“Το ποδόσφαιρο στις μέρες μας είναι μία βιομηχανία δισεκατομμυρίων. Η επαγγελματοποίηση και η εμπορευματοποίηση έχουν διαμορφώσει την εικόνα του σε παγκόσμιο επίπεδο.

Ωστόσο, το παιχνίδι διατηρεί μια επαναστατική πτυχή, ίσως περισσότερο από οποιοδήποτε άλλο άθλημα που έχει πέσει στα χέρια επιχειρηματιών και διεφθαρμένων πολιτικών. Από τις ρίζες του στην αγγλική εργατική τάξη ως τις πολιτικές διαμαρτυρίες παικτών και οπαδών και την τρέχουσα ριζοσπαστική οπαδική υποκουλτούρα, άτομα, ομάδες και κοινότητες διατηρούν ζωντανή τη λαϊκότητα του ποδοσφαίρου.

Το Ποδόσφαιρο εναντίον Κράτους προσφέρει μία κατεύθυνση στους πολιτικοποιημένους οπαδούς και έμπνευση σε όσους θέλουν να απολαμβάνουν το άθλημα μακριά από την τηλεόραση και τα μεγάλα στάδια, επιστρέφοντας στα σοκάκια και τις λασπωμένες αλάνες.”

(Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Μου ζητήθηκε να προλογίσω το βιβλίο «Ποδόσφαιρο εναντίον κράτους. Περί ποδοσφαίρου και ριζοσπαστικής πολιτικής». Το βιβλίο που ασχολείται με τις ρίζες του ποδοσφαίρου στην εργατική τάξη, τη σύγχρονη αλλοτρίωση του αθλήματος σε διάφορες εκφάνσεις (εμπορευματοποίηση, σεξιστικές, εθνικιστικές εκδηλώσεις στις κερκίδες) και με την ανάδυση μιας εναλλακτικής/αντισυστημικής ποδοσφαιρικής κουλτούρας.

Το «Ποδόσφαιρο εναντίον κράτους. Περί ποδοσφαίρου και ριζοσπαστικής πολιτικής» του Γερμανού ακτιβιστή και πολιτικού συγγραφέα Gabriel Kuhn κυκλοφορεί στα Ελληνικά σε μετάφραση του Βαγγέλη Τσίρμπα από τις εκδόσεις 24 Γράμματα. Προλογίζεται από τους Γιώργο Κεντρωτή και τον Παναγιώτη Ζιάκα, πέρα από μένα. Στο παρακάτω λινκ μπορείτε να το παραγγείλετε:  https://24grammata.com/product/00212/

Το βιβλίο είναι αφιερωμένο στη μνήμη του Βασίλη Μάγγου.

Παρακάτω διαβάστε τον πρόλογό μου:

Η εξαιρετική, λεπτομερειακή διήγηση της εξελικτικής πορείας του ποδοσφαίρου στις διάφορες φάσεις της ιστορίας του είναι μια απ’ τις πτυχές του συγκεκριμένου συγγράμματος, που συνιστά τη σπουδαιότητά του. Όμως,  η βασική συνιστώσα της αξίας του είναι ότι τολμά και πραγματεύεται την πολιτιστική και κοινωνική διάσταση του ποδοσφαίρου με  τέτοιο  τρόπο, ώστε να το καθιστά αρμονικά ως συναφές αντικείμενο φιλοσοφικής ή επιστημονικής μελέτης. Μα πάνω απ’ όλα μας θυμίζει ότι το ποδόσφαιρο θα μπορούσε να θεωρηθεί μια μορφή τέχνης. Αρκεί να σκεφτεί κανείς τον ανυπολόγιστο πλούτο συναισθημάτων, που μεταδίδει, καθώς  και το γεγονός ότι εμπεριέχει όλα εκείνα τα στοιχεία της καθημερινής ζωής, που βιώνει ο άνθρωπος. Προωθεί δε αξίες και συνδράμει στην ανάπτυξη κοινωνικών δεξιοτήτων παράλληλα με τις τεχνικές δεξιότητες. Η ζωή του ποδοσφαιριστή δε σταματά, συνεχίζεται και μετά τα 90 και πλέον λεπτά που διαρκεί ένας ποδοσφαιρικός αγώνας. Η ανάπτυξη της πολιτικής και κοινωνικής του δραστηριότητας μπορεί να συμβάλλει στη διαμόρφωση του ατόμου και της κοινωνίας. 

Είναι βέβαιο  ότι οι νευρωτικοί και φοβισμένοι άνθρωποι που εκμεταλλεύονται το ποδόσφαιρο για ίδιον όφελος, δε θα ηρεμήσουν με τη δημοσιοποίηση του συγγράμματος αυτού. Δε θα είναι ιδιαίτερα αγαπητό στους άρχοντες του ποδοσφαίρου, που διακρίνονται για τον πολιτικό φονταμενταλισμό τους. Το πέρασμα στο αντίθετο του ”No Politica” πιθανολογεί το ενδεχόμενο να αρχίσει ο ποδοσφαιριστής να σκέφτεται!

Σύμφωνα με τον Ηράκλειτο, έναν από τους πρωτοπόρους της διαλεκτικής, ο κατήφορος και ο ανήφορος ανήκουν στον ίδιο δρόμο. Η δεξιά δε θα υπήρχε χωρίς την αριστερά και αντίστροφα, και η νύχτα χωρίς την ημέρα και αντίστροφα. Στην αδιαλλαξία του ”No Politica” αντιτίθεται η διαλεκτική του Ηράκλειτου, του Μαρξ και η  ιδεαλιστική διαλεκτική του Χέγκελ.

Στο σκοταδισμό του ”No Politica” αντιτίθεται η φωτεινή σκέψη των συγγραφέων !