Ελληνικά
Το Σάββατο που μας πέρασε, η πόλη της Θεσσαλονίκης έμελλε να βιώσει την επέλαση των Omen. Ένα όνομα βαρύ σαν ιστορία. Ένα συγκρότημα που μας έκανε άντρες και γυναίκες με την πρώτη επαφή. Ένα από τα πιο ιστορικά συγκροτήματα του Heavy Metal, που εφάμιλλο του είναι δύσκολο να βρεθεί και από μουσικής άποψης (ειδικά οι τρείς πρώτες κυκλοφορίες τους Battle Cry / Warning of Danger / The Curse εκτελούν στο απόσπασμα τζιτζιφιόγκους και τακουνόμαγκες της κακιάς ώρας) αλλά και ‘γραφικής’ άποψης, με την καλή έννοια (αμέτρητες οι σούρες και τα τσιπουροποτισμένα μέχρι το μεδούλι sing alongs κάθε φορά που οι Omen βρυχώνται απ’ τα ηχεία σε σπίτια/μπαρ/συλλόγους), επρόκειτο να εμφανιστούν στο Eightball Live Stage στα Λαδάδικα της Θεσσαλονίκης.
Η καλύτερη προοικονομία του τι θα ακολουθούσε ήρθε με τους Stygian Oath. Οι Stygian Oath είναι ένα καθαρά heavy συγκρότημα, που γεννήθηκε στα σπάργανα της μεταλομάνας Θεσσαλονίκης από ανθρώπους με μεράκι για το είδος που υπηρετούν και ήθος που εκλείπει από τις μέρες μας. Θα ήταν η τρίτη φορά που τους έβλεπα ζωντανά και η απόδειξη πως η εμπιστοσύνη που τους έχω / έχουμε δείξει άξιζε τον κόπο. Εμφανώς πολλά σκαλιά επάνω σε απόδοση και συνολική εμφάνιση, οι Stygian Oath κατάφεραν να μας βάλουν αμέσως στο νόημα, με τις μπύρες να πηγαινοέρχονται αβέρτα. Είναι όμορφο να βλέπεις και να ακούς μουσικές που είναι απομακρυσμένες από κάθε είδους ντιβοσύνες, απογυμνωμένες από κάθε δόλο, σφυρηλατημένες από ατσαλένιο χαρακτήρα που αναβλύζει από παντού. Είναι ακόμα ομορφότερο επιπροσθέτως, να βλέπεις πως η εξέλιξη αποτελεί σταθερά για τους Stygian Oath, οι οποίοι και βελτιώθηκαν παικτικά και απελευθερώθηκαν περισσότερο επάνω στη σκηνή. Είχαν άλλο αέρα αυτήν την φορά. Πραγματικά περήφανη γι’ αυτά τα παιδιά. Για να προλάβω κάθε πολλά βαρύ κουτσαβάκη που θα πει ότι κάνουμε αβάντες σε δικά μας παιδιά, σας έχω νέα. Θα θέλατε.
Το setlist τους: Destiny Calls, Roadkill, Malediction, Stygian Oath, Soldiers of hell (Running Wild), Mask Becomes Face, Firebreed, You’ve Got Another Thing Comin’ (Judas Priest).
Serpent Lord για τη συνέχεια. Νέο αίμα στα εγχώρια δρώμενα, πιτσιρικαρία με όρεξη για αυτό που κάνουν και με αρκετές δυνατότητες, που αν τις ‘εκμεταλλευτούν’ σωστά, μπορούν να κάνουν αρκετά πράγματα. Γενικά, η εμφάνισή τους ήταν ικανοποιητική (ήταν η πρώτη μου επαφή γενικά με το συγκρότημα), με έναν ωραίο αέρα επάνω στη σκηνή, ωστόσο είχα κάποια θέματα με την εμφάνισή τους εν γένει. Προσεγμένη μουσική, αλλά προσωπικά τους έχασα. Κατανοώ πως οι επιρροές των Serpent Lord είναι πολλές, με αποτέλεσμα να συγχέονται οι ήχοι και οι δομές τους, πλέκοντας ένα δίχτυ κάπως δυσνόητο και όχι τόσο προσβάσιμο, τουλάχιστον για μένα. Είδα / άκουσα λίγο απ’ όλα. Λίγο progressive, λίγο κλασικό χέβι, λίγο στα πλάγια RottingChrist-ικά ξεσπάσματα, λίγο doom, λίγο τεχνικό Coroner-ικό ‘thrash’, γενικά λιιιιίγο απ’ όλα. Ενώ φαίνεται ότι τα παιδιά προσπαθούν να βγάλουν κάτι δικό τους, ένιωσα πως δεν έχουν ταυτότητα. Αυτό το κάτι που θα τους κάνει να ξεχωρίσουν. Εννοείται, δεν το λέω κακότροπα, ούτε για να στεναχωρήσω τα παιδιά, ούτε έχω προηγούμενα μαζί τους, απλά θεωρώ ότι πρέπει να βρουν λίγο τον εαυτό τους και να καταλήξουν σε μια βάση πάνω στην οποία θα δομήσουν το μέλλον τους.
