Ελληνικά
Live Report: Samael – Likno | 08.11.2025 | Eightball Club
Εξαιρετικής, ιστορικής σημασίας έμελλε να είναι η εμφάνιση των Ελβετών Samael το περασμένο Σάββατο στην Θεσσαλονίκη. Σε μια συμπαραγωγή της Krisis Productions και της Made of Stone, το κοινό της πόλης – και σαφώς των γύρω περιοχών και πόλεων – είχαν την ευκαιρία να απολαύσουν ζωντανά ένα από τα πιο επιδραστικά και καινοτόμα συγκροτήματα στον black και industrial ήχο. Το ακόμα πιο ευτυχές της υπόθεσης είναι πως οι Samael μας παρουσίασαν στην ολότητά του το “Ceremony Οf The Opposites”, έναν δίσκο που σηματοδότησε την στροφή του συγκροτήματος σε πιο ατμοσφαιρικά και industrial μονοπάτια. Έναν δίσκο που αποτελεί ορόσημο για το Black Metal γενικότερα και που πάντα μνημονεύεται από τους θιασώτες του ήχου.
Το Eightball Club γέμισε κάργα από νωρίς και στην πλατεία αλλά και στον ημιώροφο, αποδεικνύοντας πως η ανάγκη και η χαρά του κόσμου να δει τους Ελβετούς ήταν μεγάλη. Οι Samael χώρισαν την εμφάνισή τους σε δύο ισόποσα μέρη. Από την στιγμή που ανέβηκαν στην σκηνή και από τα πρώτα δευτερόλεπτα του “Black Trip” μέχρι το τελετουργικό κλείσιμο του “To Our Martyrs”, όλα κύλησαν αψεγάδιαστα: ο ήχος καθαρός και ισορροπημένος, οι ρυθμοί σφιχτοί, και το συγκρότημα απολύτως συντονισμένο. Δεν υπήρξαν τεχνικά ζητήματα, ούτε χαλαρότητες, μόνο μια αυστηρή, τελετουργική ροή που υπενθύμιζε γιατί αυτός ο δίσκος σημάδεψε μια ολόκληρη εποχή. Η μπάντα έδειχνε να απολαμβάνει την απόδοση του έργου της, κρίνοντας από τις ευχαριστίες και τα χαμόγελά τους στις παύσεις ανάμεσα στα κομμάτια και το κοινό να συμμετέχει καθ’ όλη τη διάρκεια του set. Εφόσον έκαναν μια ολιγόλεπτη παύση για να πάρουν ανάσες, οι Samael επέστρεψαν στην σκηνή για το δεύτερο μέρος της εμφάνισής τους, όπου κάναμε ένα πέρασμα από την γενικότερη δισκογραφία τους. Ακούσαμε τα Rain, Slavocracy, Until The Chaos, Year Zero, Samael, Black Supermacy και My Saviour, ενώ παίχτηκε για πρώτη φορά ζωντανά το Black Matter Manifesto, που κυκλοφόρησε την προηγούμενη εβδομάδα. Κρατάω την υπέροχη εμφάνισή τους επάνω στη σκηνή, τα χαμόγελα ικανοποίησης του Vorph, τα ξαφνικά ξεσπάσματα του XY, την ενέργεια του Drop που ήταν ασυγκράτητος και τους αυθορμητισμούς του Ales στο μπάσο. Γενικά είναι κρίμα που έχασαν αυτήν την εμφάνιση όσοι δεν ήρθαν σε Θεσσαλονίκη ή ΑΘήνα και σας προτρέπω αν σας δοθεί η ευκαιρία μελλοντικά εδώ (μακάρι) ή έξω, να πάτε να τους δείτε χωρίς δεύτερη σκέψη.
Την βραδιά μας άνοιξαν οι Likno για τους οποίους παραδόξως ήξερα απειροελάχιστα πράγματα και ομολογώ με εξέπληξαν θετικά. Δεν γνώριζα τι να περιμένω εξ αρχής, οπότε μου έσκασαν πολύ ξαφνικά και μου κίνησαν το ενδιαφέρον από την πρώτη στιγμή. Οι Likno αποτελούν μια φρέσκια πρόταση από την Κοζάνη και κυκλοφόρησαν τον πρώτο τους ομώνυμο δίσκο πέρσι. Είδα on stage νέους ανθρώπους που έφτιαξαν το συγκρότημα από αγνή αγάπη για το Black Metal και με γνώμονα να υπηρετήσουν το είδος αυτό με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Πιστέψτε με, αν – όταν τους δείτε ζωντανά θα καταλάβετε αμέσως τι εννοώ. Για περίπου 40 λεπτά μας μετέφεραν στις παγωμένες βουνοκορφές τους. Με ήχο τραχύ αλλά προσεγμένο, γεμάτο ατμόσφαιρα και ένταση, κατάφεραν να δημιουργήσουν μια σκοτεινή, σχεδόν μυστικιστική αύρα που ταίριαζε ιδανικά με το τελετουργικό πλαίσιο της βραδιάς. Οι συνθέσεις τους ισορροπούσαν ανάμεσα στο κλασικό και το σύγχρονο black metal, με ρυθμικές εναλλαγές, ψυχρά riffs και φωνητικές ερμηνείες που έβγαζαν ειλικρίνεια και πάθος. Ακούμε εδώ και στηρίζουμε όπου τους βρούμε.
