24.6 C
Athens

Live Report: Metallica at Ullevi, Goteburg, 16/18.06.2023

Published:

Last Updated on 08:52 AM by Giorgos Tsekas

Οι ημερομηνίες για την περιοδεία του “72 Seasons” είχανε ανοίξει προ πολλού και εμείς απλά τα βάλαμε κάτω για να δούμε σε ποια χώρα θα τους βλέπαμε. Η σκέψη για 2 συνεχόμενες συναυλίες με διαφορετικά set list και διαφορετικά support, έκανε ακόμα πιο ελκυστική την διαδικασία και η μπίλια αυτή τη φορά έκατσε στην μεταλλομάνα του Γκέτεμποργκ. Περιττό να πούμε ότι η πόλη για το 3ήμερο 16 – 18 Ιουνίου, ζούσε και ανέπνεε στους ρυθμούς των Metallica. Ακόμη και στις 17 του μήνα, ο κόσμος ψώνιζε από τα pop up stores το σχετικό merchandise και η μουσική τους ακουγόταν από πολλά μαγαζιά.
16 Ιουνίου

 Πάμε όμως στην αμιγώς συναυλιακή εμπειρία. Οι πόρτες του ποδοσφαιρικού γηπέδου είχαν ανοίξει από νωρίς και η διοργάνωση ήταν αυτό ακριβώς που περιμέναμε…αψεγάδιαστη. Η σύγκριση με αντίστοιχα σκηνικά απείρου κάλλους στη χώρα μας, μας έκανε να ψάχνουμε μαντήλι να κλάψουμε. Τα εντυπωσιακά σκηνικά της περιοδείας ήταν στη θέση τους και καταλάβαινες ότι κάτι σπουδαίο θα επακολουθήσει. Οι Mammoth WVH ανέβηκαν πρώτοι στη σκηνή και προσπάθησαν να μας ζεστάνουν με το hard rock τους. Η αλήθεια βέβαια είναι ότι η μεγάλη κυκλική σκηνή τους κατάπιε και τα σοβαρά θέματα στον ήχο επίσης δεν βοήθησαν στην συνολική τους παρουσία. Τα τραγούδια τους βέβαια είναι μια χαρά και ο κόσμος τους στήριξε με το χειροκρότημα του. Τα πράγματα σίγουρα σοβάρεψαν με την είσοδο των Volbeat. Παίζανε σχεδόν εντός έδρας και ο κόσμος ήταν εξοικειωμένος με τη μουσική τους. Επίσης, έχουν την εμπειρία από συναυλίες σε μεγάλους χώρους και κέρδισαν με άνεση τον κόσμο. Αποδόθηκε υλικό από την πολύ καλή πρόσφατη δουλειά τους “Servant of the Mind” αλλά και πολλές κλασικές τους συνθέσεις στην περίπου 1 ώρα που είχαν στη διάθεση τους. Οι Volbeat έχουν όλα τα εχέγγυα για να γίνουν η επόμενη arena band. Υλικό αλλά και σκηνική παρουσία σε κορυφαίο επίπεδο. Ο Poulsen με το μπλουζάκι Possessed μας κέρδισε ακόμη περισσότερο. Θα μπορούσαν και αυτοί βέβαια να έχουν καλύτερο ήχο και να τους απολαύσουμε περισσότερο αλλά δεν πειράζει. Εξάλλου όταν ξεκινάει η αντίστροφη μέτρηση να πατήσουν σανίδι οι Metallica, δεν υπάρχουν άλλες σκέψεις…