Το σετ τους: Intro, Blood Offering, In Solitude – To Her Darkness (cover), The Lesser key, Evvuio Oitovo Imam, Candlemass medley (Bewitched/Solitude cover), Existential Krisis, Sacrielegium, Nephilim.
Σειρά να ανέβουν στην σκηνή είχαν οι Valor, γνωστοί στο ελληνικό και μη κοινό πάνω από δεκαπενταετία, πιστοί στρατιώτες του Epic Heavy Metal. Δεν είναι τόσο το είδος μου, για να είμαι ειλικρινής σαν είδος με κουράζει κι δεν με αγγίζει – χωρίς αυτό να σημαίνει ότι σνομπάρουμε / κατηγορούμε όσους ακολουθούν το είδος, απλά not my cup of tea. Παρόλα αυτά, τους Valor τους παρακολούθησα με ενδιαφέρον, καθώς, μπορεί η τριβή μου να είναι μικρή, παρόλα αυτά η πορεία τους είναι αξιέπαινη. Και πώς να μην τους παρακολουθήσεις άλλωστε; Έξι μουσικοί, αφοσιωμένοι στο είδος που υπηρετούν, γεμάτοι ενέργεια και καλή διάθεση, ήρθαν να κάνουν αυτό που ξέρουν καλύτερα. Να κάνουν τον κόσμο να γουστάρει με τα κομμάτια τους και να τους επιστρέψουν λίγη από την αγάπη που τους έχει δείξει.
Το σετ τους: Uprising, Arrogant Fall, Flying Away, Choices, Into The Night, Dark Are The Eyes Of The Night, The Answer’s Yonder, The Crown Of Evermore, On The Final Day, No Angel’s Face.
Την βραδιά ήρθαν να απογειώσουν οι Omen. Από την πρώτη στιγμή που πάτησαν το πόδι τους επάνω στη σκηνή του Eightball, το μαγαζί δονούνταν στους ρυθμούς των Αμερικάνων θεών. Τα λόγια φαίνονται φτώχια και οι πολλές περιγραφές μάλλον θα αλλοιώσουν τις συνολικές εντυπώσεις, παρόλα αυτά να αναφέρω πως η καλή διάθεση των Omen, οι εγκάρδιες συναλλαγές με το κοινό, η χειμαρρώδης παρουσία τους επάνω στη σκηνή, ένα κοινό που δεν σταμάτησε να δίνει ρέστα από κάτω, άνθρωποι να φουντάρουν από τη σκηνή με χαμόγελα ικανοποίησης συνέθεσαν ένα πάζλ που θα χαραχθεί στις μνήμες μας. Το μόνο ‘αρνητικό’ που έχω να προσάψω είναι το ,κατά την δική μου γνώμη αποκλειστικά, setlist. Ναι, οκ, ξέρω, μια χαρά ήταν κι αυτά που έπαιξαν, μην γκρινιάζεις Ελπιδάρα έλεος, ε φτάνει πια κόψ’την και τα συναφή. ΝΑΙ ΟΚ, εγώ ήθελα και 4-5-6 ακόμα κομμάτια ΑΚΟΜΑ μέσα για να πυρποληθώ και να καρβουνιάσω. Στην τελική, Omen έβλεπες, άμα δεν έχει το νταβαντούρι με 4-5 ‘σούπες’ που σε μεγάλωσαν και σε γαλούχησαν, ε… σου φαίνεται κάπως. Και ΣΙΓΟΥΡΑ δε θα μας χαλούσαν ιδιαίτερα αν έπαιζαν κάνα μισάωρο ακόμα. Τέλος πάντων, μην πλαγιάζω πολύ, δεν έχει νόημα. Αυτό που κρατάμε είναι ότι οι Omen ήταν αξιοπρεπέστατοι και φιλικότατοι, με μια παν-άρτια εμφάνιση και είμαστε ευγνώμονες γι’ αυτό.
Το setlist τους: Death Rider, Last Rites, Axeman, Up From The Deep, Ruby Eyes, Hammer Damage, Dragons Breath, Warning Of Danger, Hell’s Gates, Termination, Teeth Of The Hydra, Battle Cry, Die By The Blade
