19.4 C
Athens

Live Report: Uriah Heep, Fuzz Live Music Club, Athens, Greece 15 December 2022

Published:

Last Updated on 12:48 PM by Giorgos Tsekas

Μέσα στο συναυλιακό παροξυσμό των ημερών με διπλό strike Di Anno και με τις συναυλίες για άλλη μια φορά να αλληλοκαλύπτονται σε ημερομηνίες, δε θα μπορούσαμε να λείπουμε από τη γιορτή που έστησαν οι Βρετανοί για να γιορτάσουμε μαζί τους τα πενηνταφεύγα χρόνια παρουσίας τους στη δισκοθήκη μας και στις καρδιές μας.

Η προσέλευση ήταν ικανοποιητική;! Θα πω ναι, αλλά μόνο δεδομένων των συνθηκών (καθημερινής και παράλληλης συναυλίας φωτιά). Το timeline τηρήθηκε ευλαβικά. Η ιδέα των δηλώσεων ή καλύτερα εκδηλώσεων αγάπης μουσικών και φίλων τους (βεληνεκούς May, Anderson, Hallford κλπ) ήταν τουλάχιστον συγκινητική. Γενικά αυτό που παρατήρησα γύρω μου ήταν χαμόγελα. Ήμασταν όντως μια παρέα φίλων που χωρίς ίντριγκες, κράξιμο, παράπονα ανυπομονούσαν να τραγουδήσουν όσο πιο δυνατά μπορούν, να αναβιώσουν στιγμές της προσωπικής τους ζωής μέσα από τα κομμάτια τους και να εκδηλώσουν με όποιον τρόπο μπορούσε ο καθένας τη στήριξή τους προς αυτούς του μουσικούς, με το Μ κεφαλαίο!

Ακουστικά ξεκίνησε η βραδιά μας με “Circus” και “Tales”. Με το “Free Me” να ακολουθεί και τον κόσμο να ενθουσιάζεται, οι τόσο μα τόσο ευδιάθετοι Heep μας έλεγαν συνεχώς ιστορίες ανάμεσα στα κομμάτια, για τα ίδια τα κομμάτια αλλά για τις στιγμές τους όταν αυτά γράφονταν ή παίζονταν live σε κάποιο stage. O Mick Box, στυλοβάτης των Βρετανών, ήταν ασύλληπτος καθόλη τη διάρκεια της βραδιάς, με το χαρακτηριστικό βρετανικό του χιούμορ. Τι να πεις για την ακουστική εκτέλεση των “Rain” και “Come Away Melinda (The Weavers cover)”  με έναν καθηλωτικό και φορμαρισμένο  Bernie Shaw. Ανατριχίλα μόνο. Δε θα μπορούσε να κλείσει πιο όμορφα το πρώτο μέρος από τις αποδόσεις σε medley των “The Wizard / Paradise / Circle of Hands”  και στα καπάκια “Lady in Black” με τον κόσμο να χορεύει.

Μισή ώρα να πάρουμε μια ανάσα, να πούμε μια κουβέντα και να πιούμε μια μπύρα και οι Heep ήταν έτοιμοι να μας ταξιδέψουν. Και τα κατάφεραν, με τη χρονομηχανή τους μας μετέφεραν σε κάθε δεκαετία ανά τα πενήντα αυτά χρόνια της πορείας τους, ως άλλοι Travellers In Time. Με ένα βίντεο φόρο τιμής στα τεράστια ονόματα που πέρασαν από τις τάξεις τους (Byron, Hensley, Lawton κλπ) και το “Against the Odds” δίνεται το έναυσμα. Σίγουρα δεν επιλέχθηκε τυχαία καθώς ξεπέρασαν όντως κάθε εμπόδιο να για να είναι μαζί μας και σ’ αυτή την υποδειγματική βραδιά. Σεμινάριο σε όλα τους και πολύ καλός ήχος. Με τους Russell Gillbrook στα τύμπανα και τον ανεπανάληπτο Phil Lanzon στα πλήκτρα, το prog rock να εναλλάσσεται με το hard n heavy, όπως μόνο εκείνοι ξέρουν, χάσαμε τον έλεγχο στα “Too Scared to Run” και “Rainbow Demon”. Φυσικά δεν έλειψαν τα  “Sunrise”, “July Morning”, “Gypsy” και ο ύμνος “Easy Leavin’. Υπέροχο setlist.

Μπορεί να μην ήταν πρωινό Ιουλίου, παρά ένα βράδυ Δεκεμβρίου, ωστόσο there I was and I was looking for love! Και αυτή την αγάπη την πήρα – και νομίζω μαζί με μένα και όλοι όσοι έγιναν κοινωνοί αυτής της συναυλιακής εμπειρίας-  για ακόμη μια φορά απ’ αυτούς τους μουσικούς, αυτούς τους ανθρώπους που ανεβαίνουν στη σκηνή και τόσο αβίαστα σου εξηγούν τι εστί ροκ, ροκ μουσική και κυρίως ροκ ψυχή! Σας ευχαριστούμε.

 

Related articles

spot_img

Recent articles

spot_img