Ελληνικά
Η είδηση του ερχομού τους ίσως ήταν μια από τις συναυλιακές εκπλήξεις της χρονιάς αν σκεφτείς ότι έιχαν 19 χρόνια να μας επισκευτούν, αν σκεφτείς ότι αυτή ήταν η 3η τους επίσκεψη στην χώρα μας με την πρώτη να την συναντάμε το μακρινό 1988 στο αλησμόνητο ΡΟΔΟΝ όπου εμφανίστηκαν για 2 συνεχόμενες βραδιές. Για της female Motörhead δεν χρειάζονται ιδιαίτερες συστάσεις καθώς οι βρετανίδες είναι από τα ελάχιστα γυναικεία συγκροτήματα που το λέει ακόμα η καρδιά τους. Αυτό ήρθαν να αποδείξουν και σε μας ως το πιο κατάλληλο warm up μια μέρα πριν την μεγαλειώδη εμφάνιση των Iron Maiden στην χώρα μας.
Με τον κόσμο να μαζεύεται από νωρίς στο Κύτταρο η σκέψη ένταξης support band με έντονο άρωμα από το κλασικό NWOBHM δε θα μπορούσε να συνδιαστεί καλύτερα με την παρουσία των Αθηναίων Strikelight όπου ανέβηκαν στη σκηνή αποφασισμένοι να τα διαλύσουν όλα. Και κάπως έτσι έγινε. Από τις πρώτες νότες φάνηκε ότι η μπάντα βρισκόταν σε εξαιρετική βραδιά. Ο ήχος παρέμεινε δυνατός και καθαρός, δίνοντας χώρο στα κομμάτια να “αναπνεύσουν”, ενώ η εμπειρία τους πάνω στη σκηνή ήταν εμφανής σε κάθε κίνηση και κάθε επαφή με το κοινό. Γούσταραν πολύ που ανοίγαν αυτήν την μαγική και γι αυτούς βραδιά και δεν το έκρυψαν στιγμή.
Σκηνική παρουσία γεμάτη αυτοπεποίθηση, ασταμάτητη κίνηση και εκείνη η χαρακτηριστική “τσαμπουκαλεμένη” αύρα των 80s έδιναν την αίσθηση πως για λίγο ο χρόνος γύρισε πίσω. Το κοινό, αισθητά περισσότερο σε σχέση με νωρίτερα, ανταποκρίθηκε άμεσα σε όσα συνέβαιναν μπροστά του. Παρότι έχουν περάσει αρκετά χρόνια από την τελευταία δισκογραφική τους δουλειά, απέδειξαν πως διαθέτουν υλικό ικανό να σταθεί πανεύκολα στη σκηνή. Ήταν καταιγιστικοί από την αρχή μέχρι το τέλος και για περίπου μία ώρα κατάφεραν να μας μεταφέρουν δεκαετίες πίσω, σε εποχές όπου το heavy metal είχε αλητεία, πάθος και αυθεντικότητα. Προσωπικά, ήταν ένα από τα πιο απολαυστικά και γεμάτα ενέργεια live τους που έχω παρακολουθήσει εδώ και πολύ καιρό. Αν παρουσιαστεί ευκαιρία να τους δείτε ζωντανά, μην τη χάσετε. Είναι από εκείνες τις μπάντες που δικαιολογούν και με το παραπάνω κάθε ευρώ του εισιτηρίου.
Setlist : Strikelight / My Living Hell / Revolution / Taste My Attack / Dead For You / Stormers of the Night / In The Hands Of Goetia / Hourglass of Your Time / Ghostly Figures (Of the Unknown) / Evil Never Rests / Angel In Exile / Youthful Fire / Lady of Mars (Dark Star cover)
Μετά από ένα σύντομο διάλειμμα και ενώ η ώρα είχε ήδη προχωρήσει, ήρθε επιτέλους η στιγμή που πολλοί περίμεναν. Οι Girlschool εμφανίστηκαν στη σκηνή μέσα σε δυνατές επευφημίες, με το κοινό να τις υποδέχεται σαν παλιές γνώριμες. Για όσους αγαπούν το βρετανικό hard rock και το κίνημα του NWOBHM, αυτή η εμφάνιση είχε ιδιαίτερη σημασία δεν βλέπεις κάθε μέρα ένα τόσο ιστορικό συγκρότημα να παίζει μπροστά σου, πόσο μάλλον στην Ελλάδα, που εξακολουθεί να διψάει για εμφανίσεις από group του κινήματος. Χωρίς περιττές εισαγωγές, η μπάντα μπήκε κατευθείαν στο ψητό με τον κόσμο να τραγουδάει και να συμμετέχει από τα πρώτα κιόλας λεπτά. Η ατμόσφαιρα είχε εκείνη τη γνήσια old school αίσθηση, όπου η επαφή συγκροτήματος και κοινού γίνεται σχεδόν αυθόρμητα.
