15.8 C
Athens

Live Report: Jethro Tull- Φεστιβάλ στη σκιά των Βράχων 23.09.2022

Published:

Last Updated on 08:06 PM by Giorgos Tsekas

“The Prog Years” 

Την Παρασκευή που πέρασε, και ενώ διανύουμε έναν ακόμη πολύ ενδιαφέρον συναυλιακά μήνα, πήραμε το δρόμο προς το ατμοσφαιρικό Θέατρο Βράχων. Στα πλαίσια του Φεστιβάλ στη Σκιά των Βράχων ο κόσμος τίμησε με την παρουσία του τους βρετανούς θρύλους του Progressive Rock. Ικανοποιητική προσέλευση θα έλεγα δεδομένου του ότι έχουν επισκεφτεί πολλάκις τη χώρα μας. Άγγλοι (κυριολεκτικά και μεταφορικά) στους χρόνους τους, βγήκαν, έπαιξαν, έκαναν το διάλειμμά τους και έκλεισαν την εμφάνισή τους με απόλυτη ακρίβεια τηρώντας το πρόγραμμα.

Γενικά αν θα ήθελα να χαρακτηρίσω τη φετινή τους εμφάνιση με μία λέξη αυτή θα ήταν επαγγελματισμός. Το να σέβεσαι το κοινό σου δημιουργεί μία αμφίδρομη σχέση και σίγουρα αυτός είναι ένας από τους λόγους που αυτή η μπάντα είναι τόσο δεμένη με τον κόσμο της. Με πέρασμα από το σύνολο των περιόδων των Βρετανών, το setlist ήταν στοχευμένο  και η εναλλαγή των κομματιών δε σε άφηναν να πάρεις τα μάτια σου από τη σκηνή. Με καλό ήχο και τρομερά γραφικά στο background του stage, συγχρονισμένα στην εντέλεια με το μουσικό μέρος, η μπάντα απέδειξε πως είναι ακόμη παρούσα και προσαρμόζεται με την εποχή.

Ο  Ian Andreson ήταν για ακόμη μια φορά καθηλωτικός. Είναι τόσο εμβληματικός ο τρόπος που τραγουδάει/χορεύει/παίζει φλάουτο που μοιραία κοιτάς μόνο εκείνον, ενώ ταυτόχρονα νιώθεις πως έχει τεταμένη την προσοχή του σε όλα τα όργανα σαν μαέστρος που τον ενδιαφέρει πάνω απ’ όλα αυτό που θα αποδώσει το σύνολο. Πόσο αντιφατικό;

Τρομερή εντύπωση μου έκανε και ο νέος της παρέας, ο 27χρονος Joe Parrish. Ο Anderson του εμπιστεύτηκε αρκετά φωνητικά μέρη των κομματιών, καθώς ήταν επιβεβλημένο και λόγω το ηλικιακού κάματου της φωνής του, μην ξεχνάμε άλλωστε ότι είναι πλέον 72! Παρ’ όλα αυτά αεικίνητος. Αξίζει ένα μπράβο για την ψήφο εμπιστοσύνης πάντως σε τόσο νέα παιδιά αλλά και για το γεγονός ότι συνειδητοποιεί την κατάσταση και δεν είχε τον παραμικρό ενδοιασμό να ζητήσει βοήθεια για την απόδοση των κομματιών. 

Αγαπημένη στιγμή του live η εισαγωγή του Aqualung και αυτό γιατί αποδόθηκε σαν η μπάντα να τζαμάρει για πρώτη φορά μέχρι να φτάσει στο σημείο δημιουργίας της μεγαλύτερής τους επιτυχίας. Επίσης, εντυπωσιακός ήταν και ο jazz πειραματισμός στο Bourrée. Στα αρνητικά θα κρατήσω το ότι ήταν ήμασταν καθιστοί. Ναι, σίγουρα, δεν είναι η μπάντα που νιώθεις την ανάγκη να χτυπηθείς δίχως αύριο, αλλά  πως να το κάνουμε, το Locomotive Breath τη θέλει τη γυροβολιά του, και εκτός αυτού θυμίζει τα μαγκωμένα πρώτα live μετά την έξοδο από την περίοδο της καραντίνας.

Με το βλέμμα στραμμένο στα προσεχή συναπαντήματά μας ήταν ομολογουμένως μια όμορφη βραδιά. Γιατί υπάρχει η μουσική αλλά και υπάρχουν και οι μουσικΟΊ. Σας ευχαριστούμε.

Related articles

Solitary Sabred – Temple of the Serpent

Darklon – The Redeemer

spot_img

Recent articles

Solitary Sabred – Temple of the Serpent

Darklon – The Redeemer

spot_img