Ελληνικά
Από το 2016 που πάτησαν πρώτη φορά το πόδι τους στην Ελλάδα, οι Dropkick Murphys έχουν σαρώσει τα πάντα. Ακόμα και αν φέτος είναι σχεδόν σερί η χρονιά που τους υποδεχόμαστε, ο ενθουσιασμός και οι καύλες παρέμειναν οι ίδιες για πολλούς. Έτσι, δυο χρόνια από την τελευταία φορά, οι Βοστωνέζοι ήρθαν για δυο ακόμα συναυλίες στην Ελλάδα, έχοντας στο πλευρό τους τον Frank Turner.
Ο Frank Turner, ο οποίος ανοίγει τη βραδιά, είναι ένας αξιαγάπητος τραγουδοποιός από το Λονδίνο. Ξεκινώντας την καριέρα του στην post-hardcore μπάντα Million Dead, o Turner αργότερα στράφηκε στον ακουστικό ήχο με folk και punk (σαφέστατα) επιρροές. Επικοινωνιακός, γλυκούλης και χαβαλετζής, εμφανίζεται στη σκηνή του Βελλιδείου μόνο με την κιθάρα του, χωρίς κανένα backing μουσικό, κάνοντας την αναμονή να κυλήσει ευχάριστα. Τι ευχάριστα δηλαδή, δεν ήθελα καν να τελειώσει, μπορούσα να τον ακούω για ώρες. Μας πληροφόρησε οτι πρόσφατα κυκλοφόρησε το “Be More Kind”, o έβδομός του δίσκος, ενώ προσπάθησε με επιτυχία κιόλας, να τραγουδήσει και ένα από τα τραγούδια του στα ελληνικά, όπως παράλληλα προσπαθούσε να επικοινωνήσει μαζί μας στα ελληνικά επίσης. Γενικότερα η εμφάνισή του πραγματοποιήθηκε μέσα σε ένα κλίμα χαρωπό, μιας που τα τραγούδια του τέτοιου είδους μηνύματα δίνουν. Μακάρι να επιστρέψει με ανανεωμένο set στην Ελλάδα, η οποία όπως φάνηκε τον εντυπωσίασε. Αυτό που με προβλημάτισε, χωρίς να με ξενερώσει απαραίτητα στον Turner, ήταν τα γρεζαριστά φάλτσα που του ξέφευγαν σε σημεία στα κομμάτια του. Δεν ξέρω αν ήταν άρρωστος ο άνθρωπος ή αν ήταν επιτηδευμένο αυτό ώστε να υπερτονίσει το punk υπόβαθρό του – στη δεύτερη περίπτωση, δεν του βγήκε με ιδιαίτερη επιτυχία.
Setlist: If Ever I Stray, 1933, Get Better, The Opening Act of Spring, Try This at Home, The Ballad of Me and My Friends, Be More Kind, Eulogy, The Road, The Next Storm, Photosynthesis, Recovery, I Still Breathe
21:47 έλεγε το κινητό μου και στη σκηνή εμφανίζεται η ομαδάρα. Από εδώ και έπειτα χάος. Δεν έχω ξαναδεί περισσότερα κρικάκια και τατουάζ μαζεμένα στη ζωή μου, ειδικά μέσα στα μούτρα μου. Και καλά κάνανε τα παιδιά βασικά. Με το που μπαίνει το Foggy Dew και το Cadence To Arms, δεν προλάβαμε να πάρουμε μια ανάσα και αρχίσαμε τα “The boooys are back, the boooys are back, the boooys are back and they’re looking for trouble”. Το σχεδόν δίωρο σετ τα είχε όλα, με ιδιαίτερη έμφαση στο “Signed And Sealed In Blood”, αφού ήδη τιμήθηκε το “Εleven Short Stories of Pain and Glory” στην εμφάνιση του 2017, που ήταν και φρέσκο. Η ομάδα είχε μια αστείρευτη, αισιόδοξη ενέργεια, τρελό κέφι ενώ χαριεντιζόνταν μεταξύ τους σε κάθε ευκαιρία. Ειδικά στο τέλος, αφού παίξανε το “Rose Tattoo”, ανεβήκανε για encore και κάλεσαν και το κοινό! Έτσι, τα σχεδόν 700+ άτομα (με το μάτι, δεν παίρνω και όρκο), χύθηκαν προς τη σκηνή και όποιος πρόλαβε πρόλαβε, ώστε να τραγουδήσουν το I’m Shipping Up To Boston, Until The Next Time και μια διασκευή του “Dirty Deeds Done Dirt Cheap”. Δεν γίνεται και ιδιαίτερα συχνά αυτό.
Συνολικά, η βραδιά κύλησε τέλεια. Άποψη απόδοση, άψογο setlist, σωστά amount όρεξης από το κοινό. Μεγάλο μπόνους το ότι η συναυλία τελείωσε στις 23:30 (!), οπότε φτάσαμε σπίτια μας στην ώρα μας (πάρτε μαθήματα για αυτό, επανειλημμένο πρόβλημα που δεν λύνεται σε αυτή την πόλη). Στα αρνητικά τώρα. Η αλήθεια είναι οτι περίμενα πολύ περισσότερο κόσμο με τον ντόρο που γίνεται γύρω από το όνομα των Dropkick τα τελευταία χρόνια. Δηλαδή, ένα Fix, γέμιζε πολύ χαλαρά. Δικαιολογείται όμως τόσο οικονομικά όσο και χρονικά. Η πληθώρα των συναυλιών της εαρινής σεζόν έχει υπερδιογκωθεί και είναι απολύτως λογικό να δώσει ο κόσμος προτεραιότητα και σε άλλα ονόματα, συν το οτι ήδη τους είδαμε με τον τελευταίο τους δίσκο δυο χρόνια πριν.
Setlist:Foggy Dew, Cadence to Arms, The Boys are Back, Prisoner’s Song, Famous for Nothing, Johnny I Hardly Knew Ya, Which Side Are you On, The Worker’s Song, The Gang’s All Here, The Walking Dead, Don’t Tear Us Apart, The State of Massachusetts, Cruel, The Fields of Athenry, Citizen C.I.A., First Ones To Die, Irish Rover, Sunshine Highway, Surrender, You’ll Never Walk Alone, Out of Our Heads, Rose Tattoo, Going Out in Style, I’m Shipping Up To Boston, Until The Next Time, Dirty Deeds Done Dirt Cheap (AC/DC)
