Ελληνικά
Πλατεία Νερού Παρασκευή 10 Ιουλίου 2026: Η Απόλυτη Γιορτή του Κλασικού Ήχου
10o Release Athens, μία μέρα μετά την ισοπεδωτική και τόσο συγκινησιακή εμφάνιση των Pantera, Παρασκευή απόγευμα, και ο κόσμος μαζεύτηκε από νωρίς και πάλι στην είσοδο της Πλατείας Νερού. Οριακά παράλληλα με την προσέλευση προς το κέντρο της σκηνής του κόσμου βγήκαν οι Ashes of Ares. Δύσκολη αποστολή υπό τον καυτό ήλιο για το σχήμα με τους παλιούς γνώριμους Matt Barlow και Freddie Vidales, οι οποίοι επέστρεψαν στην Αθήνα, αυτή τη φορά σε Open Air χώρο. Παθιασμένα ο κόσμος τραγουδούσε από τα πρώτα λεπτά. Με την αναλλοίωτη στο χρόνο και ιδιαίτερα χαρακτηριστική φωνή του Barlow μετέδιδε συνεχώς τα συναισθήματά του στο κοινό, ενώ ο Vidales κράτησε την μπάντα δεμένη. Δεν είναι κρυφό πως ο κόσμος διψούσε για Iced Earth κομμάτια με κορυφαία στιγμή την απόδοση των I Died for You, Burning Times και Dantes’ Inferno.
Με τον κόσμο να είναι πλέον αισθητά περισσότερος ήρθε επιτέλους η στιγμή για τη Βρετανική απόβαση. Μιλάμε για πάνω από 40 χρόνια παρουσίας επί σκηνής, με κάθε φορά να είναι σαν την πρώτη. πέντε μουσικοί, μερικά από τα σπουδαιότερα τραγούδια που γράφτηκαν ποτέ στο βρετανικό heavy metal και ένας Biff Byford που εξακολουθεί να αποπνέει κύρος από τη στιγμή που πιάνει το μικρόφωνο. Λίγα και καλά σκηνικά με τον επιβλητικό Biff να δίνει το έναυσμα για την επέλαση. Το “Hell, Fire and Damnation” άναψε τις μηχανές για τα καλά. “Motorcycle Man” για την αλητεία με τον κόσμο να έχει πάρει φωτιά και συνέχεια με τα κλασικά (αγαπημένα) “Power and the Glory” , “Heavy Metal Thunder” και “Strong Arm of the Law”. Αποκορύφωμα με “And the Bands Played on” και “Denim and Leather” με το κοινό να στήνει το heavy metal πάρτυ του για τα καλά. Τον Biff πλαισίωναν οι Doug Scarratt και Brian Tatler που παρέδωσαν μαθήματα κιθαριστικού heavy metal, ενώ ο Nigel Glockler πίσω από τα τύμπανα στιβαρός και ρυθμικός καθόλη τη διάρκεια του σετ. Για το φινάλε μας φύλαγαν τα “Wheels of Steel” και “Princess of the Night” στήνοντας από κάτω χορό. Μας φάνηκε λίγο; θέλαμε κι άλλο; Ναι σε όλα! Ας ελπίσουμε σύντομα σε μία εμφάνισή τους ως headliners. Όπως και να ‘χει, ήταν το τέλειο πέρασμα για τις κολοκύθες.
(Πηνελόπη Τρίτου)
Τα 40 χρόνια πορείας των Helloween δεν αποτελούν απλώς ένα τυπικό ημερολογιακό ορόσημο, αλλά την ίδια την ιστορία και την εξέλιξη του ευρωπαϊκού power metal. Η επιστροφή των Γερμανών στην Αθήνα για αυτή την επετειακή περιοδεία ήταν το κεντρικό συναυλιακό γεγονός του καλοκαιριού για τον κλασικό ήχο. Η Πλατεία Νερού γέμισε από ένα κοινό διψασμένο για heavy metal, έτοιμο να τιμήσει μια μπάντα που έχει σημαδέψει ανεξίτηλα τις ζωές μας.
Η έναρξη με το “March of Time” έδωσε το ιδανικό high-energy σύνθημα, αλλά η πραγματική δήλωση προθέσεων ήρθε αμέσως μετά. Όταν το δεύτερο κιόλας κομμάτι της βραδιάς είναι το 13λεπτο, δαιδαλώδες έπος “The King for a 1000 Years“ (μια επιλογή-έκπληξη που είχε να ακουστεί ζωντανά πολλά χρόνια), τότε συνειδητοποιείς ότι οι Helloween δεν ήρθαν για να παρουσιάσουν μια βολική, διεκπεραιωτική greatest hits εμφάνιση. Αντίθετα, επέλεξαν να ρισκάρουν με ένα setlist που είχε τεράστιο βάθος, γεμάτο deep cuts που τίμησαν κάθε περίοδο της ιστορίας τους.
