Ελληνικά
Μια ακόμη βραδιά αφιερωμένη στo extreme metal έζησε το κοινό της Θεσσαλονίκης, καθώς το Principal Club Theater φιλοξένησε τέσσερα σχήματα που αντιπροσωπεύουν την ιστορία, την εξέλιξη και την επιμονή του ακραίου ήχου. Από σχήματα που προσπαθούν να σπάσουν τα δεσμά του underground μέχρι τα ιστορικά τοτέμ του βρετανικού black/thrash, η βραδιά αυτή επιβεβαίωσε τη διαχρονικότητα και τη δυναμική της σκηνής.
Οι Χιλιανοί Ater άνοιξαν τη βραδιά με ένα set αρκετά σκοτεινό και ογκώδες. Η παρουσία τους ήταν στιβαρή, με έμφαση σε βαρύ ρυθμικό κορμό και απόκοσμα φωνητικά που έδεναν ιδανικά με τη θεματολογία τους. Αν και πρώτοι στη σειρά, κατάφεραν να τραβήξουν την προσοχή και να δημιουργήσουν την απαραίτητη ατμόσφαιρα για τη συνέχεια. Θεωρώ πως είναι αρκετά ελπιδοφόρο σχήμα που θα μας απασχολήσουν στο μέλλον, ειδικά κρίνοντας από τον πρόσφατο δίσκο τους “Somber” που άφησε καλή γεύση και το γεγονός ότι κάνουν περιοδείες με μεγάλα ονόματα.
Η σκηνική παρουσία των Πολωνών Hate ήταν εκρηκτική και ψυχρή ταυτόχρονα, όπως ακριβώς και ο blackened death metal ήχος τους. Με επαγγελματισμό και σκηνική εμπειρία, βάδιζαν στο μεταίχμιο μεταξύ ακρίβειας και μυσταγωγίας. Η ένταση της μουσικής τους σε συνδυασμό με την επιβλητική σκηνική παρουσία δημιούργησε ένα κλίμα σχεδόν αποκαλυπτικό. Σε αυτό βοήθησαν πολύ και τα επιβλητικά τους σκηνικά, προσεγμένα και όχι κιτς (σπανίζει πλέον στις μέρες μας). Το κοινό ανταποκρίθηκε με θέρμη, επιβεβαιώνοντας τη θέση των Hate ως ενός από τα πιο συνεπή σχήματα του είδους.
Οι βραζιλιάνοι death metal θρύλοι Krisiun δεν άφησαν περιθώριο για ανάσα. Επειδή τους είχα δει πρώτη φορά με Malevolent Creation και Vital Remains το 2012, ήξερα πάνω κάτω τι να περιμένω, ωστόσο η φετινή τους παρουσία ξεπέρασε κάθε προσδοκία. Από το πρώτο riff ως το τελευταίο blast beat, το τρίο απέδειξε γιατί θεωρείται ένα από τις πιο επιδραστικά σχήματα της σκηνής. Το παίξιμό τους ήταν ασφυκτικό, σφιχτό, ανελέητο, με έναν ήχο που κουβαλούσε την επιθετικότητα της παλιάς σχολής και την τεχνική ακρίβεια του σήμερα. Ο Moyses στα κιθάρες έσπειρε καταιγίδες, ο Max στα τύμπανα οριακά εξωγήινος (μαλάκα μου τι μπαλάρα έπαιξε; Μας φύγαν τα σαγόνια), ενώ ο Alex σε μπάσο και φωνή ήταν μια διασταύρωση Ντάνι Τρέχο και αρκουδάκι της αγάπης. Τίγκα τρομακτικός όσο έπαιζε, φουλ καλόκαρδος όταν μας μιλούσε ανάμεσα στα κομμάτια.
Η βραδιά μας έκλεισε με τους Venom Inc, με τον Tony Dolan (ή Demolition Man αν προτιμάτε), τον Curran Murphy στην κιθάρα (των 72 Legions και των Shatter Messiah) και τον Marc Jackson sta τύμπανα. Οι Venom Inc ανέβηκαν στη σκηνή για να θυμίσουν σε όλους από πού ξεκίνησαν όλα, αλλά και για να συνδέσουν το παρελθόν με το παρόν. Κατανοώ πως το ιδανικό σενάριο θα ήταν άλλο, αυτό όμως δεν σημαίνει ότι αυτό το σχήμα των Venom δεν ανταποκρίνεται στις προσδοκίες μας. Αυτό που βίωσα ήταν μια εμφάνιση γεμάτη από σεβασμό στο παρελθόν και μια ενέργεια που πολλοί θα ζήλευαν. Ο Tony “Demolition Man” Dolan ήταν σε εξαιρετική φόρμα, οδηγώντας το κοινό σε διαρκές headbanging και μάλιστα παρά το γεγονός ότι η αριθμητικά η προσέλευση δεν ήταν η αναμενόμενη, έπεσαν καλά σούτια στην πλατεία του Principal.
Αυτή η συναυλία απέδειξε πως το metal δεν κοιτά ηλικίες, σκηνικά, μόδες ή εποχές. Είτε προέρχεται από το Σάο Πάολο, είτε από τη Βαρσοβία, είτε από το Newcastle, είτε από το Σαντιάγο, η αλήθεια του ήχου παραμένει ίδια: ωμή, αυθεντική, ζωντανή. Ήταν μια βραδιά που τίμησε τη δύναμη της μουσικής να ενώνει, να εξαγνίζει και να ξεσηκώνει. Ευχαριστούμε την Demons Gate!
