Ελληνικά
Βλέποντας και τα δύο ονόματα και συνυπολογίζοντας ότι είμαστε στην καρδιά του καλοκαιριού, θα μπορούσαμε να φανταστούμε άνετα τα συγκροτήματα αυτά να παίζουν σε κάποιο εγχώριο φεστιβάλ. Για πολλά χρόνια οι Machine Head βέβαια, αρνούνταν να παίζουν σε φεστιβάλ, σκεπτόμενοι πως θέλουν να προσφέρουν γεμάτο set στους οπαδούς τους, όντες headliners. Από αυτό βέβαια βγήκαμε κερδισμένοι, από τη στιγμή που υπήρξε ο κατάλληλος χώρος για κάτι τέτοιο. Το Floyd τηρεί τις προδιαγραφές να κάνει μια συναυλία με αυτές τις καιρικές συνθήκες και πολύ κόσμο. Ανθρώπινες δηλαδή συνθήκες παρά την πολυκοσμία αλλά και την αυξημένη θερμοκρασία.
Το πρόγραμμα τηρήθηκε στο ακέραιο και στις 20.00 ακριβώς με το μαγαζί να μην έχει ακόμη γεμίσει, οι Fleshgod Apocalypse ξεκινάνε την ομολογουμένως εντυπωσιακή παρουσία της. Δεν είναι καθόλου τυχαίο εξάλλου ότι αυτή τη στιγμή αποτελούν ένα από τα πλέον γνωστά και ανερχόμενα συγκροτήματα στο χώρο του συμφωνικού death metal. Η λέξη που μου έρχεται πρώτη στο μυαλό από την εμφάνιση τους είναι “θεατρικότητα”. Τα κοστούμια, το πιάνο επί σκηνής, το βάψιμο αλλά και η σοπράνο τραγουδίστρια Veronica Bordacchini, συντείνουν όλα μαζί προς αυτή την κατεύθυνση. Από την άλλη βέβαια, κάτω από όλη αυτή την εικόνα, κρύβεται ένα σαρωτικό death metal με φοβερή εκτελεστική δεινότητα και παιξίματα ακριβείας. Προσωπικά, ξεχώρισα το “δίχως αύριο” παίξιμο του ντράμερ Εugene Ryabchenko. Αναμενόμενα στο venue υπήρχαν πολλοί οπαδοί τους που ήταν πολύ εκδηλωτικοί καθόλη τη διάρκεια της εμφάνισης τους. Από τη στιγμή που άρεσαν σε κόσμο που δεν είναι οπαδοί του ήχου αυτού, θεωρώ πως ξεπέρασαν τις προσδοκίες των δικών τους οπαδών για τα περίπου 45 λεπτά που έμειναν επί σκηνής. Μακάρι να μας έρθουν σύντομα και για κάποια headline εμφάνιση.
Η εμφάνιση των Machine Head πέρασε από χίλια κύματα αφού είχαν ακυρώσει 2 φορές την επίσκεψη τους στη χώρα μας με αποτέλεσμα να έχουν περάσει πολλά χρόνια από την προηγούμενη φορά που τους είδαμε. Αυτό σήμαινε πρακτικά ότι υπήρχαν 2 μεγάλες κατηγορίες στο κοινό. Αυτοί που περίμεναν να τους δούνε πρώτη φορά και αυτοί που γνωρίζουν εμπειρικά ότι οι συναυλίες των Machine Head δε χάνονται. Το “Unatoned” για του οποίου την προώθηση περιοδεύουν, μπορεί να μην ενθουσίασε, αλλά αυτό δεν έχει καμία σημασία όταν η τετράδα ανεβαίνει στη σκηνή. Ξεκίνημα με “Imperium” και “Ten Ton Hammer” στη διάρκεια του οποίου η “πλατεία” γέμισε με φουσκωτά σφυριά που έφεραν το όνομα της μπάντας. Συνέχεια με “Chock on the Ashes”, “Νοw We Die” και “Ιs There Anybody Out There”. Δυνατός και καθαρός ο ήχος, το συγκρότημα σε μεγάλα κέφια και το γεμάτο πλέον “Floyd” πηγαίνει πάνω – κάτω από τις αντιδράσεις του κόσμου. Ο Robb Flynn σαφώς ξεχωρίζει με το συνολικό εκτόπισμα του, ως performer, κιθαρίστας, αρχηγός και γενικά ως ο άνθρωπος που οι Machine Head είναι το δικό του όραμα. Ακόμη και όταν μιλούσε με τον κόσμο λίγο παραπάνω από το σύνηθες, ένιωθες ότι γίνεται με σεβασμό και αγάπη. Πώς εξάλλου να τους προσάψεις κάτι για το χρόνο όταν έπαιξαν συνολικά 2 ώρες;
Οι μπίρες έφευγαν συνεχώς από τα χέρια του Flynn προς τον κόσμο και ακολούθησε “δημοψήφισμα” για το επόμενο κομμάτι. Ανάμεσα σε “Blood for Blood” και “Aesthetics of Hate”, ο κόσμος είχε πιο ένθερμη αντίδραση στο δεύτερο το οποίο και τελικά ακούσαμε. Στη συνέχεια ακολούθησαν τα “Outsider”, “Locust”, “Bonescraper” και “Bleeding Me Dry”. Το συγκρότημα αποσύρεται από τη σκηνή και μένει μόνο ο Jared MacEachern ο οποίος παίζει ένα μεγάλο μέρος από το “Pulling Teeth” των Metallica. Αμέσως μετά παίχτηκαν τα “Darkness Within”, “Bulldozer”, “From This Day” ενώ στο πρώτο κλείσιμο με το “Davidian” το μαγαζί κόπηκε στα δύο. Το encore ήρθε με το επίσης κλασικό “Halo” με τον Flynn να απορεί που έχουμε ακόμη ενέργεια έπειτα από 2 ώρες. Την ενέργεια βέβαια μας την έδιναν οι Machine Head με την καλή τους διάθεση, την ενέργεια τους και την όρεξη τους να μας τιμήσουν με 2ωρο set. Μπορεί η δισκογραφία τους να έχει σκαμπανεβάσματα αλλά όταν πατάνε σανίδι, παίζουν δίχως αντίπαλο. Μπορεί στα κομμάτια του “Burn My Eyes” και “Blackening” οι αντιδράσεις του κοινού να ήταν πιο ένθερμες όμως σε κανένα τραγούδι ο κόσμος δεν έμεινε απλά να παρακολουθεί. Να τονίσω επίσης ότι τα τραγούδια του “Unatoned” στη ζωντανή εκτέλεση τους “ανέπνεαν” πολύ καλύτερα. Θριαμβευτική εμφάνιση από τους Machine Head, δυναμική παρουσία του κοινού, δε βλέπω το λόγο λοιπόν να περάσουν τόσα χρόνια μέχρι να τους ξαναδούμε.