 Το γήπεδο είχε γεμίσει αλλά με τον τρόπο που ΔΕΝ έχουμε συνηθίσει. Σέβομαι αυτόν που πλήρωσε στην αρένα και του δίνω χώρο να κινηθεί και να αναπνεύσει. Η κατάσταση προφανώς στις κερκίδες είναι πιο εύκολη. Πρώτο intro με το “It’s a Long Way to the Top” ( ναι, το πιάσαμε το υπονοούμενο ) και η μπάντα βγαίνει κυριολεκτικά από τα αποδυτήρια για να κατευθυνθεί προς τη σκηνή μέσω επευφημιών. Το επίσημο intro του “The Ecstasy of Gold” είναι το καλύτερο intro πριν καν ακουστεί. Το συγκρότημα παίρνει θέση και τα τύμπανα του Lars βγαίνουν μέσα από μια καταπακτή. All time classic μπάσιμο με “Creeping Death” και το στάδιο παίρνει φωτιά. Στο “Harvester of Sorrow” ο ήχος γίνεται μπετό και η γκρούβα του μετατοπίζει τον άξονα της Γης. Εκτός του ότι το συγκρότημα έχει αποφασίσει να παίζει εντελώς διαφορετικά set, ανακατεύει και την τράπουλα κάθε φορά και έτσι το “Holier Than Thou” μας ήρθε από το πουθενά και ήταν η πολύ ευχάριστη έκπληξη της βραδιάς. Ακολουθεί το “Until It Sleeps” που ηχεί τόσο κλασικό που απορείς γιατί δεν παιζόταν για χρόνια από το συγκρότημα. Ανά 4 τραγούδια το drum set του Lars εξαφανιζόταν από τη σκηνή και έβγαινε το επόμενο 90 μοίρες παραπέρα ώστε κυκλικά να παίξει μπροστά από όλα τα σημεία. Οι τεράστιες κολόνες στα πέριξ της σκηνής κιτρινίζουν και είναι η ώρα να ακούσουμε νέο υλικό. Ο James αφού πρώτα μας ρωτάει αν μας άρεσε το νέο άλμπουμ, ξεκινάει να παίζει το riff του “72 Seasons”. Παίχτηκαν και τις 2 μέρες, από 3 τραγούδια του νέου δίσκου και κόλλησαν πολύ καλά στην ροή των κλασικών. Το “If Darkness Had a Son” αποδείχτηκε όμως το πιο συναυλιακό. Αποκτά πραγματικά άλλη διάσταση πάνω στο σανίδι και η ιαχή του “Temptation” πρέπει να ακούστηκε μέχρι την Στοκχόλμη. Ακολούθησε ανατριχίλα με το “Fade to Black” με τον James να μας υπενθυμίζει στο τέλος του ότι δεν είμαστε μόνοι. Αστειεύτηκε στη συνέχεια λέγοντας ότι αν μας άρεσε τόσο να το ξαναπαίξει ενώ παράλληλα έπαιζε τις πρώτες νότες του. Προσωπική γνώμη είναι ότι το “Sleepwalk My Life Away” δεν είναι από τις πολύ δυνατές στιγμές του νέου δίσκου αλλά οι Metallica έχουν άλλη γνώμη. Ξεχώρισε η εισαγωγή του με την πολύ ωραία μπασογραμμή του Trujillo. Αλλαγή ξανά στο σετ των τυμπάνων και ακούγεται από τα ηχεία η εισαγωγή του “Orion” με το συγκρότημα να συγχρονίζεται για τη συνέχεια του. Από τις πιο δυνατές στιγμές του 2ημέρου, με τον James να κοιτάει και να δείχνει προς τον ουρανό. Ναι, δεν ξέχασαν ποτέ τον σπουδαίο συνοδοιπόρο τους. Το “Nothing else Matters” δίνει την απαραίτητα ατμόσφαιρα αλλά και τις απαραίτητες ανάσες στο συγκρότημα. Απαραίτητο highlight. Do you want it heavy? ρωτάει ο James και η εισαγωγή του “Sad but True” δεσπόζει με τον κτηνώδη όγκο της. Το “Τhe Day That Never Comes” αποτέλεσε τη μοναδική εκπροσώπηση του Death Magnetic και αποδείχτηκε πως έχει τη στόφα του κλασικού. Το intro του “Battery” αρκούσε για να βάλει φωτιά στο γήπεδο και φυσικά η συνέχεια του άφησε πίσω μόνο στάχτες. Συνέχεια με το “Fuel” το οποίο είναι ένα τραγούδι με άψογο στήσιμο για να παιχτεί ζωντανά. Το riff του “Seek & Destroy” είναι σπουδαιότερο από ολόκληρες καριέρες και συγκλονίζει κάθε φορά που ακούγεται ζωντανά. Για πολλά χρόνια έκλειναν με αυτό τις συναυλίες τους αλλά εχθρός του καλού είναι το καλύτερο και η εισαγωγή του “Μaster of Puppets” είναι larger than life. Ρίγος, συγκίνηση και ανατριχίλα για το κλείσιμο της πρώτης μέρας. Ατομικές ευχαριστίες με τον Lars να μιλάει κάτι ακατάληπτα σε εμάς σουηδικά και τον James να μας λέει χαριτολογώντας ότι θα μας ξαναδεί σύντομα.
 Δύο κουβέντες για θέματα που αφορούν και τις 2 μέρες. Η κυκλική σκηνή με τους μεγάλους πυλώνες και τα εναλλασσόμενα θέματα ανάλογα με το τραγούδι είναι απλά εντυπωσιακή, Το ότι βρίσκεται στο κέντρο του γηπέδου είναι κίνηση ματ αφού στην ουσία βρίσκεσαι σχετικά κοντά της σε όποιο σημείο του γηπέδου και αν είσαι. Η επαναφορά του snake pit είναι μια δήλωση ευχαριστίας προς το φανατικό κοινό τους και επίσης το συγκρότημα με τη σκηνή αυτή παίζει κυριολεκτικά μέσα στον κόσμο. Καμία απόσταση από τους οπαδούς του, καμία υποτιθέμενη ασφάλεια. Το συγκρότημα παίζει και πνίγεται μέσα στον παλμό των οπαδών του. Φοβερή κίνηση αν αναλογιστούμε το μέγεθος του συγκροτήματος. Λίγα λόγια και για τον ήχο. Ο συνδυασμός έντασης και καθαρότητας είναι μοναδικός και πραγματικά δυσκολεύομαι να το μεταφέρω γραπτά. Ή το ζεις ή δεν το αντιλαμβάνεσαι. Μια υπερπαραγωγή τόσο οπτικά όσο και ακουστικά. Η απόδοση; Το συγκρότημα περνάει δεύτερη εφηβεία και πραγματικά απολαμβάνει την κάθε στιγμή. Έχει δύναμη, όρεξη, ενέργεια και πάρα πολύ καλή διάθεση. Φαίνεται να παίζουν καλύτερα από ποτέ, κάτι που αβίαστα περνάει και στον κόσμο.
18 Ιουνίου
 

