Ελληνικά
Η ανακοίνωση της περιοδείας των System of a Down, κινητοποίησε πολλούς Έλληνες να ταξιδέψουν στην Ευρώπη, με το Μιλάνο και τη Βαρσοβία να κατέχουν τη μερίδα του λέοντος. Στη Βαρσοβία δε, προστέθηκε και δεύτερη μέρα λόγω της αυξημένης ζήτησης, η οποία εν τέλει κατέληξε σε ένα δεύτερο sold out. Αξιοσημείωτο είναι επίσης ότι διαφοροποίησαν αρκετά το set list τους, (τα ultra classics δεν γίνεται να λείψουν ποτέ) κάτι που έκανε όσους παρευρέθηκαν και τις δύο μέρες να ζήσουν μια αξέχαστη εμπειρία. Το εθνικό στάδιο της Βαρσοβίας είναι ένα υπερσύγχρονο γήπεδο ποδοσφαίρου το οποίο όπως φάνηκε, καλύπτει και τις ανάγκες μεγάλων εκδηλώσεων.
Σε αυτό το ευρωπαϊκό σκέλος είχαν σε όλες τις ημερομηνίες, τους Acid Bath και τους Queens of the Stone Age. Δεν περίμενα πως θα δω ζωντανά τους Acid Bath, μιας που είχαν διαλύσει από το 1997 έως το 2024. Φαίνεται όμως πως οι μόλις δύο δίσκοι που κυκλοφόρησαν στα 90’s, άφησαν ισχυρό αποτύπωμα και η αλήθεια είναι πως δεν ηχούσαν καθόλου παρωχημένοι. Την περίοδο που το sludge/doom διένυε την καλύτερη του φάση, έβαλαν το δικό τους λιθαράκι στα χνάρια των πρωτοπόρων Eyehategod και Crowbar. Ακούστηκαν τόσο “λασπώδεις” όσο αρμόζει στο είδος και η σκηνική τους παρουσία δεν έδινε την εντύπωση συγκροτήματος που ήταν για χρόνια στον πάγο. Δυστυχώς δεν τους τίμησε πολύς κόσμος από νωρίς ενώ ούτε ο ήχος ήταν με το μέρος τους. Ήταν όμως οι μόνοι που είχαν για λίγο σύμμαχο τους τον καιρό στα περίπου 30 λεπτά που έπαιξαν, καθώς αργότερα θα άνοιγαν οι ουρανοί και θα έκλειναν για πολύ λίγο.
Αλλαγή σκυτάλης με τους Queens of the Stone Age και τον κόσμο να έχει αρχίσει να πυκνώνει. Δεν ανήκουν στις προτιμήσεις μου αλλά αυτό δεν έχει καμία απολύτως σημασία. Είναι ένα πολύ μεγάλο όνομα, με τη δική του πορεία και μερικά τραγούδια που αναγνωρίζονται εύκολα και από “εξωσχολικούς”. Το στήσιμο και το παίξιμο τους ήταν άρτιο και επαγγελματικό αλλά δυστυχώς τα φωνητικά ήταν εξαιρετικά χαμηλά καθ’ όλη τη διάρκεια του set τους. Αυτό δεν αποθάρρυνε όμως τον κόσμο και ειδικά στις πρώτες γραμμές φάνηκε πως βρίσκονταν αρκετοί οπαδοί τους. Η βροχή άρχισε να πέφτει καταρρακτωδώς, κάτι που για τους σκληροπυρηνικούς έδινε μια επιπλέον πινελιά στο show τους ενώ κάποιοι αποτραβήχτηκαν για να προστατευτούν. Όσοι βρίσκονταν στις κερκίδες, καλύπτονταν σταθερά από το μεγάλο στέγαστρο. Οι Queens of the Stone Age έκαναν μια εμφάνιση μεγάλου συγκροτήματος και στη μία ώρα που έπαιξαν, κέρδισαν και τους πιο απαιτητικούς αλλά και αυτούς που ενδεχομένως δεν βρίσκονταν εκεί για αυτούς.