Η μπάντα έδειχνε να απολαμβάνει πραγματικά κάθε στιγμή πάνω στη σκηνή. Ξεχώρισε ιδιαίτερα η Jackie Chambers, τόσο για την ενέργεια και το παίξιμό της όσο και για τη σκηνική της παρουσία που δημιουργούσε σε κάθε ευκαιρία διάδραση. Με αυτοπεποίθηση και δυναμισμό, απέδειξε γιατί αποτελεί πλέον αναπόσπαστο κομμάτι του συγκροτήματος εδώ και χρόνια. Παράλληλα, για τους παλιότερους οπαδούς υπήρχε και η συγκίνηση ότι έβλεπαν μπροστά τους μέλη της κλασικής σύνθεσης μιας μπάντας που άφησε το δικό της αποτύπωμα στον σκληρό ήχο με πολύ προσπάθεια στα πρώτα χρόνια αλλά και φοβερή σύνδεση με τον Lemmy Kilmister, τον οποίο και δεν ξέχασαν να ευχαριστήσουν για ακόμα μια φορά επι σκηνής.
Τα χρόνια μπορεί να έχουν περάσει και να φαίνονται εμφανισιακά για τα μέλη του συγκροτήματος, όμως στη σκηνή αυτό σχεδόν ξεχνιόταν. Η απόδοσή τους ήταν γεμάτη πάθος και ένταση, πολύ πιο δυνατή απ’ όσο ίσως περίμενε κανείς. Η ενέργεια που έβγαλαν ήταν εντυπωσιακή και κατάφερε εύκολα να παρασύρει το κοινό που σε κάποια θρυλικά έπη έχασε τον έλεγχο μετατρέποντας το Κύτταρο σε ένα rock n’ roll party. Μπορεί να μην ήταν πολυπληθές, όμως ήταν απόλυτα αφοσιωμένο και έδινε συνεχώς παλμό στη βραδιά. Ήταν το κοινό που ένιωθε και ήρθε, αυτό που έκανε την βραδιά ιδιαίτερη και οικογενειακή.
Σίγουρα, όπως συμβαίνει σχεδόν πάντα σε τέτοιες περιπτώσεις, κάποιοι θα ήθελαν να ακούσουν διαφορετικά κομμάτια ή περισσότερες επιλογές από τη μεγάλη δισκογραφία τους. Όμως οι Λονδρέζες διαθέτουν τόσα αγαπημένα τραγούδια, που ό,τι κι αν αφήσουν εκτός δύσκολα δεν θα υπάρξουν παράπονα. Σε γενικές γραμμές πάντως, το setlist φάνηκε να ικανοποιεί σχεδόν τους πάντες. Ο ήχος δεν ήταν τέλειος, αλλά ούτε και προβληματικός σε σημείο να χαλάσει την εμπειρία. Αντιθέτως, ταίριαζε κάπως με τον ακατέργαστο χαρακτήρα της μπάντας και τελικά δεν στάθηκε εμπόδιο στο να απολαύσει ο κόσμος τη συναυλία. Έτσι ολοκληρώθηκε η εμφάνιση ενός συγκροτήματος που δύσκολα ξέρεις αν θα έχεις ξανά την ευκαιρία να δεις στη χώρα μας. Οι Girlschool απέδειξαν για άλλη μια φορά ότι οι γυναίκες όχι μόνο έχουν θέση στον σκληρό ήχο, αλλά μπορούν να σταθούν ισάξια και να αφήσουν το δικό τους στίγμα όταν διαθέτουν αυθεντικότητα, εμπειρία και πάθος. Μακάρι να τις ξαναδούμε σύντομα στα μέρη μας.
Setlist : Demolition Boys / C’mon Let’s Go / The Hunter / Guilty as Sin / Hit and Run / Future Flash / Kick It Down / Nothing to Lose / It Is What It Is / Tonight (First time since 2016) / Take It All Away (Jackie Chambers gave the microphone to many people in the audience to sing the chorus.) / Race With the Devil (The Gun cover) / Bomber (Motörhead cover) / Emergency / Screaming Blue Murder