 Την ενδιάμεση ημέρα επισκεφτήκαμε το μουσείο του Cliff Burton και την επόμενη γνωρίζαμε πλέον τα πάντα για το πώς θα πάμε στο γήπεδο, τι ώρα ανοίγουν οι πόρτες και λοιπά διαδικαστικά. Δεν θα ήταν υπερβολή να πούμε μιας και βρισκόμασταν σε ποδοσφαιρικό γήπεδο, ότι πηγαίναμε να παρακολουθήσουμε το β’ ημίχρονο! Όπως ειπώθηκε προηγουμένως, θα παρακολουθούσαμε και διαφορετικά support. Τους Ιce Nine Kills τους είχα δει στη μοναδική τους εμφάνιση στην Αθήνα και μου επανέφεραν την ίδια σκέψη με τότε. Δίνουν μεγάλη έμφαση στην εικόνα τους και στη σκηνική τους παρουσία, το οποίο σαφώς και από μόνο του δεν είναι κακό. Το metalcore τους όμως, πραγματικά περνάει και δεν ακουμπάει και έτσι απλά περιμέναμε να περάσει η ώρα. Αρχικά είχε ανακοινωθεί η εμφάνιση των Five Finger Death Punch αλλά για άγνωστους μέχρι στιγμής λόγους ακυρώθηκε. Τους αντικατέστησαν οι Epica οι οποίοι δεν ήταν το ίδιο ταιριαστοί ηχητικά αλλά δώσανε τον καλύτερο τους εαυτό. Μιλάμε εξάλλου για μια άκρως επαγγελματική μπάντα που όλο και ανεβάζει τις μετοχές της. Όλοι τους άψογοι εκτελεστικά αλλά μοιραία πάντα κλέβει τα βλέμματα η Simone Simons. Μορφή επίσης και ο μπασίστας Rob van der Loo με το μπλουζάκι από το μουσείο του Cliff. Επικοινωνιακοί και άνετοι, κέρδισαν το ζεστό χειροκρότημα του κόσμου.

