Tiamat αντιμετωπίζονται με ένα σχετικό δισταγμό, κάτι που επιβεβαιώθηκε και το προηγούμενο Σάββατο στο Κύτταρο. Αφενός ο Johan ήταν στο δικό του σύμπαν για τους δικούς του λόγους, αφετέρου ένα μίνι σκηνικό από το κοινό που έκανε τη μεγαλύτερη μερίδα του κοινού να ξενερώσει και δικαιωματικά. Ένα τυπάκι λοιπόν, έλουσε με μπύρα τον Edlund λόγω…οπαδικών διαφορών, ενώ τη μπάλα πήρε και ένα παιδί που βρισκόταν σε αναπηρικό καροτσάκι ακριβώς μπροστά από τα σκαλιά της σκηνής στο Κύτταρο. Παρά τις παροτρύνσεις των τριγύρω να κόψει, ο μαν το συνέχισε με αποτέλεσμα να απομακρυνθεί με συνοπτικές διαδικασίες. Τι να κάνουμε, μερικοί άνθρωποι μέχρι εκεί φτάνει το μυαλουδάκι τους, χωρίς να καταλαβαίνουν τι κάνουν με τη μια. Από την άλλη βέβαια, αυτό το σκηνικό πυροδότησε και άλλα, γελοία κατ’ εμέ, σχόλια από το κοινό, πως ο Edlund “προκαλεί και τα θέλει ο κώλος του”. Όταν ένας άνθρωπος είναι εμφανώς κόκκαλο, δεν είναι δυνατόν να “προκαλεί”. Όταν κάποιος “προκαλεί”, φαίνεται. Δεν θυμάμαι να έβρισε κάποιον ή να προσέβαλλε κάτι έτσι ώστε να “προκαλέσει”. Ας είναι αυτό το σκηνικό λίγο food for thought για τι προβλήματα μας απασχολούν και να σκεφτούμε το γιατί μερικοί άνθρωποι απλά ψάχνουν αφορμή για μανούρα άνευ λόγου και αιτίας, χωρίς να αντιλαμβάνονται το χώρο και το χρόνο.
