Ελληνικά
Εν μέσω χιονόπτωσης και έντονου ψύχους πραγματοποιήθηκε η συναυλία των V.I.C. στα Τρίκαλα ένα βράδυ πριν την έλευση του νέου έτους. Θα έλεγε κανείς ότι εκτός από τη βουκολική της μουσική διάθεση η μπάντα μετέφερε ερχόμενη από την ορεινή Πίνδο και τις άγριες διαθέσεις του καιρού. Ταιριαστό σκηνικό, πάντως, για να στηθεί η εμφάνισή τους.
Το live άνοιξαν οι Strandler από τη Λάρισα. Η μουσική τους είναι ένα μίγμα heavy/rock πολύ προβλέψιμο και ασφαλές στη σύνθεσή, αλλά εκτελεσμένο με ιδιαίτερη όρεξη και άνεση στη σκηνή. Πέρα από τις δικές τους συνθέσεις η μπάντα έπαιξε και ένα medley τραγουδιών από μπάντες όπως Deep Purple, Led Zeppelin κ.α., καθώς και μία διασκευή στο War Pigs. Τα τελευταία αυτά τραγούδια ζέσταναν αρκετά το πολυπληθές κοινό που δείχνει πάντα να εκτιμά τις σωστές διασκευές κλασσικών τραγουδιών.
Μετά από μικρή καθυστέρηση η μπάντα από τα Γιάννενα ανέβηκε στη σκηνή εν μέσω αποθέωσης από το κατάμεστο stage. Τα χειροκροτήματα τη στιγμή που «μπήκε» το κλαρίνο επιβεβαίωσε το γεγονός πως αποτελεί το σημείο αναφοράς, όχι μόνο στην ίδια μουσική της μπάντας αλλά και στη συνείδηση των ακροατών. Η αίσθηση αυτή γιγαντώθηκε όσο προχωρούσε η συναυλία και το κλαρίνο του Κωνσταντή Πιστιόλη «έκλεβε» διαρκώς την παράσταση. Η συμμετοχή του κόσμου αδιάκοπη, ιδιαίτερα σε κομμάτια όπως το “Jiannim”, “Κρασί”, “Τι Κακό”, “Zwara” και “Karakolia”, όταν οι περισσότεροι παρευρισκόμενοι συνόδευσαν το συγκρότημα τραγουδώντας καθ’ όλη τη διάρκεια των κομματιών. Καθόλου τυχαίο, μιας και τα συγκεκριμένα τραγούδια αποτελούν τεράστιο μέρος της μουσικής παράδοσης της χώρας μας. Οι V.I.C. έδειξαν πολύ δεμένοι ως μπάντα, κάτι που φαντάζει πολύ λογικό μετά από τη σειρά εμφανίσεων που έχουν πραγματοποιήσει τα τελευταία χρόνια. Θα πρέπει να ξεχωρίσω στα συν της μπάντας το ξεχωριστό δέσιμο της φωνής του Αλέξη Καραμέτη με τα δεύτερα φωνητικά του Πιστιόλη είτε όταν συνυπάρχουν είτε όταν διαδέχονται ο ένας τον άλλο, κάτι που φάνηκε στη ζωντανή εμφάνιση πιο έντονα από ότι στο δίσκο.
Από τα πλην της βραδιάς (γιατί είχε και από αυτά) κάποια προβλήματα στον ήχο. Συγκεκριμένα, στα πρώτα τουλάχιστον τρία τραγούδια χρειαζόταν ιδιαίτερη προσπάθεια να ακούσεις τη φωνή των τραγουδιστών, ενώ όσο κι αν προσπαθούσε ο Κωνσταντής, τη φλογέρα και την τσαμπούνα δεν καταφέραμε να τα ακούσουμε σχεδόν καθόλου. Ακόμη, ανάμεικτα αισθήματα μου άφησε το γεγονός ότι στο live υπήρχε εντελώς ετερόκλητο πλήθος των ακροατών. Χωρίς να θέλω να φανώ ελιτιστής, υπήρχε μία “hype” αίσθηση στην περιρρέουσα ατμόσφαιρα, η οποία με ξένισε αρκετά.
Η μπάντα σεβάστηκε απόλυτα τους θεατές παίζοντας με πάθος για πάνω από μιάμιση ώρα. Όσο και να γκρινιάζω εγώ, είναι, στην τελική, έντονα ξεχωριστό για μία ροκ μπάντα να καταφέρνει να ενώνει μέσα από τη μουσική ανθρώπους με τόσο διαφορετικά ακούσματα και κοσμοθεωρίες….. Ακριβώς όπως κάνει η ίδια η παραδοσιακή μουσική κληρονομιά της χώρας μας την οποία αποθεώνουν οι V.I.C. μέσα από τη μουσική τους.