Αν δεν άλλαξε κάτι στη δεύτερη εμφάνιση των Metallica ήταν τα 2 intro. Εντάξει, το ένα ειδικά δεν γίνεται να αλλάξει, είναι πλέον συνυφασμένο με το συγκρότημα. Δεν μας έφτανε η εντυπωσιακή σκηνή, εμφανίστηκε και το ουράνιο τόξο μετά από ψιλόβροχο και ήρθε και έδεσε το γλυκό. Αυτή τη φορά ξεκίνησαν με “Whiplash” και μας ξεκόλλησαν τα σφραγίσματα. Χωρίς να προλάβουμε να πάρουμε ανάσα, ακούγεται η καθηλωτική εισαγωγή του “For Whom the Bell Tolls” και αντιλαμβάνεσαι ότι ένα τέτοιο mid tempo κομμάτι, έχει την αντίστοιχη δυναμική με το thrash τραγούδι που προηγήθηκε. Το “Ride the Lightning” αποτέλεσε την ευχάριστη έκπληξη της ημέρας και κάθε φορά χαζεύεις με το σόλο του Hammett όπως την πρώτη φορά που το άκουσες. Το “The Memory Remains” ακούστηκε για πρώτη φορά στην εν λόγω περιοδεία. Όταν το τραγούδι τελειώνει αλλά ο κόσμος το τραγουδάει για κανά 2λεπτο ακόμη, ξέρεις ότι μιλάμε για συναυλιακό ύμνο. Η σκηνή κιτρινίζει και πάλι και το “Lux Aeterna” ακούγεται σαν να αποτελούσε διαχρονικό hit τους. Το “Screaming Suicide” που ακολουθεί, κερδίζει με τον συνδυασμό της τραχύτητας και της μελωδίας του αλλά και για το μήνυμα που θέλει να περάσει. Το “Welcome Home” που έπεται, μας υπενθυμίζει πως το songwriting του “Master of Puppets” παίζει χωρίς αντίπαλο. Ρίγη και ανατριχίλα. Συνέχεια με το καινούργιο “You Must Burn!” που κλέβει κάτι από τη δόξα του “Sad But True” αλλά κλιμακώνεται σε άλλο ύφος με τη μελωδία του. Το “The Call of Ctulu” είναι ούτως ή άλλως η επιτομή της αρτιότητας αλλά η ατάκα του James “We love you Cliiff” στο τέλος του, δίνει ακόμη πιο συναισθηματική διάσταση. Μεγαλύτερη έκπληξη του 2ημέρου το “No Leaf Clover” μέσα από το S&M. Ο κόσμος το υποδέχτηκε ζεστά, όπως είχε κάνει άλλωστε και στην περσινή περιοδεία. Για το “Wherever I May Roam” δε μπορείς να πεις και πολλά. Στίχοι – δήλωση που τους αντιπροσωπεύουν εδώ και 40 χρόνια και μουσική που έβαλε το heavy metal σε όλα τα σπίτια. Το “Moth Into Flame” ήταν ο μοναδικός εκπρόσωπος του “Hardwired” και είναι ένας σύγχρονος ύμνος των Metallica. Διόλου τυχαίο που η κάμερα εστίαζε στο δεξί χέρι του James που είχε πάρει φωτιά. Ακούγεται το intro του “Βlackened” και το αρχικό του riff μπαίνει για να μας διαλύσει. Στο συγκεκριμένο τραγούδι βέβαια σε διαλύει και το κόψιμο του στη μέση. Ένα από τα higlights της βραδιάς άκοπα. Εκπροσωπήθηκε και το “Garage” μέσω του “Whiskey in the Jar”. Πολύ καλή επιλογή, με τον κόσμο να τραγουδάει και να χοροπηδάει με την ψυχή του. Ωραίες οι εκπλήξεις αλλά δεν είχανε ακουστεί κάποια τραγούδια που απλά δεν γίνεται να λείψουν. Πυροτεχνήματα και πυροβολισμοί και η αναμενόμενη εισαγωγή του “Οne”. Ο δυνατότερος συνδυασμός στίχων και μουσικής κατά την ταπεινή μου άποψη και μοναδική εμπειρία όταν το ακούς ζωντανά. Το κλείσιμο με το “Enter Sandman” και το “πιο αναγνωρίσιμο riff πεθαίνεις” ήρθε για να δώσει έναν πανηγυρικό τόνο σε ένα αξέχαστο 2ήμερο. Οι ευχαριστίες από όλους υπήρχαν και εδώ όπως και η αναφορά ότι θα επιστρέψουν του χρόνου στην Ευρώπη. Μιας και οι πλέον ουτοπικές ευχές είναι δωρεάν, ας ευχηθούμε να περάσουν και από τα μέρη μας.

