Ελληνικά
Στον απόηχο του πρωτοφανούς διπλού sold out είδαμε για μια ακόμη φορά ξεκάθαρα οτι ο κόσμος (σαν 12ος παίχτης) παίζει σημαντικότατο ρόλο.
Σε ένα live γενικά χαμηλών προσδοκιών όσων αφορά την απόδοση του Di Anno και το πόσο θα μπορούσε να ανταπεξέλθει τόσο σύντομα ύστερα απ’ τα σοβαρά χειρουργεία στα πόδια και τα γενικότερα προβλήματα υγείας που τον έχουν αποδεκατίσει σωματικά και ψυχολογικά όλα αυτά τα χρόνια, μαζί με τις καταχρήσεις, ο κόσμος έδρασε σαν φιάλη οξυγόνου και ταυτόχρονα σαν μια μεγάλη δόση ντόπας για τον αγαπημένο πρώτο τραγουδιστή των Iron Maiden.
Σε καμία περίπτωση ο Di Anno δεν φανταζόταν ότι θα τύχει τέτοιας αποθέωσης, τέτοιας εκρηκτικής ανταπόκρισης από το ελληνικό κοινό .Σε καμία περίπτωση ούτε εμείς περιμέναμε ότι θα ανταπεξέλθει, ειδικά στα πρώτα κομμάτια, τόσο καλά φωνητικά, αλλα ουτε και οτι θα δημιουργηθει σκηνικο πολεμου με ανεξελεγκτο mosh pit,ασταματητα sing along καθολη τη διαρκεια του setlist σε σημειο που στα ρεφραιν υπερκαλυπταν τα παντα.
Τελικά τα 8 χρονιά σκηνικής απουσίας αποδείχθηκαν πολλά. Τόσα ώστε οι νέες γενιές που δεν τον ειχαν ξαναδεί να ζήσουν μια μοναδική εμπειρία μεταφέροντας και γεμίζοντας ενέργεια τον κατάμεστο χώρο του Gagarin, και εμείς οι παλιότεροι βλέποντας τον για τρίτη και τέταρτη φορά να μενουμε αποσβολωμενοι ακουγοντας τον σε κομματια όπως το strange world(προσωπικα χαθηκα στο deepest space) ταξιδευοντας μας πισω στο 1980.Οπως αποσβολωμενος και χαμενος μας κοιταγε και αντιδρουσε με μορφασμους μη μπορωντας να συνειδητοποιησει τον κακο χαμο που γινοταν από κατω.
Κ όσο το έβλεπε να γιγαντώνεται κομμάτι κομμάτι ήθελε να μας δώσει κ άλλο, έβγαζε ψυχή!Τον έβλεπες να σφίγγεται απ’ τους πόνους και τις κράμπες στο στομάχι, απ’ τις αναγούλες από τα φάρμακα που παίρνει, φεύγοντας συχνά πυκνά να πάρει ανάσες στο backstage, επιστρέφοντας πάντα όμως για να δώσει. Να δώσει ΨΥΧΗ!
Κ ο κόσμος κάθε φορά καταχειροκροτούσε απ’ τη μια βλέποντας το στενάχωρο αυτό σκηνικό, απ’ την άλλη όμως η πώρωση ανέβαινε περισσότερο κ ανταποδίδαμε εις διπλούν!
Εύφημη μνεία που αλλού, στον μεγάλο Gus G,και τα υπόλοιπα παιδιά (Έλενα Κοτίνα, Μηνάς Χατζημηνάς, Κώστας Ταλταμπάνης)που ειχαν φτιάξει ένα απίστευτο σύνολο παίζοντας τα τραγούδια α-ρ-ι-σ-τ-α!
Ειδικά για τον Gus δεν έχω να πω πολλά, όντας ένας απ’ τους τοπ κιθαρίστες της γενιάς του πάταγε σαν άλλος Dave Murray τόσο τέλεια πάνω στις μελωδίες και στα σόλο απογειώνοντας τα κομμάτια, δείχνοντας ότι ήταν το ατού της βραδιάς.
Ήταν ένα άκρως συναισθηματικό, πορωτικό, οπαδικό, μοναδικό Live. Αν ο Di Anno γούσταρε μια φορά αυτό που έζησε, εμείς γουστάραμε 100. Ιδρώσαμε, φωνάξαμε, κλείσανε τα λαρύγγια μας, δακρύσαμε, αγκαλιαστήκαμε, χοροπηδήσαμε μέχρι τελικής και φύγαμε γεμάτοι με όμορφα συναισθήματα.
