Ανταπόκριση: Elixir, Venus 22.03.2026 Eightball Θεσσαλονίκη

Εν έτει 2026 σε ποιον θα το έλεγες και ποιος θα το πίστευε ότι μια Κυριακή του Μάρτη οι ιστορικοί Elixir θα έκαναν μια στάση στην πόλη σου για να γιορτάσουν τα 40 χρόνια δισκογραφίας τους; Σε μια εποχή που το αγνό heavy metal μεταφράζεται όλο και πιο συχνά σε φεστιβαλικές εμπειρίες εντός και εκτός χώρας, με μεγάλες παραγωγές και βαρύγδουπα ονόματα, βραδιές σαν αυτή των Elixir στο Eightball ήρθαν για να θυμίσουν τί πραγματικά σημαίνει underground. Όχι ως μουσική βιομηχανία, αλλά ως κοινότητα, ως ο ζωντανός εκείνος οργανισμός που βρίσκει τρόπο να αναπνεύσει μέσα σε κλάμπ, μαζί με ένα μάτσο ανθρώπους που έγιναν πιστοί στρατιώτες του. Η παρουσία των Elixir δεν είχε κάτι το φανταχτερό, και εκεί ακριβώς βρισκόταν η δύναμή της. Χωρίς περιττές και ανούσιες αποστάσεις (η μπάντα ήταν στην πλατεία του χώρου ακόμα και στο support), χωρίς το βάρος της “μεγάλης” παραγωγής, η βραδιά εξελίχθηκε σε μια σχεδόν τελετουργική συνάντηση ανθρώπων που μοιράζονται τον ίδιο κώδικα. Κάθε ρεφρέν σχημάτιζε χαμόγελα, κάθε riff έβρισκε ανταπόκριση σε σηκωμένες γροθιές. Και πως να μην σφίξεις την γροθιά σου όταν ακούς ζωντανά τα έπη του Sons of Odin που έπαιξε καταλυτικό ρόλο στο NWOBHM (συν ένα best of πέρασμα απ’ το σύνολο της δισκογραφίας τους); Πώς να μην χαμογελάς όταν τουλάχιστον τρεις από τους πέντε ανθρώπους που πατούσαν το σανίδι ήταν και τα μέλη που έγραψαν αυτό το διαμαντένιο ντεμπούτο; Για κάποιους αυτά είναι ασήμαντες λεπτομέρειες, για κάποιους άλλους όμως πυξίδα. Αρτιότατη εμφάνιση, με επακριβές, σταθερό παίξιμο και εμφανή την ανάγκη τους να ευχαριστούν συχνά τον κόσμο που βρισκόταν εκεί, οι Elixir μας χάρισαν ένα νοσταλγικό βράδυ Κυριακής που παράλληλα όμως έδειξε πως το NWOBHM δεν είναι ένα απλό μουσικό είδος, αλλά μια μορφή συνέχειας και συνέπειας μέσα στον χρόνο. Κάτι που περνά από χέρι σε χέρι με δίσκους, από στόμα σε στόμα στα μεταλλικά πηγαδάκια, από τη σκηνή στο κοινό και τούμπαλιν. Και οι Elixir, έστω για ένα βράδυ στη Θεσσαλονίκη, λειτούργησαν ως φορέας αυτής της συνέχειας. Από την άλλη πλευρά, είδαμε και το νέο αίμα της σκηνής, ερχόμενο από την Αθήνα υπό το όνομα Venus. Είδαμε τέσσερις φερέλπιδες που με όπλο στην φαρέτρα τους το progressive thrash μπολιασμένο με μελωδικά στοιχεία, προσωπικά μου τράβηξαν πολύ το ενδιαφέρον. Υψηλές ταχύτητες, λεγκάτα περάσματα που δένουν την μια μελωδία με την άλλη και κυρίως μουσικοί που φαίνεται πως το πονάνε αυτό που κάνουν. Βάζουν μεράκι και έχουν μια συγκεκριμένη στοχοθεσία. Επειδή εκλείπει στις μέρες αυτού του είδους το thrash πιστεύω πως υπάρχει ένα «κενό στην αγορά» που αν το εκμεταλλευτούν, μπορούν να πετύχουν πολλά. Στα επόμενα!