Ελληνικά
07.03.2025, Gagarin, Athens, Greece
Ήρθε η αγαπημένη ώρα του χρόνου και άλλο ένα Up the Hammers ξεκινά! Φτάσαμε αισίως στο νούμερο 19 και ευχόμαστε η διοργάνωση να τα χιλιάσει! Πάμε τώρα στα της πρώτης μέρας. Δυστυχώς επαγγελματικές υποχρεώσεις και η κίνηση της σιχαμένης πόλης μας δεν μου επέτρεψαν να είμαι στην ώρα μου ώστε να δω τους White Magician. Παρόλα αυτά ρώτησα για το συνέβη και η γενική απάντηση που έλαβα ήταν “οκ”. Η συνέχεια είναι με τους Noor οι οποίοι είχαν κάνει σοβαρό σούσουρο με το ντεμπούτο τους στο underground. Αυτο που είδαμε live πάντως δεν μπορώ να πω ότι ήταν κάτι ιδιαίτερο, μέτρια Live εμφάνιση με λαθάκια στην εκτέλεση. Στον κλασικό heavy metal ήχο ο τραγουδιστής πρέπει να είναι αφοσιωμένος στη φωνή και όχι να παίζει και κάποιο εγχορδο. Αν αναλογιστούμε και τα κιθαριστικά θέματα που έπαιζε, ο ρόλος του Thomas Karam (κιθάρα/φωνή) ήταν-είναι-και θα είναι δύσκολος αν δεν αφοσιωθεί σε ένα από τα δύο. Άποψή μου (όχι ότι νοιάζει και κανέναν). Μετα το χλιαρό ξεκίνημα ήταν η αρχή του πάρτυ με τους Ελβετούς Amethyst να ανεβαίνουν στην σκηνή και με το revival early heavy metal τους έδωσαν πνοή στον χώρο. Η μουσική τους χρωστάει πολλά σε μπάντες όπως οι Thin Lizzy και τέτοια πράγματα μας φτιάχνουν ιδιαιτέρως! Κομμάτια όπως τα “Stand up and Fight” και “Running out of Time” τα σπάνε.Πολύ δυναμική εμφάνιση και όμορφη σκηνική παρουσία. Καθ’ όλα άξιοι! Στη σκηνή ανεβαίνουν οι Attic με το επιβλητικό πανό τους με το τρομερό λόγκο της μπάντας και λιβάνια να καπνίζουν. Για όσους δεν γνωρίζουν οι Attic προσπαθούν να παίξουν σαν King Diamond στους προσωπικούς του δίσκους, και μόνο. Το εγχείρημα να μιμηθείς έναν τόσο ιδιαίτερο όσο και μοναδικό καλλιτέχνη ενέχει ρίσκο, επιλέγεις να διακινδυνεύσεις την καριέρα σου μεταξύ αποθέωσης και απόλυτου χλευασμού και δυστυχώς αποθέωση δεν επαιξε επ ουδενί. Η χειρότερη εμφάνιση του φεστιβάλ που δεν ήταν μόνο αδιάφορη αλλά έτεινε να είναι και εκνευριστική και είναι κρίμα γιατί υπήρχαν όμορφα θέματα στην μουσική τους. Μετά την ψυχρολουσία των Attic οι Βέλγοι Butcher παίρνουν την σκυτάλη. Και ναι! Επιτέλους λίγη ένταση και καύλα! Δαιμονισμένοι και φορμαρισμένοι οι Βέλγοι τα έσπασαν και αρκετά Mosh pits “ομόρφυναν” την ατμόσφαιρα! Οι Butcher δεν είναι μπάντα επιπέδου Evil Invaders (που μας διέλυσαν σε προηγούμενο φεστιβάλ) αλλά είναι πραγματικά απολαυστικοί. Οι δύο κιθαρίστες έδωσαν ρεσιτάλ και δίνουμε τεράστιο respect για τα μπλουζάκια τους, Morbid Angel (Covenant) ο ένας, Sepultura (Morbid Visions) ο έτερος! Σεβασμός! Η συνέχεια έχει Ereb Altor οι οποίοι αν δεν κάνω λάθος αντικατέστησαν τους Crypt Sermon. Εδώ θεωρώ ότι είχαμε λάθος στο slot και οι Σουηδοί έπρεπε να παίξουν πριν τους Butcher καθώς κάπως πέσαμε απότομα ηχητικά. Οι Ereb Altor παίζουν αυτο το μακρόσυρτο Bathory-like epic doom με τα σιδηροδρομικα riff και με τους 3 εγχορδούς να τραγουδάνε. Μας φύλαγαν και μία διασκευή Bathory για το τέλος. Διαφωνώ με κάποιους που λένε ότι δεν ταιριάζουν τέτοιες μπάντες στο φεστιβάλ, εγώ θεωρώ ότι η όποια ποικιλία βοηθά (δες Keep it True). Αντικειμενικά μιλάμε για μία μέτρια, για τα δεδομένα του φεστιβάλ, μέρα καθώς έχουμε συνηθίσει σε ολοήμερες heavy metal “σηκωμάρες” μέσα στα χρόνια και φέτος κάποιες μπάντες μας τα χάλασαν οπότε εναποθέτουμε τις ελπίδες να ξεχάσουμε τα πάντα και να μείνουμε με τις καλύτερες εντυπώσεις στους headliners, Τους μοναδικούς Crimson Glory! Με μία μικρή καθυστέρηση οι Αμερικάνοι θρύλοι πήραν την θέση τους και όλα τα άλλα είναι παρελθόν. Η μεγαλύτερη US metal μπάντα (μαζί με τους Queenryche και τους Savatage) έδωσε πειστήρια, βούλωσε στόματα (γιατί έχουν ακούσει πολλά) και εμείς θα έχουμε χρόνια να θυμόμαστε αυτή την εμφάνιση. Αρχικά συγχαρητήρια στον τεράστιο τραγουδιστή Travis Wills που έχει μπει στα παπούτσια του Todd La Torre και συνεχίζει την παράδοση των τεράστιων τραγουδιστών που πέρασαν από την μπάντα. Επιλογή κομματιών άρτια, εμφάνιση κολοσσιαία και το “Transcendence” να έχει την τιμητική του ( “Lady of Winter”, “Masque of the Red Death” κ.α.). Ο ήχος ξυράφι, οι εκτελέσεις άψογες και εμείς σε ονείρωξη. Ένα όνειρο από τα εφηβικά χρόνια γίνεται πραγματικότητα και οι Αμερικάνοι αποχωρούν σε αποθέωση. Ευχαριστούμε για τις στιγμές!