Η εποχή του Andi Deris είχε την τιμητική της, με κομμάτια όπως τα “We Burn”, “Hey Lord!” και “Hell Was Made in Heaven” να στέκονται περίτρανα δίπλα στον κλασικό κατάλογο των 80s. Παράλληλα, ιδιαίτερες στιγμές όπως το “This Is Tokyo” ικανοποίησαν και τον πλέον απαιτητικό οπαδό που δεν αρκείται στα προφανή.
Το πιο εντυπωσιακό στοιχείο της βραδιάς, ωστόσο, δεν βρισκόταν μόνο πάνω στη σκηνή, αλλά και κάτω από αυτή. Το ελληνικό κοινό απέδειξε για ακόμη μια φορά τη μοναδική σχέση που έχει αναπτύξει με τους Helloween. Στο κοινό της Πλατείας Νερού έβλεπες ταυτόχρονα τρεις γενιές μεταλλάδων: βετεράνους που τους πρωτοάκουσαν στα 80s με τα Keeper και το Walls, τη γενιά των 90s που ανδρώθηκε με τον Deris, αλλά και πάρα πολλά νέα παιδιά που ανακάλυψαν πρόσφατα το συγκρότημα.
Αυτή η διαγενεακή ένωση μεταφράστηκε σε ένα ασταμάτητο, εκκωφαντικό sing-along που δεν σίγησε σχεδόν καθόλου. Δεν μιλάμε για μια απλή ανταπόκριση φεστιβάλ, αλλά για μια βαθιά, βιωματική σύνδεση με στίχους που έχουν γράψει ιστορία. Όταν χιλιάδες φωνές ενώθηκαν για να τραγουδήσουν το “Future World” ή το “I Want Out”, έγινε σαφές ότι αυτά τα τραγούδια δεν είναι απλώς power metal ύμνοι, είναι μανιφέστα προσωπικής ελευθερίας, ελπίδας και ανεξαρτησίας που συνεχίζουν να εκφράζουν και να συγκινούν με την ίδια ακριβώς ορμή, περνώντας από γενιά σε γενιά.
Η συναισθηματική κορύφωση αυτής της αμφίδρομης ενέργειας ήρθε στη μέση του set, όταν η σκηνή άδειασε και έμειναν μόνο ο Michael Kiske και ο Andi Deris. Το ακουστικό ντουέτο των δύο σπουδαίων frontman στο “In the Middle of a Heartbeat” και στο πρώτο, ακουστικό μισό του “A Tale That Wasn’t Right” (πριν μπει η υπόλοιπη μπάντα για το ηλεκτρικό ξέσπασμα) ήταν μια στιγμή καθαρής μαγείας.Βλέποντας αυτούς τους δύο ερμηνευτές να μοιράζονται το μικρόφωνο με τέτοια οικειότητα, χωρίς ίχνος εγωισμού, ένιωθες ότι έβλεπες την ίδια την ουσία των Helloween. Το κοινό ανέλαβε τον ρόλο μιας τεράστιας συνοδευτικής χορωδίας, δημιουργώντας μια υποβλητική, σχεδόν κατανυκτική ατμόσφαιρα που δύσκολα θα ξεχαστεί.
Στο καθαρά εκτελεστικό κομμάτι, η τριπλή φωνητική γραμμή της “Pumpkins United” σύνθεσης λειτούργησε ακόμη μια φορά άψογα. Ο Michael Kiske, με μια φωνή-θαύμα της φύσης που μοιάζει να μην την αγγίζει και πολύ ο χρόνος, έπιανε τις εξωπραγματικές υψηλές νότες με άνεση. Δίπλα του, ο Andi Deris έδινε το απαραίτητο rock ‘n’ roll attitude, το νεύρο και την απαράμιλλη σκηνική παρουσία, ενώ ο Kai Hansen πρόσθετε εκείνη την ωμή, αλήτικη speed metal τραχύτητα των 80s, παίρνοντας τα ηνία στα φωνητικά σε κομμάτια όπως το “Ride the Sky” και το “Heavy Metal (Is the Law)”.
Η κιθαριστική τριάδα των Weikath, Hansen και Gerstner παρέδωσε σεμινάριο στις δισολίες και στα εμβληματικά riffs, ενώ το rhythm section των Grosskopf (ένας πραγματικός βράχος στο μπάσο εδώ και 40 χρόνια) και Löble κράτησε τις συνεχείς, απαιτητικές εναλλαγές ρυθμών στα μεγάλα έπη της μπάντας, με το “Halloween” να ακούγεται πιο συμπαγές από ποτέ.
Η επέτειος των 40 ετών των Helloween στην Αθήνα δεν ήταν απλώς μια ακόμα νοσταλγική αναδρομή, ήταν μια ζωντανή δήλωση ισχύος. Επιλέγοντας ένα απαιτητικό setlist που τίμησε όλο τους το ταξίδι και αφήνοντας το κοινό να γίνει ο ”έκτος παίκτης” της μπάντας μέσα από ένα συγκλονιστικό sing-along, οι Γερμανοί απέδειξαν γιατί παραμένουν στην κορυφή. Μια βραδιά γεμάτη συναίσθημα, ιστορικά riffs και στίχους που θα συνεχίσουν να ενώνουν γενιές για πολλά χρόνια ακόμα.
(Γιάννης Κακαβάς)
