Ελληνικά
Όταν η αφίσα γράφει «show starts 20:30» σε διοργάνωση της Κεντρικής Πλατείας, τότε το στανταράκι είναι να πας τουλάχιστον μία ώρα αργότερα. Τρικαλινά ήθη αυτά. Τα ρεκόρ είναι για να σπάνε όμως, οπότε το live ξεκίνησε στις 22:30. Πάμε παρακάτω….
Οι Oletir είναι μία εφηβική μπάντα που κινείται μουσικά στο χώρο του black/death. Έχουν παίξει πάμπολλες φορές στην πόλη και, όπως είναι λογικό, η εξάσκηση φέρνει πάντα βελτίωση. Έπαιξαν διασκευές από Septic Flesh, Varathron, Rotting Christ και μερικά δικά τους κομμάτια. Προσωπικά, ευχαριστήθηκα περισσότερο τα δικά τους κομμάτια. Μπορεί να είναι ψιλοπρωτόγονα ακόμη, αλλά έχουν τη δύναμη και το πάθος που συνοδεύουν τον εφηβικό ενθουσιασμό. Οι διασκευές μου φάνηκαν μέτρια εκτελεσμένες, γιατί απλά η τεχνική κατάρτιση των μελών της μπάντας δεν επιτρέπει ακόμα πολλά-πολλά. Αυτά.
Τους Κοζανίτες Sense Of Fear δεν τους είχα ξανακούσει ούτε ως όνομα –καλά, δεν είμαι και κανένας φωτεινός παντογνώστης της ελληνικής σκηνής- συνεπώς ήμουν περίεργος να δω τί φάση… Καλή φάση τελικά. Αγνοί μεταλλάδες, χαβαλέδες και άνετοι, χωρίς ποζεριλίκια κλπ. Η μουσική τους βασίζεται στο δυνατό κιθαριστικό δίδυμο που σολάρει και γουστάρει διαρκώς (κι εμείς μαζί) και στην ωραία φωνή του Hλία. Η μπάντα στηρίχτηκε σε δικό της υλικό, το οποίο θα ηχογραφηθεί λίαν συντόμως και μερικές διασκευές (Slayer – World Painted Blood, Judas Priest – Nightcrawler, Iced Earth – Burning Times). Τα παιδιά μου άρεσαν, αν και δεν με λες και φαν του heavy/power. Έχουν κάτι, συναίσθημα και αμεσότητα θα το πω, που με έκανε να διασκεδάσω με την εμφάνισή τους. Προβληματάκια: η φωνή ήταν αρκετά χαμηλά στη μίξη, αδικώντας κάπως την απόδοση του τραγουδιστή-κάποιες στιγμές τα ντραμς είχαν θεματάκια με το συγχρονισμό τους με τα άλλα όργανα. Αυτά. Εις το επανιδείν, μάγκες!
Και πάμε στους Rotting Flesh, μία μπάντα που αισίως μετρά πάνω από είκοσι χρόνια ύπαρξης με τρεις full-length κυκλοφορίες (η τελευταία τους “Infected Purity” εδώ) και πολλά demo. Η φιλοσοφία της μπάντας συνοψίζεται στη φράση «To be always underground is the law». Υπό αυτό το πρίσμα, δεν αναμέναμε κάτι λιγότερο από βαρβαρότητα, καφρίλα και βλασφημία. Και αυτό ακριβώς προσέφεραν οι Rotting Flesh. Με μπροστάρη τον φοβερό Blackmass η μπάντα ξεσήκωσε τους παρευρισκόμενους παίζοντας κομμάτια κυρίως από τον καινούριο δίσκο τους. Ανίεροι στίχοι, γεμάτα, πορωτικά ριφ, βίαια death/black φωνητικά, ανελέητα drums. Από όλα είχε ο μπαξές. Κάποια μικροπροβλήματα με τα πλήκτρα ξεπεράστηκαν γρήγορα (ευτυχώς γιατί τα πλήκτρα έχουν πολύ ουσιαστικό ρόλο στον ήχο τους). Ο κόσμος –όσοι είχαν απομείνει καθώς η ώρα κόντευε μία- το διασκέδασε με την ψυχή του. Αυτά και εύγε από μένα, για την ωραία σκηνική τους παρουσία και τη γενικότερη στάση τους!
Η ώρα μία και τέταρτο (!!!! ) και άλλο ένα ωραίο live φτάνει στο τέλος του. Όσοι είχαν μεταμεσονύχτιες υποχρεώσεις ή πρωινό ξύπνημα είτε είχαν φύγει ήδη ή αναγκάστηκαν να φανούν ασυνεπείς… Αυτά!