Πριν παραθέσω την γνώμη μου για την εμφάνιση των System of a Down, νιώθω την ανάγκη να μοιραστώ μερικές σκέψεις σχετικά με αυτούς. Είναι το τελευταίο συγκρότημα που έπαιξε κάτι εντελώς ανανεωτικό και πήγε πραγματικά τη μουσική ένα βήμα μπροστά, πάντα σε συνδυασμό με τους στίχους για σκεπτόμενους ακροατές. Ο ήχος δε, ήταν τόσο δικός τους που ενώ γνώρισε φοβερή επιτυχία, δεν μπόρεσε να αντιγραφεί από κανέναν. Μία κατηγορία μόνοι τους λοιπόν, χωρίς διάθεση υπερβολής. Μπορεί να έχουν να κυκλοφορήσουν νέο δίσκο από το 2006 και οι δίσκοι τους να είναι μόλις πέντε αλλά ο κόσμος γεμίζει στάδια για να τους δει. Κανείς δεν τους ξέχασε και ίσα ίσα ήρθαν και νέοι οπαδοί με τα χρόνια. Αντιλαμβανόμαστε λοιπόν το ισχυρό καλλιτεχνικό αποτύπωμα που άφησαν μέσα στα χρόνια. Τέλος, είναι από τις λίγες περιπτώσει συγκροτημάτων που μετά από σχεδόν 30 χρόνια, εμφανίζονται με την αυθεντική σύνθεση και δεν χάνεται τίποτα από τη μαγεία και την μουσική παράνοια τους.
Ο κόσμος είχε γεμίσει το γήπεδο, ο καιρός δεν μας λυπόταν αλλά δεν είχαν καμία διάθεση οίκτου και οι System of a Down. Μπάσιμο με τα “X” και “Suite-Pee” και ο κόσμος βρίσκεται σε κατάσταση φρενίτιδας. Αν έχετε κατά νου ότι το κοινό στην υπόλοιπη Ευρώπη είναι λιγότερο εκδηλωτικό, θα πρέπει να το ξανασκεφτείτε. Για δύο ώρες τα circle pits άνοιγαν ασταμάτητα, πέραν ελάχιστων, προφανών εξαιρέσεων (“Lonely Lady”, “Roulette”). Ένα ατελείωτο πάρτι είχε στηθεί μέσα στη βροχή και οι οικοδεσπότες φρόντιζαν να δίνουν τα κατάλληλα καύσιμα από τη δισκογραφία – οπλοστάσιο τους. Στα “B.Y.O.B”, “Chop Suey!” και “Toxicity”, δοκιμάστηκαν οι στατικές αντοχές του γηπέδου αλλά πραγματικά τι να πρωτοξεχωρίσεις από τα 30! παρακαλώ τραγούδια που έπαιξαν. Έδειχναν να απολαμβάνουν τόσο τις αντιδράσεις λατρείας του κοινού όσο και την μεταξύ τους σύμπραξη. Δεν μπορώ να γνωρίζω τι έχει μεσολαβήσει στις μεταξύ τους σχέσεις αλλά δεν έλειψαν τα πειράγματα και οι αγκαλιές μιας και αυτή η συναυλία ήταν η τελευταία του συγκεκριμένου tour. Απέπνεαν υγεία και θετική αύρα πάνω από τη σκηνή και σε τελική ανάλυση δρέπουν τους καρπούς των κόπων τους και της μουσικής τους ευφυίας. Μακάρι να το πάρουν πιο ζεστά, να περιοδεύσουν εκτενέστερα και να γράψουν καινούργια μουσική μιας και όπως αναφέρθηκε παραπάνω, κανένας δε μπήκε στα παπούτσια τους. Το αν θέλουμε να περάσουν και από τα μέρη μας αποτελεί ρητορικό ερώτημα. Να σημειωθεί ότι πολλοί Έλληνες ταξίδεψαν για να τους δούνε. Ο ήχος συνολικά ήταν μέτριος αλλά αυτό δεν κατάφερε να στερήσει τίποτα από το να απολαύσουμε ένα μοναδικό show με εκπληκτική ατμόσφαιρα. Αλληλεπίδραση, επικοινωνία, ενέργεια, ήταν όλα εκεί στο μέγιστο βαθμό. Κόσμος όλων των ηλικιών και διάφορων εθνικοτήτων έγιναν ένα κάτω από τις προσταγές του αγαπημένου τους συγκροτήματος. Με πλήρη επίγνωση πως το αναφέρω δεύτερη φορά…σταυρώνουμε δάχτυλα για συναυλία στην Ελλάδα και νέα μουσική.
