29.3 C
Athens

Live Report: Paradise Lost, On Thorns I Lay 10.12.2023 @ Fuzz Live Music Club, Athens

Published:

Last Updated on 09:12 PM by Nikos Nakos

Το Σεπτέμβρη του 1993 η Music For Nations δίνει στη δημοσιότητα ένα αριστούργημα το οποίο θα έβρισκε τη θέση του γρήγορα στους οπαδούς του ατμοσφαιρικού, του doom και του gothic metal. Οι Βρετανοί Paradise Lost, μετά από ένα τρίπτυχο δίσκων με κλίση προς τον πιο ακραίο ήχο, δίνουν ζωή στο ‘Icon’ το οποίο έχει επηρεάσει όσο λίγοι, για τις επόμενες δεκαετίες. Το δε ‘Icon’ λοιπόν, κλείνει τα τριάντα του χρόνια και η γιορτή αυτή θα ήταν αδύνατον να μην περάσει και από την Ελλάδα.

Θα ήταν τουλάχιστον υπερβολή να σταθούμε τόσο στον ίδιο τον δίσκο σαν μνημείο πολιτισμού για τη μουσική, για τους Paradise Lost, για το gothic metal. Παράλληλα, θα ήταν και χάσιμο χρόνο να αναφερθούμε στην μεγάλη σύνδεση του συγκροτήματος με την Ελλάδα. Ωστόσο, πρέπει να σταθούμε στην αύξουσα πορεία που παίρνει κάθε εμφάνισή τους επί ελληνικού εδάφους τα τελευταία χρόνια, παρά τις όποιες γκρίνιες για την διάρκεια του set των Βρετανών, το οπτικό σημείο των συναυλιών τους, καθώς και τους διάφορους πειραματισμούς στους οποίους έχουν επενδύσει ανά τα χρόνια. Αυτό που μπορούμε να πούμε με ασφάλεια, αποφατικά μιλώντας, είναι ότι οι Paradise Lost ΔΕΝ είναι μια μπάντα που θα προσφέρει κάτι καινούργιο στις εμφανίσεις της. Επιπλέον, ΔΕΝ πρόκειται να χαρίσει κάποιο φαντασμαγορικό σόου στον ακροατή/οπαδό, για να τους θυμάται. ΔΕΝ είναι μπάντα που της ταιριάζει το open-air. Ενδεχομένως, οι νέες τους κυκλοφορίες επίσης να μην κάνουν κάποιον να πατήσει το κλίκ να δει τι καινούργιο συμβαίνει στο στρατόπεδό τους. Όμως, οι Paradise Lost είναι ‘safe space’. Ξέρεις ότι θα δείς ένα σόου με μαξ διάρκεια τα 80 λεπτά, θα δεις έναν Nick Holmes να αλληλεπιδρά με το κοινό με το κλασσικό βρετανικό του χιούμορ, θα ακούσεις κομμάτια-λαικά προσκυνήματα από τον κατάλογό τους και θα φύγεις με γεμάτο στομάχι. Ενδεχομένως να πεις “εντάξει, τους είδαμε, φτάνει τώρα πόσο”, αλλά πίστεψέ με και την επόμενη φορά εκεί θα είσαι. Έχει χαθεί αυτό το στοίχημα χρόνια τώρα. Συγκεκριμένα, για τις δυο εμφανίσεις του ‘Icon’ στην Ελλάδα αυτό που μπορούμε να πούμε είναι πως ο δίσκος αυτός δεν θα ακουστεί ξανά στην ολότητά του και έφερε στο Fuzz παλιό και καινούργιο ακροατήριο. Ο ήχος δεν ήταν ιδιαίτερα με το μέρος τους αυτή τη φορά, σίγουρα συγκριτικά με την περσινή τους εμφάνιση στον ίδιο χώρο για το ‘Obsidian’. Για encore, αφού ακούστηκε όλο το ‘Icon’, αφήσανε τα ‘Sweetness’, ‘Pity the Sadness’, ‘No Hope In Sight’ και ‘Ghosts’. Προσωπικά θα ήθελα κάτι “παλιότερο” να συνοδεύσει το encore αντί για τα δυο τελευταία. Ίσως κάτι από το ‘Gothic’ ή το ‘Shades of God’. Ναι, φοβερό και το ‘Draconian Times’, αλλά το πολύ το κύριε ελέησον κάπου το βαριέται και ο παπάς. Παρά τις συνεχείς εμφανίσεις τους στη χώρα και παρά την όλη γκρίνια για το “Πάλι Lost”, εγώ αυτό που ξέρω είναι πως οι Βρετανοί θα συνεχίζουν να γεμίζουν τα ελληνικά venue και εμείς θα τρέχουμε να βρούμε εισιτήρια μέχρι τελευταία στιγμή, έτσι για την αλητεία.

Παράλληλα, οφείλω να αποδώσω άπειρο σεβασμό και στους On Thorns I Lay. Εδώ και πολλά χρόνια τους θεωρώ ένα από τα καλύτερα ελληνικά act επί σκηνής, όμως το βράδυ της Κυριακής ήταν κάτι το μαγικό. Ο ήχος τους ήταν κρύσταλλο και η απόδοση άκρως επαγγελματική. Ελπίζω το ομώνυμο άλμπουμ τους που κυκλοφόρησε πριν λίγο καιρό, να είναι ένα ακόμα βήμα για να ανέβουν ακόμα περισσότερο στη σκάλα του ελληνικού πάνθεου.

Related articles

spot_img

Kerry King – From Hell I Rise

Traveler – Prequel to Madness

Recent articles

spot_img

Traveler – Prequel to Madness