Ελληνικά
Από Πηνελόπη Τρίτου
Μετά το back to back συναυλιακό παροξυσμό και πριν μπούμε στο ζουμί της πρώτης μέρας (αν μιλούσαμε για ενιαίο φεστιβάλ, αλλά ποτέ κανείς), θα ήθελα να παραθέσω κάποιες σκέψεις. Πέραν του ότι σε αυτή τη χώρα αγαπάμε να μισούμε και να πετάμε πυρά ο ένας στον άλλο, τώρα το κάνουμε και για τις μπάντες. Ναι αυτές τις μπάντες που σε μύησαν φίλε μου, αυτές τις μπάντες που είχες αφίσα στο δωμάτιό σου και έκλαιγες όταν τις είδες για πρώτη φορά. Κάποια στιγμή πρέπει να καταλάβουμε πως δεν υπάρχει υπεροχή. Σε αυτό το #monoδιαγωνισμό και διαχωρισμό δεν υπάρχει νικητής αλλά μόνο χαμένοι και ναι μιλάω για όλους μας. Επίσης, και δε θα κουράσω άλλο με σεντόνια τύπου social media, αλλά αν κάτι θα πρέπει να απαγορευτεί στις συναυλίες είναι τα κινητά. Αν σας ικανοποιεί να βλέπετε μέσα από την οθόνη τη συναυλία μείνετε σπίτι σας και δείτε τη. Έχουμε ξεχάσει να ζούμε, το μόνο που μας νοιάζει είναι πως θα δει ο γείτονας ότι πήγα στη συναυλία. Όχι δεν πήγες γιατί απλά δεν την έζησες.
Στο διά ταύτα τώρα είναι ωραίο να βλέπουμε ελληνικές μπάντες να ανοίγουν για ονόματα όπως οι πριστ. Black Soul Horde λοιπόν στη σκηνή από τις 18.00 με τον κόσμο να έχει αρχίσει να συγκεντρώνεται σταδιακά. Με υλικό από τα “Land Of Demise” και “Horrors From The Void”, “Tales Of The Ancient Ones” έδωσαν πόνο που λένε και στο χωριό μου. Αδικημένοι από το χρόνο που είχαν για να παίξουν θα πω, κατά τα λοιπά άνετα θα τους έβλεπα πριν τους πριστ. Το κοινό ανταποκρίθηκε και ήμασταν πλέον έτοιμοι για αυτό που θα ακολουθούσε.
Κεφάλαιο Glenn Hughes. Ναι συγνώμη παιδιά Dead Daisies. Δεν έχω δακρύσει άλλη φορά σε συναυλία, ο τιτάνας όμως εχθές τα κατάφερε. Είναι η ιστορία που κουβαλάει και αυτό το χάρισμα που κατ’ εμέ είναι μοναδικό. Ο ορισμός της ανατριχίλας στη ραχοκοκαλιά. ΑΥΤΟ το συναίσθημα! Γκρούβα και αλητεία η μπαντάρα με κορυφαίο Aldrich να τα ισοπεδώνει όλα. Με Mistreated και Burn να τραγουδάει όλο το Release θέλαμε κι άλλο κι άλλο κι άλλο.
Σκυτάλη δόθηκε στους Cradle of Filth οι οποίοι κατά την ταπεινή μου άποψη στάθηκαν κατώτεροι των περιστάσεων. Με έμφαση στο τελευταίο τους υλικό και με εμφανείς αλλαγές στο line up το σετ των 75 λεπτών θα μπορούσε να είναι μακράν καλύτερο. Ωστόσο με την επιβλητική παρουσία τους Dani Filth και ορισμένα από τα κομμάτια που τους ανέδειξαν να ξυπνάνε και πάλι τον κόσμο ήρθε η στιγμή που όλοι περιμέναμε.
(Το setlist μπορεί να μην είναι ο λόγος που θα σε οδηγήσει στο να πας ή όχι σε μια συναυλία αλλά όπως και να το κάνουμε καθορίζει την επίγευση αυτής. Και χθες η Πρισταρα μας εξαφάνισε τον αυχένα. Το χεβι μέταλ που αγαπήσαμε ήταν εκεί.)
Από Ελπίδα Χοκμετίδου
Για να μιλήσουμε για την εμφάνιση των Judas Priest, θα πρέπει αρχικά να διατυπώσουμε κάποιες παραδοχές. Αρχικά, πολύ αντικειμενικά, οι Priest είναι η καλύτερη μπάντα που έχει δει ποτέ το φως του ήλιου. Από όλες τις απόψεις. Κατά δεύτερον, μετά από δεκαετίες δισκογραφίας, αναγκαστική είναι η δημιουργία ενός σετ γεμάτο διαμάντια και ύμνους. Και πόσα να χωρέσεις δηλαδή σε ένα σετ; 65 τραγούδια; (ΝΑΙ.)
Δεν ξέρω αν υπήρξε άνθρωπος που έφυγε απ’ το χθεσινό live ξενερωμένος ή με κάποια πικρία. Θα ήταν παράλογο να συμβεί κάτι τέτοιο. Οι Judas Priest απέδειξαν γιατι τους ανήκει ο θρόνος στο Βασίλειο του Heavy Metal. Κανείς, μα κανείς, δεν μπορεί να συγκριθεί. Όλοι έρχονται δεύτεροι και με απόσταση. Ο καράφλας της καρδιάς μας, ο θεός επί γης, πατάει με τις φανταχτερές του μπότες και λιώνει όποιον σταθεί μπροστά του.
Προσωπικά, ξέσπασα σε κλάματα τρεις φορές. Μια όταν είδα τον σταυρό να υψώνεται, μια στη μέση του σετ όταν κατάλαβα ότι είναι αδιανόητο αυτό που βιώνουμε και μια στο encore όταν κατάλαβα ότι πιθανώς να είναι η τελευταία φορά που τους βλέπω ζωντανά.
Όταν συνειδητοποιείς το μεγαλείο τέτοιων μπαντών, πέρα απ’ το γεγονός ότι νιώθεις σαν κόκκος κόκκου άμμου μπροστά στο σύμπαν, καταλαβαίνεις ότι αν σταματήσουν να παίζουν, θα κλείσει και ένα κεφάλαιο της μουσικής ιστορίας.
Ένα από τα πιο φανταστικά πράγματα που είδαμε εχθές, ήταν το γεγονός ότι έβλεπες ανθρώπους κάθε ηλικίας να υψώνουν γροθιές και να τραγουδούν. Τα πιο συγκινητικά ήταν τα πιτσιρικάκια στους ώμους των γονιών τους με ζωγραφισμένα στις φάτσες τους χαμόγελα. Εκείνη η λάμψη του θαυμασμού στα μάτια τους όταν κοιτούν την σκηνή είναι πανέμορφη.
Ελπίζω να υπάρξει ευκαιρία να τους δούμε ακόμα μια φορά. ΟΛΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΡΙΣΤΑΡΑ.
