Ελληνικά
Αθήνα είσαι καμίνι, πλατεία νερού ομοίως. Αποπνικτική η ατμόσφαιρα ομολογουμένως και με το τσιμέντο στο έδαφος να μη βοηθάει την κατάσταση θα ξεκινούσα με το πόσο θαρραλέοι ήμασταν για να βρισκόμαστε εκεί από τις 6 που άνοιγαν οι πόρτες. Οι διοργανωτές ωστόσο έκαναν ό,τι καλύτερο μπορούσαν προσφέροντας και βεντάλιες, ενώ οι αναγκαίοι ηλεκτρολύτες στην είσοδο (σε κάθε συναυλία εκεί) ήταν σωτήριοι. Ιδιαίτερα φορτισμένη ήταν επίσης η μέρα λόγω και της πρόσφατης είδησης της απώλειας του Ozzy με τις μπάντες να αποτίνουν τον πρέποντα φόρο τιμής.
Αρκετός ο κόσμος που συγκεντρώθηκε από νωρίς με αποτέλεσμα οι Ηaken να ανοίξουν την αυλαία με διόλου ευκαταφρόνητο κοινό μπροστά στη σκηνή. Οι χρόνοι τηρήθηκαν και οι βρετανοί απέδωσαν τα μέγιστα με ένα setlist περίπου 45 λεπτών. Δεν έλειψαν οι συνεχείς αναφορές και αφιερώσεις στον Βασιλιά του Σκότους (ενώ έκλεισαν και με μέρος του Iron Man). Εκκίνηση με “Prosthetic” και δυνατό setlist που συμπεριλάμβανε τα “Invasion”, “1985”, “Cockroach King”. Ωραίος, μεστός ήχος και ενέργεια από τη μπάντα. Progressive συνθέσεις και πολλή καλή απόδοση. Φινάλε δόθηκε με το “The Architect” και επιτέλους μια ανάσα για τους παρευρισκόμενους και φυσικά τους μουσικούς που τα έδωσαν όλα επί σκηνής με 40 βαθμούς.
Ώρα για Mastodon! Έχοντας περάσει αρκετά χρόνια από την τελευταία τους εμφάνιση στη χώρα μας και έχοντας κυκλοφορήσει έκτοτε νέο υλικό αναμέναμε να δούμε κάτι διαφορετικό, πόσο μάλλον όταν στη θέση του Βrent Hinds βρίσκουμε τον Νick Johnston. Η ανανεωμένη σύνθεση της μπάντας δεν χάλασε κανέναν καθώς η ενέργεια ξεχείλιζε. Η εμφάνιση δε του João “Rasta” Nogueira στα πλήκτρα ήταν επίσης δυναμική. “Tread Lightly” για εκκίνηση, συνέχεια με “The Motherload”, “Crystal Skull”, “Megalodon”, “Μother Puncher”, “Blood and Thunder”. O ήχος είχε αρκετές διακυμάνσεις, ενώ προς το τέλος υπήρξε μια κάποια ισορροπία. Η ψυχή μου ωστόσο χαμογέλασε στην απόδοση του “Supernaut” που είχαν παίξει και στο Back to the Beginning.
Μεσολαβώντας ένα μεγάλο χρονικό διάστημα από την ολοκλήρωση της εμφάνισης των Mastodon, οι Dream Theater λαμβάνουν επιτέλους τη σκυτάλη. Πολυαναμαινόμενη η εμφάνισή με Mike Portnoy, επετειακή θα έλεγε κανείς αν αναλογιστεί τα 40 χρόνια της μπάντας στο χώρο του progressive ήχου. Ακούσαμε κομμάτια σχεδόν από όλες τις περιόδους τους, εστιάζοντας και στο τελευταίο τους δίσκο “Parasomnia”, ανοίγοντας μάλιστα και την εμφάνιση τους με κομμάτι του. Δίωρο setlist για die-hard fans εξελίχθηκε η βραδιά. Πολύ καλός ήχος με σταθερά ταξιδιάρικο John Petrucci – άφθαρτο παικτικά στο χρόνο- μας χάρισαν μία μαγευτική βραδιά. James LaBrie σταθερά ταλαιπωρημένος φωνητικά αλλά εκφραστικός και παθιασμένος απέδωσε το μέγιστο δυνατό. Συνέχεια με τρία κομμάτια από “Metropolis pt. II: Scenes From A Memory” και το κοινό συγκινείται. “Through My Words”, “Fatal Tragedy” και η απόδοση όλων είναι εξαιρετική. Δεμένοι με κέφι και διάθεση να μας μεταφέρουν στο παρελθόν τους, το πέτυχαν και το κοινό ανταπέδωσε, ας μην ξεχνάμε πως πάνε και αρκετά χρόνια από την τελευταία τους εμφάνιση στη χώρα μας. Κορυφαία στιγμή ήταν η σύνθεση των “Wherever I May Roam”, “Wish you were here” και “Black Sabbath”. Προσωπικό αγαπημένο και ντελίριο όλων όπως αποδείχθηκε το “As I Am”, μας ολοκλήρωσε. Όμορφη και η αφιέρωση του “The Spirit Carries On” στον Ozzy με εμφανή τη συγκίνηση μπάντας και κόσμου. Αποτελείωμα (ας μου επιτραπεί η λέξη) με “Pull Me Under” δυναμίτη. Υπέροχη και η διάδραση των γραφικών σε όλη τη διάρκεια του show. To στοίχημα κερδήθηκε θα πω, με μια συναυλία που άφησε γλυκιά γεύση και συγκίνηση.
