Ήταν καθαρά θέμα χρόνου μια συνέντευξη με τον Σάββα. Αφορμές πολλές, κυρίως πολιτικής υφής, αν και η μουσική (η ανώτερη των Τεχνών όπως μας τονίζει και θα διαβάσετε παρακάτω) θα είναι πάντα στο επίκεντρο μιας οποιαδήποτε συζήτησης με τον Σάββα. Α ναι και το ποδόσφαιρο! Ειδικά εν μέσω Μουντιάλ…

 Φωτογραφίες: Αλέξανδρος Αβραμίδης, Ελπίδα Χοκμετίδου

Καλησπέρα Σάββα. Τιμή μας να είσαι μέλος του περιοδικού και ακόμα μεγαλύτερη τιμή το να σε φιλοξενούμε σε αυτή τη στήλη. Για αρχή, θα ήθελα να μας πεις ορισμένα πράγματα για την παιδική σου ηλικία και φυσικά για την μεγάλη σου αγάπη, το ποδόσφαιρο. Τι ήταν αυτό που σε κέρδισε στον χώρο του ποδοσφαίρου;

Προέρχομαι από προσφυγική οικογένεια, γεννήθηκα στο Καζακστάν και στην Ελλάδα ,συγκεκριμένα στην Θεσσαλονίκη ήρθα το 1967 σε ηλικία 6 χρονών. Μέναμε δίπλα στο Καυταντζόγλειο, πολύ κοντά στο γήπεδο που έκανε προπόνηση η ομάδα του Ηρακλή και μου ήταν εύκολο να πηγαίνω με τα πόδια. Σχεδόν καθημερινά παρακολουθούσα τις προπονήσεις και κυνηγούσα τις μπάλες  που έφευγαν έξω από το γήπεδο. Μια μέρα ο φροντιστής ρουχισμού  του Ηρακλή (Οδυσσέας Τσιτάνας) με πλησίασε και με ρώτησε τι ομάδα είμαι.” Ηρακλής του απάντησα χωρίς περιστροφές”. Μου πέταξε μια μπάλα πιο μεγάλη από το μπόι μου και μου λέει: ΄΄παίξε και κάθε φορά που θα έρχεσαι θα σου δίνω μια μπάλα να παίζεις”. Αυτό ήταν, το ταξίδι είχε αρχίσει.

Οι γονείς σου είχαν κάποια σχέση με αθλητισμό;

Οι γονείς μου δεν είχαν ιδέα από ποδόσφαιρο. Ο πατέρας μου κατάλαβε πως παίζω ποδόσφαιρο όταν ήμουν 22 χρονών και ήδη έπαιζα στον Ηρακλή και στην Εθνική. Ήταν τότε που για πρώτη φορά εξέφρασε την επιθυμία του να έρθει στο γήπεδο για να με δει να παίζω.

Μια ακόμα μεγάλη αγάπη της ζωής σου είναι βέβαια η μουσική. Πότε ξεκίνησες να ακούς μουσική, στον χώρο του μεταλ πότε μπήκες; Ποιες ήταν οι πρώτες μπάντες που ήρθες σε επαφή;

Είχα δείξει ενδιαφέρον από πολύ μικρή ηλικία. Ήμουν 12 με 13 χρονών όταν πηγαίναμε εκδρομή με το σχολείο και στο ραδιόφωνο του λεωφορείου έπαιζε μια μουσική που μου τράβηξε την προσοχή, στην κυριολεξία με καθήλωσε. Αφουγκραζόμουν και ρουφούσα αχόρταγα την μουσική στην οποία είχα παραδοθεί άνευ όρων. Ρωτούσα εναγωνίως τι ήταν αυτό, αλλά κανείς δεν ήξερε να μου πει. Μετά από εξονυχιστικές έρευνες μερικών ημερών,ανακάλυψα  ότι το κομμάτι που έμελλε να ήταν η αφορμή για τον μουσικό δρόμο που θα ακολουθούσα το υπόλοιπο της ζωής μου, ήταν το ‘Child In Time  των Deep Purple.

DEEP PURPLE,RAINBOW, BLACK SABBATH, JUDAS PRIEST, ….το HEAVY METAL άρχισε να γεννιέται κι εγώ ήμουν εκεί στο ξεκίνημά του!

