Ελληνικά
Καθόλη τη διάρκεια του Σαββάτου, η Αθήνα πνιγόταν στη σκόνη, σαν να προετοιμαζόταν για τη λάσπη του Σαββάτου στο χώρο του νέου Arch. Μπορεί ο συγκεκριμένος ήχος να είναι τόσο παλιός όσο και αμερικάνικος αλλά ξέρουμε ότι η ελληνική σκηνή μπορεί πλέον να στηρίξει τα πάντα, όπως και έγινε.
Με τον κόσμο ακόμη να γεμίζει σιγά σιγά τον χώρο του μαγαζιού, οι Scumbath ανέβηκαν στη σκηνή. Πρόκειται για ένα φρέσκο σχήμα που άρπαξε την ευκαιρία να συστηθεί σε αρκετό κόσμο. Στα δικά μου αυτιά, ο ήχος τους μου ακούστηκε μια μίξη Sludge με Doom metal. Το γεγονός ότι είναι τριάδα καθώς και ότι ο ντράμερ έχει αναλάβει τα φωνητικά, μας κάνει να τους συμπαθήσουμε εξαρχής αλλά πέρα από αυτό είχαν και τα τραγούδια για να σταθούν στη σκηνή και να μας ζεστάνουν για περίπου 30 λεπτά. Τους “μαρκάρουμε” και αναμένουμε νεότερα τους κυρίως όσον αφορά τη δισκογραφική τους παρουσία.
Οι Acid Mammoth από την άλλη δε θα έλεγα ότι είναι παλιές καραβάνες αλλά έχουν γράψει τα χιλιόμετρα τους. Με 4 δίσκους, συχνές συναυλίες και συνεργασία με την Heavy Psych Sounds είναι από τα πλέον επιτυχημένα εγχώρια συγκροτήματα της τελευταίας δεκαετίας. Με κάπως πιο Stoner αντίληψη πάνω στο Doom Metal τους, ανέβηκαν στη σκηνή με φοβερή ενέργεια και δυναμική. Υπήρχαν πολλοί οπαδοί τους που γνώριζαν τα τραγούδια τους και δημιουργούσαν τον ανάλογο χαμό. Ο ήχος τους είχε τον όγκο που χρειάζεται σε ζωντανό περιβάλλον και είμαι σίγουρος πως κέρδισαν και όσους για κάποιο λόγο δεν είχαν έρθει ακόμη σε επαφή με τη μουσική τους. Έπαιξαν περίπου μία ώρα και κατέβηκαν από τη σκηνή καταχειροκροτούμενοι.
Οι Eyehategod μαζί με τους Crowbar (είχαμε την τύχη να τους δούμε και αυτούς σχετικά πρόσφατα) είναι ό,τι πιο αντιπροσωπευτικό υπάρχει στο Sludge. Καταφέρνουν να μεταφέρουν τους βάλτους και τη λάσπη της Νέας Ορλεάνης σε όλο τον κόσμο και κάτω από όλες τις συνθήκες. Και μιας και αναφέρθηκα στις συνθήκες, να σημειώσουμε ότι η συναυλία μεταφέρθηκε σε μεγαλύτερο χώρο λόγω αυξημένης ζήτησης κάτι που είναι πολύ θετικό μέσα στην υπερπροσφορά των συναυλιών. Ακόμη πιο θετική ήταν η παρουσία νέου κόσμου που ελπίζουμε να αυξάνεται για να μην γίνει σε κάποια χρόνια η σκληρή μουσική, μουσειακό είδος. Αρκετά όμως με τα “φιλοσοφικά”. Οι Eyehategod για κάτι παραπάνω από μία ώρα, έπαιξαν με τρόπο που δεν άφηνε περιθώριο στον κόσμο να μην τα δώσει όλα από την αρχή μέχρι το τέλος. Θέλεις οι απανωτοί ύμνοι χωρίς ιδιαίτερα κενά; Θέλεις η εμβληματική παρουσία των Jimmy Bower και Mike Williams; Ο βαρύς και ασήκωτος ήχος; Οι έντονοι στίχοι τους μέσα από την απειλητική μουσική τους και την τρομακτική τους ενέργεια; Όλα αυτά και ακόμη περισσότερα, δημιούργησαν ένα σκηνικό που ο κόσμος ζούσε την κάθε στιγμή, περίμενε την επόμενη και σφράγιζε με την παρουσία του ένα απόλυτα πετυχημένο live. Το ίδιο το συγκρότημα έπαιζε με αέρα νικητή και φοβερή αυτοπεποίθηση και αναρωτιόσουν μέχρι πού θα μπορούσε να φτάσει αυτή η αλληλεπίδραση μπάντας και κοινού. Έφτασε σίγουρα στον βαθμό που χρειαζόταν ώστε να φύγουμε υπερπλήρεις από το Arch και να καβατζάρουμε δυνάμεις για όλη την εβδομάδα που ακολουθεί.
