Ελληνικά
Σε σούπερ Σαββατάρα εξελίχθηκε το περασμένο σαββατόβραδo στη γνωστή γωνία των Λαδάδικων, όπου ακόμα η σημαία του μέταλ κυματίζει αγέρωχη. Με πρωτοβουλία του Συλλόγου Φίλων Heavy Metal Θεσσαλονίκης Excalibur, οι N.W.O.B.H.M. θρύλοι TANK, μαζί με τους White Tower και τους Full Throttle ανέβηκαν στο πάλτο της Eightball και έδωσαν μοίρασαν χαμόγελα στον κόσμο που τους τίμησε.
Την βραδιά μας άνοιξαν οι πολύ αγαπημένοι στο κοινό της πόλης Full Throttle, τους οποίους αυτή τη φορά απολαύσαμε σε ένα setlist περισσότερο FT – λιγότερο Motörhead (αν και να πω την αλήθεια ήθελα λίγο θείο Λέμμυ ακόμα). Τα καρντάσια προετοίμασαν το έδαφος ιδανικά με μερικές διασκευές, αλλά και δικά τους τραγούδια, σπάγοντας τον πάγο. Ξέρουν πολύ καλά τι κάνουν από παικτικής άποψης, αφού όλα όσα ακούσαμε ήταν καλοδουλεμένα και προβαρισμένα τραγούδια, ενώ η επιλογή τους φαντάζομαι δεν έγινε τυχαία. Χαρακτηριστικό της παρουσίας τους (ανέκαθεν) είναι η άνεση επί σκηνής, μιας και το 8ball είναι δεύτερο σπίτι για πολλούς από εμάς, ενώ παράλληλα το μεράκι και η αγάπη που δείχνουν για την μουσική που υπηρετούν μεταδίδεται εύκολα στον κόσμο, ο οποίος ανταποκρίνεται αντανακλαστικά.
Χωρίς καθυστερήσεις και σύμφωνα με το πρόγραμμα που είχε ανακοινωθεί, η μπουλντόζα που ακούει στο όνομα White Tower παρέλαβε την σκυτάλη. Με πολύ πιο ευθύ ήχο, γρηγορότερες ταχύτητες και φουλ της παραλλαγής, οι Θεσσαλονικείς σπιντοχεβιμεταλάδες, άναψαν τα αίματα. Με την προσθήκη του έμπειρου Νίκου (The Usurper, Astrarot) στην κιθάρα, οι WT πήγαν ένα σκαλί παραπέρα, δίνοντας άλλη ώθηση στο συγκρότημα. Τα τραγούδια που μας παρουσίασαν έκαναν ένα πέρασμα από όλες τις κυκλοφορίες τους, οπότε νομίζω δεν έμεινε κανείς παραπονεμένος. Με ηχάρα σύμμαχο και τίγκα όρεξη, οι White Tower είναι κάθε φορά και καλύτεροι (μιας και τους έχω δει αρκετές φορές ζωντανά) και θαρρώ πως το στίγμα που θα αφήσουν στην σκηνή μας σε βάθος χρόνου θα είναι σημαντικό.
Θα ξεκινήσω κάπως στραβά με τους TANK, όχι εσκεμμένα όμως. Προσωπικά κρατούσα μικρό καλάθι για το τι επρόκειτο να δούμε, σκεπτόμενη όλες τις αλλαγές που είχαν στην πορεία των χρόνων ως συγκρότημα από τη μια, τον συγχωρεμένο τον Algy από την άλλη (τύπου, που πας ρε Καραμήτρο χωρίς τον αρχιτρελέα;). Τέλος πάντων, τα ξέρετε, μη σας πρήζω τα καμπανέλια. Έλα που όμως οι TANK ήταν ανέλπιστα καλοί! Έλα που όμως κάναμε ωραίο χουλιαμά και ο κόσμος χαιρόταν και οι ίδιοι οι TANK μόνο που δεν μας έπιαναν έναν – έναν να μας φιλήσουν σταυρωτά και να μας ευχαριστήσουν για την θερμή υποδοχή. Αυτές οι συναυλίες, οι πιο οικογενειακές, αυτές που ζέχνουν νοσταλγία, είναι αυτές που τελικά σου μένουν και σε συνοδεύουν για πολλά χρόνια. Δύο παράπονα έχω μόνο: αφενός χωρούσαν 2-3-5-8 κομματάρες ακόμα γιατί σαν μικρό μου φάνηκε το set τους, αφετέρου, ήθελα λίγα ακόμα stagedives. Ήθελα λίγο το μέταλ μας να γίνει απειλή, αλλά εντάξει. Σημεία των καιρών. Δεν πειράζει (πολύ). Κρατάμε το όλο κλίμα και ευχόμαστε κάποια στιγμή να ιδωθούμε ξανά με τ’ς Εγγλέζοι.
Θερμά ευχαριστώ στην Συλλογάρα για την άψογη διοργάνωση, όπως και στο crew της Ειτμπολάρας για την σταθερά ανυπέρβλητη φιλοξενία. Τέτοια λάιβ είναι για να φέρνους τους ανθρώπους κοντά και να τους δένουν. Μέχρι την επόμενη φορά!
