Ελληνικά
Δεν ζητάμε πολλά. Απλώς να μας αφήσετε να αναπνεύσουμε.
Υπάρχουν δίσκοι που χρειάζονται χρόνο για να ξεδιπλωθούν και υπάρχουν κι εκείνοι που σε αρπάζουν από τον γιακά πριν προλάβεις να καθίσεις. Το Not Asking For Much ανήκει εμφατικά στους δεύτερους. Ο Bry Suddaby επιστρέφει με το τρίτο LP των Rat Cage και χρειάζεται μόλις κάτι παραπάνω από είκοσι δύο λεπτά για να χωρέσει μέσα του οργή, άγχος, κοινωνική ασφυξία, μελωδία και εκείνο το μόνιμο αίσθημα ότι κάπου στη στροφή μας περιμένει κάτι ακόμη χειρότερο.
Δέκα χρόνια μετά τις πρώτες ηχογραφήσεις του project και έπειτα από μια ιδιαίτερα παραγωγική πορεία στο hardcore underground, οι Rat Cage δεν παρουσιάζουν εδώ κάποια θεαματική μεταμόρφωση. Παίρνουν όμως τον γνώριμο πυρήνα τους και τον ανοίγουν όσο ακριβώς χρειάζεται. Βόρειο-ευρωπαϊκό hardcore των ’80s, σουηδική λύσσα, USHC και UK82 εξακολουθούν να αποτελούν τη βάση: Missbrukarna και Appendix από τη μία, Poison Idea και Out Cold από την άλλη, με GBH και Varukers να παραμονεύουν στα βρετανικά στενά. Αυτή τη φορά, όμως, οι μελωδίες έχουν περισσότερο χώρο να αναπνεύσουν και οι στροφές είναι περισσότερες.
Το “Steady On Now” αποτελεί ιδανική είσοδο. Μια σύντομη, σχεδόν anthemική εισαγωγή και μετά το γνώριμο Rat Cage ξεχύνεται μπροστά χωρίς φρένα. Από εκεί και πέρα, “Marble Bench”, “Cracks They Show” και “Cut The Rope” εναλλάσσουν την ακατέργαστη ταχύτητα με riffs που αρνούνται να κινηθούν στην ευθεία. Τα τύμπανα κοπανάνε ασταμάτητα, οι κιθάρες αλλάζουν κατεύθυνση χωρίς προειδοποίηση και η βραχνή, κυνική φωνή του Suddaby ακούγεται σαν άνθρωπος που δεν έχει πια ιδιαίτερη διάθεση να προσποιηθεί ότι όλα πρόκειται να πάνε καλά.
Κι όμως, το Not Asking For Much δεν είναι μονοδιάστατη επίθεση. Εκεί βρίσκεται και η σημαντικότερη βελτίωση. Τα “Grass Is Greener” και “Round Here” αφήνουν περισσότερη μελωδία να περάσει μέσα από τις ρωγμές, ενώ τα μικρά “Scared Stiff”, “Dragged Through The Dirt” και “Spiders In A Jar” λειτουργούν σαν διαδοχικά χτυπήματα: κανένα τους δεν φτάνει καν τα δύο λεπτά, κανένα όμως δεν μοιάζει με filler. Η οικονομία είναι σχεδόν παλιομοδίτικη punk αρετή —μπαίνεις, λες αυτό που έχεις να πεις και εξαφανίζεσαι.
Το πραγματικά ενδιαφέρον έρχεται στο ομώνυμο κλείσιμο. Το “Not Asking For Much” ξεφεύγει περισσότερο από τον στενό hardcore διάδρομο και αφήνει ένα σχεδόν ‘70s punk/rock ’n’ roll αίσθημα να μπει στο παιχνίδι· η ίδια η εταιρεία φτάνει μέχρι τους Pink Fairies για να περιγράψει τη στροφή. Σε άλλο σημείο ο δίσκος γίνεται τόσο βαρύς όσο οι Bastard και αλλού τόσο μελωδικός όσο οι UK Subs. Το εντυπωσιακό είναι ότι τίποτα από αυτά δεν ακούγεται σαν άσκηση ύφους. Παραμένει Rat Cage.
Θεματικά, η αισιοδοξία λάμπει διά της απουσίας της. Πρόκειται για τραγούδια γραμμένα μέσα στο 2026, με τον Suddaby να καταγράφει την εμπειρία της καθημερινής επιβίωσης μέσα σε έναν κόσμο αυξανόμενου αυταρχισμού, φόβου και γενικευμένης ανασφάλειας. Ο τίτλος, έτσι, αποκτά μια ειρωνική βαρύτητα. Δεν ζητάμε πολλά. Λίγη αξιοπρέπεια, λίγο χώρο, μια ζωή που να μη μοιάζει διαρκώς με άσκηση αντοχής. Προφανώς ακόμη κι αυτά θεωρούνται υπερβολικές απαιτήσεις.
Η παραγωγή των J. Atkinson και Suddaby κρατά την απαραίτητη βρωμιά χωρίς να θάβει τα όργανα, ενώ το mastering του Will Killingsworth προσθέτει όγκο χωρίς να γυαλίζει επικίνδυνα τις γωνίες. Στις ηχογραφήσεις συμμετέχουν επίσης οι T. Horrocks και M. Bertini με πρόσθετες lead κιθάρες και φωνητικά.
Αν πρέπει να του καταλογίσουμε κάτι, είναι ότι όσοι γνωρίζουν ήδη τους Rat Cage δύσκολα θα σοκαριστούν από την κατεύθυνση. Η επανάσταση εδώ δεν βρίσκεται στην αλλαγή ταυτότητας αλλά στη διεύρυνσή της. Και αυτό τελικά αποδεικνύεται σοφότερη επιλογή.
Το Not Asking For Much είναι hardcore punk όπως οφείλει να είναι: γρήγορο χωρίς να γίνεται βιαστικό, βίαιο χωρίς να είναι άδειο, μελωδικό χωρίς να χάνει τα δόντια του και πολιτικό χωρίς να χρειάζεται πανό για να εξηγήσει τι θέλει να πει.
Οι Rat Cage μπορεί να μην ζητούν πολλά.
Εμείς πάντως ζητάμε το volume στο τέρμα.
