Ελληνικά
Η επικείμενη αποχώρηση των Σφαγέων από τα μουσικά δρώμενα ήταν λίγο πολύ θέμα χρόνου να προκύψει καθώς μια η απώλεια του βασικού συνθέτη και μεγάλης μορφής του group Jeff Hanneman, μια η έλλειψη κινήτρου κάθε άλλο παρά ανεπηρέαστους τους άφησε στα χρόνια. Με σαφή αναφορά σχετικά με το ότι το ”Repentless” θα αποτελούσε το κύκνειο άσμα τους δισκογραφικά, αναλώθηκαν σε αρκετές εμφανίσεις για την προώθηση του μέχρι να μας ανακοινώσουν την 2ετή (;) παγκόσμια περιπλάνηση τους, σαν ύστατο χαίρε παρέα μαζί με φίλους τους. Έτσι λοιπόν στην στολισμένη από τα όμορφα christmas markets Βιέννη οι Αμερικάνοι έκαναν μια στάση για σνίτσελ και λουκάνικο.
Η αρχή της καταστροφής ανήκε στα αγαπημένα παιδιά της Florida, τους Obituary που για μια ώρα κατάφεραν να ζεστάνουν το κοινό που σιγά σιγά άρχισε να γεμίζει τον επιβλητικό αυτό χώρο που αρκετά μεγάλα ονόματα τιμούν στις περιοδείες τους. Παλιομοδίτικο death metal από αυτό που πραγματικά αγαπήσαμε με μερικές πινελιές πρόσφατων δουλειών τους, οι Αμερικάνοι απέδειξαν γιατί αποτελούν όνομα ορόσημο του ήχου και σταθερή αξία στα χρόνια.
Setlist : Deadly Intensions / Sentence Day / Chopped In Half-Turned Inside Out / Find The Arise / I’m In Pain / Slowly We Rot
Επόμενη εμφάνιση, ένα από τα love or hate συγκροτήματα του Αμερικάνικου thrash, οι αγαπημένοι μου old school ήρωες Anthrax οι οποίοι δεν θα μπορούσαν να λείψουν από αυτό το μεγάλο αντίο μιας και μετά συγχωρήσεως έχουν φάει σκατά και αλάτι με τους Slayer. Υπό τους ήχου του ύμνου ”The Number Of The Beast” των ύψιστων Iron Maiden για intro, η παρέα του Scott Ian με μπροστάρηδες τους Joey Belladona και Frank Bello όργωσε το σανίδι για την επόμενη ώρα προσφέροντας απλόχερα πορωτικά χαβαλετζίδικο και παρεϊστικο thrash θυμίζοντας μας το πόσο ξεχωριστοί είναι σε αυτό και κλείνοντας μας πανηγυρικά το setlist τους ριφφάροντας ”Cowboys From Hell”, με σαφή αναφορά στους Pantera που μας λείπουν αρκετά θα έλεγα.
Setlist : Caught In A Mosh / Got The Time / Eflinikufesin (N.F.L.) / Be All, End All / Fight ‘Em ‘Til You Can’t / Antisocial / Indians
Η επόμενη και τελευταία μπάντα πριν τους headliners, που θα έπαιρνε σειρά το ενδεχομένως big thing τους μέλλοντος, οι Αμερικάνοι Lamb Of God. Με ένα κοινό να τους αποθεώνει, κυρίως νεαρής ηλικίας και αρκετή όρεξη πάνω στην σκηνή απέδωσαν όντας άρτια στημένοι μια άρτια εμφάνιση απόδειξης της ανοδικής πορείας που ακολουθούν σαν group σε όλα τους. Έτσι όμορφα ”έκλεισαν” και αυτοί το ζέσταμα για να απολαύσουμε ίσως για τελευταία φορά το μεγάλο όνομα της βραδιάς όπως θα έπρεπε έστω και χωρίς τον φυσικό του ηγέτη που μας ”κοιτάζει” από ψηλά εδώ και 5 χρόνια ήδη.
Setlist : Omerta / Ruin / Walk With Me In Hell / Now You’ve Got Something To Die For / 512 / Engage The Fear Machine / Blacken The Cursed Sun / Laid To Rest / Redneck
Η μεγάλη στιγμή της βραδιάς είχε φτάσει, τα φώτα σβήνουν ατμοσφαιρικό intro για καλωσόρισμα και οι βασιλιάδες του thrash metal κάνουν την εμφάνισή τους. Δεν ήξερα τι να περιμένω από τους Slayer μιας και χωρίς τον Hanneman τους είχα απολαύσει και πριν 2 χρόνια στην προώθηση του τελευταίου τους album. Οι Αμερικανοί δικαίως θεωρούνται η κορυφαία thrash metal μπάντα στον πλανήτη, αφού η ενέργεια που έβγαζαν και βγάζουν στα live τους είναι εξωπραγματική. Ο θείος Tom ήταν σχεδόν άψογος καθώς η φωνή του δεν φτάνει το ίδιο μακριά με τα προηγούμενα χρόνια όμως φάνηκε αρκετά φιλότιμος θα έλεγα. Ο Gary Holt έχει δέσει απίστευτα με όλη την μπάντα και πραγματικά δίνει ρέστα στη σκηνή, πράγμα που τον τιμά ιδιαίτερα γιατί καλύπτει μεγάλο κενό, όσον αφορά δε τους King και Bostaph θα χαρακτήριζα την εμφάνισή τους σαν άλλη μια μέρα στην δουλειά, απλά πορωτικοί , το ίδιο με το stage show τους, τις φωτιές, τα πανιά και τα φωτιστικά που δημιουργούσαν ένα απίστευτο φόντο την ώρα των τραγουδιών.
Setlist : Repentless / Blood Red / Disciple / Mandatory Suicide / Hate Worldwide / War Ensemble / Jihad / When The Stillness Comes / Postmortem / Black Magic / Payback / Seasons In The Abyss / Dittohead / Dead Skin Mask / Hell Awaits / South Of Heaven / Raining In Blood / Chemical Warfare / Angel Of Death
Συνοψίζοντας, θα έλεγα πως τα συναισθήματα ακόμα μια φορά είναι ανάμεικτα και αυτό γιατί βλέπεις σχεδόν μπάντες της εφηβείας σου σχεδόν στα τελειώματα τους, μουσικούς γεμάτους αλλά και κάπως κουρασμένους. Παρόλ’ αυτά, η νοσταλγία και ο ρομαντισμός για το παλιό και αυθεντικό είναι ένας σημαντικός παράγοντας για να σε ”οδηγήσει” να το ξαναζήσεις, δεν ξέρω αν οι Slayer όντως θα σταματήσουν το ταξίδι όμως για μένα πάντα ήταν, είναι και θα είναι ένα group που σημάδεψε τις μουσικές μου..On And On South Of Heaven!!