Θυμάμαι κάπου στα 1987 είχες ζητήσει και άδεια από τον ομοσπονδιακό προπονητή Μίλτο Παπαποστόλου πριν τον αγώνα Ολλανδία-Ελλάδα να πας να δεις ζωντανά τους Helloween. Ήμουν πιτσιρικάς και μόλις άκουσα στις ειδήσεις το σκηνικό σκέφτηκα “μα καλά, τι κάνει αυτός;”

Στην πραγματικότητα δεν ζήτησα άδεια, απλά ενημέρωσα τον ομοσπονδιακό προπονητή πως δεν θα επιστρέψω με την αποστολή της ομάδας, αλλά θα μείνω για την συναυλία των  HELLOWEEN που θα γινόταν κοντά στα σύνορα Ολλανδίας Γερμανίας. Είχα εκ των προτέρων αποφασίσει να δω ζωντανά την αγαπημένη μου μπάντα, ανεξαρτήτως τις συνέπειες που πιθανόν να ακολουθούσαν. Το τραγελαφικό της υπόθεσης είναι πως η συναυλία δεν έγινε ποτέ,γιατί ο Kiske είχε αρρωστήσει. Τι να  πρωτοθυμηθώ; Τις συναυλίες  των Μetallica / Queensryche στις Βρυξέλλες, Dream Theater στo Νταχάου, RunningWild / Helloween / Scanner στο Αμβούργο, Savage Grace / Heir Apparent στο Μόναχο, Slayer / Overkillστην Κολωνία….. ωραία χρόνια. Παίρναμε το τραίνο και πηγαίναμε εξωτερικό για συναυλίες, για δίσκους. Είχα την τύχη λόγω ποδοσφαίρου να ταξιδεύω συχνά σε πολλά μέρη και να προμηθεύομαι δίσκους που τότε δεν μπορούσαμε να βρούμε στην Ελλάδα. Θυμάμαι ότι το Battle Hymns  των Manowar το πήρα από ένα μικρό δισκάδικο του Λουξεμβούργου. Πριν πάρω στερεοφωνικό είχα αγοράσει ήδη 50 δίσκους

Όντας τόσα χρόνια ενεργός και στα δυο δρώμενα, θα ήθελα να μου πεις, τη σημερινή κατάσταση πως τη βλέπεις; Με γνώμονα πάντα την κατάσταση που επικρατούσε όταν μπήκες και στους δυο χώρους.

Πριν γίνει το ποδόσφαιρο επαγγελματικό, υπήρχε έντονα το ρομαντικό στοιχείο και η αγάπη και το δέσιμο των ποδοσφαιριστών με τις ομάδες τους, το έκανε να είναι πιο γοητευτικό. Ο κόσμος χαιρόταν  να πηγαίνει στο γήπεδο και οι οπαδοί των ομάδων μπορούσαν να συνυπάρχουν σε οποιοδήποτε γήπεδο, για να υποστηρίξουν την αγαπημένη τους ομάδα, κάτι που σήμερα στην Ελλάδα δεν μπορεί να γίνει.

Η είσοδος του ποδοσφαίρου στον επαγγελματισμό (ανώνυμες εταιρίες) και η εμπορευματοποίησή του, είχε ως αποτέλεσμα την έλλειψη συναισθήματος και χαράς  που προσφέρει το παιχνίδι. Το ποδόσφαιρο πλέον ως αντικείμενο κέρδους και εκμετάλλευσης (στοίχημα, αγοραπωλησίες, στημένα παιχνίδια) αφαιρεί κάθε ίχνος απόλαυσης του παιχνιδιού.Ο καπιταλισμός χρησιμοποιεί το σύγχρονο ποδόσφαιρο καθαρά  ως προϊόν εκμετάλλευσης,  με τις ανώνυμες εταιρίες  να διοικούν  τις ομάδες με στόχο αποκλειστικά το κέρδος,αδιαφορώντας για την ανάπτυξη του ποδοσφαίρου  ως παραγωγή πολιτιστικού και κοινωνικού έργου.

