Ελληνικά
Τρίτη βράδυ τί καλύτερο είχες να κάνεις από το να κατέβεις στον Ναό της Θεσσαλονίκης (τί εννοείς ποιον Ναό;) και να απολαύσεις τους Slapshot στην τελευταία τους ever εμφάνιση στην πόλη μας; Όχι, απάντησε μου. Θα ήθελα πολύ να μάθω. Το ακούω ότι πλέον τα live είναι πολλά και συχνά και σε συνδυασμό με την γενικότερη ακρίβεια ο κόσμος ζορίζεται να τα στηρίξει όλα, αλλά ρε τρελέα μου, τέτοια live είναι άχαστα. Και ξες τι με ενοχλεί πιο πολύ από όλα; Ότι είδα κόσμο να στηρίζει που δεν είναι τόσο κοντά στα γούστα του οι Slapshot και να λείπουν άνθρωποι που όχι απλά θα έπρεπε να είναι εκεί για να δώσουν το παρόν και να δείξουν ότι η μάνα Σαλονίκη έχει ακόμα hardocre πυρήνα, αλλά γιατί ρε φίλε μου υποτίθεται δεν πας σε live άλλων ειδών γιατί δεν είναι ο ήχος σου, και εν τέλει δεν έρχεσαι σε αυτό που είναι καραμπινάτα η ντεμέκ φάση σου. Τέλος πάντων, είναι μέρες γκρίνιας, welcome to my TEDx και λοιπά. Πάμε παρακάτω. Οι Slapshot-άρες λοιπόν ήρθαν και έδειξαν πώς γίνεται σωστά η δουλειά όταν έχεις αφιερώσει την ζωή σου σε αυτό που αγαπάς (και προς τιμήν τους). Είδαμε τέσσερις ανθρώπους τρελαμένους, με κάτι χαμόγελα μέχρι τα αυτιά, με την “ανάγκη” να κάνουν τη συναυλία ζήτημα οικογενειακό με την συνδιαλλαγή που είχαν με το κοινό, που σε έκαναν να αναρωτιέσαι γιατί σταματάνε να παίζουν μουσική. Το σκηνικό ήταν λιτό, χωρίς υπερβολές, όπως αξίζει σε μια μπάντα που δεν παίζει «θέαμα», αλλά καρδιά και ιδεολογία. Τα φώτα σούπερ τέλεια, η χαρακτηριστική μάσκα των Slapshot κυριαρχούσε στο σανίδι. Ο ήχος όπως μας έχουν “κακομάθει” στην έιτμπολ ήταν εξαιρετικός: η κιθάρα, το μπάσο και τα τύμπανα «χτύπησαν» όπως έπρεπε, καθαρά, χωρίς μπουκώματα. Ο “Choke”, πιστός στο στυλ του, με ένταση, φωνή που πετσόκοβε όποιον έβρισκε απέναντι και παρουσία που δεν άφηνε τον κόσμο σε ησυχία, άφησε τις καλύτερες εντυπώσεις. Για λίγο περισσότερο από μια ώρα, οι Βοστωνέζοι με μετέφεραν σε μια περίοδο πριν από καμιά δεκαπενταριά χρόνια που το hardcore μονοπωλούσε το ενδιαφέρον μου, μου θύμισε τις παρέες και τα σαββατιάτικα ξύδια, το unity που είχε η σκηνή και το crew και πολλά άλλα. Ίσως να το είδα εγώ πιο ρομαντικά σε σχέση με άλλους που βρέθηκαν στον ίδιο χώρο, δεν ξέρω. Κρατάω την θέρμη που μετέφεραν στην καρδούλα μου, τις θύμησες του παρελθόντος και τα χαμόγελα ανθρώπων που είχα καιρό να δω. Θα έλεγα “εις το επανιδείν”, αλλά εν αντιθέσει με πολλά συγκροτήματα, οι Slapshot νομίζω το εννοούν για τα καλά το “αντίο” που μας έδωσαν. Ευχαριστούμε για τις μνήμες, Slapshotάρες μου. Ευχαριστούμε και την σύμπραξη των OneTwoSix και Made Of Stone για το δώρο που μας έκαναν.