Τα του ήχου, σκηνικής παρουσίας και διάθεσης, τα ανέφερα στο κλείσιμο της πρώτης ημέρας και ισχύουν στο ακέραιο και για τη δεύτερη. Ας γραφτεί εδώ κάτι άλλο λοιπόν. Σίγουρα οι Σουηδοί δε φημίζονται για τις ένθερμες αντιδράσεις τους όμως το heavy metal είναι μέρος της κουλτούρας τους. Ηλικιωμένοι, παιδιά, οικογένειες και νεαρά κορίτσια εκτός των σκληροπυρηνικών metalheads, ήταν εκεί. Μια όμορφη εικόνα, αρκετά ουτοπική για τα ελληνικά δεδομένα. Και κάτι τελευταίο για τη “No Repeat Weekend” εμπειρία. Πολύ έξυπνη και πρωτοποριακή κίνηση που έδινε μεγάλο κίνητρο στον κόσμο. Ακούστηκαν και τραγούδια που δεν ακούγονται συχνά (δεν εκπροσωπήθηκε μόνο το “St.Anger)  αλλά οι Metallica το πήγαν και ένα βήμα παραπέρα. Δεν έφτανε που θα έπαιζαν συνολικά 32 διαφορετικά τραγούδια. Ανακάτεψαν και άλλο την τράπουλα και κανένα set  της περιοδείας δεν ήταν ίδιο με το άλλο. Σου έδιναν την αίσθηση ότι ανά πάσα ώρα και στιγμή μπορούν να παίξουν ό,τι θέλουν. Πρακτικά, καταλαβαίνουμε ότι αυτό θέλει τρομακτική προετοιμασία, άπειρες πρόβες και ευελιξία. Η συντριπτική πλειοψηφία παίζει το ίδιο προκάτ setlist και επαναλαμβάνει μέχρι και τις ατάκες ανάμεσα στα τραγούδια. Σε περιοδείες που διαρκούν μήνες , ξέρεις ακριβώς τι θα ακούσεις χωρίς καμία παρέκκλιση και έκπληξη. Κανένα ρίσκο να ξεφύγουν από το comfort zone τους για να πάνε όλα όπως έχουν σχεδιαστεί. Εδώ μιλάμε λοιπόν για μια άλλη φιλοσοφία. Όπως έδειξαν το δρόμο σε άλλα ζητήματα, μουσικά και μη, έτσι το κάνουν και τώρα. Μακάρι να ακολουθήσουν και άλλοι.

Related articles

spot_img

Recent articles

spot_img