Όσον αφορά την μουσική, η βιομηχανοποίησή της και η αρνητική επέμβαση της τεχνολογίας με στόχο την παραπλάνηση και την κάλυψη μουσικών αδυναμιών (στούντιο) έχει συμβάλλει στην έλλειψη συναισθήματος και ποιότητας, όχι όμως τόσο σημαντικά ούτως ώστε να πνιγεί η πραγματικά ποιοτική μουσική. Η μουσική  ως την υπέρτατη των τεχνών, έχει την δύναμη έστω και μέσα σε μια βιομηχανοποιημένη κοινωνία να παραμείνει εκστατική, διεγείροντας νου και ψυχή. Φανταστείτε τον κόσμο να καταστρέφεται. Το μόνο που θα υπάρχει είναι η μουσική!

Ποιοι είναι οι 5 δίσκοι που θεωρείς ότι σου άλλαξαν τη ζωή;

DREAM THEATER – When Dream and Day Unite,  METALLICA – Kill ‘Em All,  JUDAS PRIEST – Rocka Rolla,  BATHORY – Twilight of the Gods,  ROTTING CHRIST – A Dead Poem, IRON MAIDEN – The Number of the Beast,…(Σάββα είπαμε …5),  SLAYER – Show no Mercy, DRACONIAN – Turning Season Within, QUEENSRYCHE – το ομώνυμο EP. WITHIN TEMPTATION- Enter…….μάλλον είναι περισσότεροι από 5…

Θεωρείς ότι η πολιτική εμπλέκεται άμεσα με τη μουσική; Τι γνώμη έχεις για τα συγκροτήματα που δεν διστάζουν να προβάλλουν τα ακροδεξιά τους φρονήματα μέσα στους στίχους τους;

Ο άνθρωπος είναι κοινωνικό ον, κατά συνέπεια και πολιτικό ον. Οτιδήποτε κάνουμε στην ζωή μας είναι πολιτική. Είναι στην διακριτική ευχέρεια του καθενός, η επιλογή της πολιτικής του ελιγμού και της υποκρισίας ή της ειλικρίνειας και της καθαρότητας προς όφελος του κοινωνικού συνόλου. Αρνούμαι να δεχθώ φρονήματα που θέλουν άνθρωπο να εκμεταλλεύεται και να εξουσιάζει άνθρωπο.Μέσω της μουσικής, μπορούμε να εκφράσουμε τα συναισθήματά μας, να προβάλλουμε την φύση, να μιλήσουμε για τον έρωτα, για την αγάπη, για το καλό για το κακό,όπως βέβαια μπορούμε να μιλήσουμε και για τις ιδέες μας,τις πολιτικές και κοινωνικές μας θέσεις απέναντι στα πράγματα. Δεν βλέπω τον λόγο να μην εκφράζεται κάποιος πολιτικά μέσα από το ποδόσφαιρο  ή μέσα από την μουσική. Τονίζω, πολιτικά όχι κομματικά.

Βέβαια ελευθερία της έκφρασης δεν είναι να κάνει ή να λέει κανείς ότι θέλει, αλλά να  λέει και να κάνει πράγματα για την ανθρωπότητα  που να έχουν νόημα. Αρνούμαι να δεχθώ συγκροτήματα που προβάλλουν την εξουσία του κεφαλαίου και ειδικά ναζιστικά, φασιστικά και ρατσιστικά φρονήματα, γιατί ως γνώμη ως ιδεολογία ο ναζισμός, ο φασισμός και ο ρατσισμός   στερούνται υποστάσεως, δεν είναι ούτε γνώμη, ούτε ιδέα και απορρίπτονται από την φύση  λόγω κενότητας πολιτικής και κοινωνικής συνείδησης.

Εφόσον ανακαλύψω πως μέλη αγαπημένης μου μπάντας έχουν τέτοιου είδους (ας τα ονομάσουμε έτσι, χάριν του λόγου) φρονήματα, την ίδια στιγμή,ακόμα κι αν δεν τα προβάλλουν μέσω της μουσικής τους, αυτόματα παύουν να υπάρχουν ως συγκρότημα και τηνμουσική τους που πιθανόν κάποτε να είχα λατρέψει, είναι σαν να μην την άκουσα ποτέ

Άρα και οι στίχοι παίζουν ρόλο σημαντικό για σένα…

Εννοείται. Θεωρώ πως ησπουδαιότητα της μουσικής εξαρτάται κυρίως από την σύνθεσή της. