Κύτταρο 19 Απριλίου 2015 Saboter, Nightbreed, Endless Recovery, Mentally Defiled, Convixion

ΠΟΥ ΠΑΣ ΡΕ ΓΕΡΟΟΟΟΟΟ; Κοίτα να δεις τι πάθαμε τώρα στα γεράματα. Μετά την ακρόαση/κριτική του καινούργιου CD των Nightbreed μου μπήκε η ιδέα να τους δω και live. Και είχα και τη φαεινή ιδέα να πάω σε thrash festival. Αυτό μάλλον θα είναι αυτό που λένε και “κρίση της μέσης ηλικίας”. Απτόητος όμως (άγνοια κινδύνου) αποφάσισα να πάω. Εδώ που τα λέμε, καλά έκανα όμως.

Μην περιμένετε να γράψω setlists των συγκροτημάτων, σιγά μη θυμάμαι τους τίτλους των τραγουδιών (Altzheimer’s;;;;). Απλά θα αναφέρω τις γενικές μου εντυπώσεις, από το σύνολο της διοργάνωσης και τις εμφανίσεις των συγκροτημάτων. Σε γενικές γραμμές όλα κίνησαν ομαλά και μια ελάχιστη καθυστέρηση είναι φυσιολογική όταν πρέπει σε μια βραδιά να παίξουν 5 μπάντες. Κόσμο είχε αρκετό (ειδικά για Κυριακή).

Όσο για τον ήχο ήταν πολύ καλός έως άριστος, κάτι που προφανώς οφείλεται και στα συγκροτήματα και στους διοργανωτές αλλά και στο χώρο (το Κύτταρο προσφέρεται για τέτοιου μεγέθους live, έχει κλάσεις καλύτερο ήχο από άλλα μαγαζιά).

Πρώτοι βγήκαν οι Saboter, μπάντα με την οποία είχα καθαρά επιδερμική σχέση, μόνο μία ακρόαση ενός τραγουδιού τους είχα. Άλλη μια απόδειξη ότι δεν πρέπει να κρίνω ποτέ βάσει εμφάνισης, με το που έσκασε ο τραγουδιστής, σκέφτηκα “ωχ, πάνκης σε μεταλλάδικο συγκρότημα, την κάτσαμε τη βάρκα”. Ε το παλικάρι με έκανε να φάω τα λόγια μου με τη μία. Κινητικότατος στη σκηνή και με πολύ καλή φωνή, ειδικά στα τσιριδάτα του μου θύμισε λίγο τις καλές εποχές του Dane των Sanctuary, εύγε! To speed/thrash τους καλοπαιγμένο και η εμφάνισή του σε κάποια στιγμή με μεταλλική full-face μάσκα, μου θύμισε την εποχή που στο metal δεν αρκούσε μόνο το τζιν παντελόνι και το T-shirt, χρειάζονται κι αυτά.

Επόμενοι οι Nightbreed, βασικός λόγος που πήγα, το CD τους το έχω λιώσει. Σκληρότεροι αρκετά στο live, μια απολαυστική εμφάνιση. Ο τραγουδιστής τους πιο brutal απ’ ότι στο studio (έτσι) και οι κιθαρίστες σε άψογη συνεργασία. Ειδικά ο Γιώργος, όταν σόλαρε, μεταμορφωνόταν σε παρανοϊκό serial killer, στραμπούληγμα στην κιθάρα και ντου και τους φάγαμε. Καταλαβαίνω ότι έχουν λατρεία στο Γερμανικό thrash, εμένα όμως εξακολουθούν να μου ακούγονται πιο Αμερικανοί (αν και την brutalιά που έβγαλαν, προφανώς την οφείλουν στη γερμανίλα).

Επόμενοι οι Endless Recovery. Παθιασμένη εμφάνιση, νέα παιδιά είναι, λογικό να έχουν τόση ενέργεια. Αρκετά δεμένοι, το thrash τους δεν είναι και από τα αγαπημένα μου, αλλά πρέπει να παραδεχτώ ότι μου ακούστηκαν καλύτεροι απ’ ότι στην τελευταία τους κυκλοφορία. Προφανώς έχουν συνεχή βελτίωση, το πάθος δεν τους λείπει, λίγη δουλειά θέλουν στις συνθέσεις τους. Πάντως τους είδα ευχάριστα.

Οι Mentally Defiled είναι πλέον παλιές καραβάνες στο χώρο. Και πρέπει να παραδεχτώ ότι ήταν, μέχρι εκείνη τη στιγμή, η πιο δεμένη μπάντα του live. Μπορεί το thrash τους να παραείναι σκληρό για τα γούστα μου (τα πολύ γρήγορα σημεία μου έδιναν και μια ψιλό-hard core εντύπωση) αλλά πρέπει να παραδεχτώ ότι ήταν συναυλιακά άψογοι. Λογικό ότι έπεσε και το περισσότερο “ξύλο” στην εμφάνισή τους.

Και πάμε στους headliners, τους Convixion. Πάρτυ, ξεφάντωμα, πάθος και χαμόγελα. Τους είχα δει και στο UTH (που και εκεί ήταν πολύ καλοί), αλλά αυτή τη φορά ήταν και πιο άνετοι, πιο χαλαροί. Σίγουρα έπαιξε ρόλο και η θέση στο billing. Όπως και στο UTH έτσι και σ’αυτή την εμφάνισή τους φάνηκε ότι η προσθήκη του Μάριου στις κιθάρες έδεσε ωραία. Ωραία δεύτερα φωνητικά από το μαλλιαρό μουστακαλή NWOBHMεταλά μπασίστα, ντράμερ από τους καλύτερους, κιθάρες γαμάτες και ο Παπακώστας στα φωνητικά η ροκέ έκδοση του Tim Baker. Στα τελευταία τραγούδια του set τους, έγινε πραγματικό πανηγύρι, με μέλη από τις άλλες μπάντες να ανεβαίνουν μαζί τους και το κοινό να φωνάζει παλαιοκομματικά ιντριγκαδόρικα συνθήματα, του τύπου ΠΑΣΟΚΑΡΑ ΡΕΕΕΕΕΕΕ και άλλα τέτοια γραφικά (ναι, εντάξει, μάλλον το παράχεσα). Συνολικά, μια πετυχημένη βραδιά. Αν πρέπει να γκρινιάξω για κάτι (που πρέπει, σκατόγερας είμαι) είναι ότι δεν είδα ιδιαίτερη κίνηση στον πάγκο των CD των συγκροτημάτων. Στήριξη των συγκροτημάτων δεν είναι μόνο το ξύλο στο mosh-pit αλλά και η αγορά CD των συγκροτημάτων, ειδικά όταν έχουν τόσο χαμηλές τιμές όπως είχαν εκείνη τη βραδιά. Από την άλλη καταλαβαίνω ότι είμαστε σε μια εποχή τεράστιας οικονομικής κρίσης και κουμάντο στην τσέπη του καθενός δεν έχω δικαίωμα να κάνω. Απλά γκρινιάζω, μη μου δίνετε και ιδιαίτερη σημασία.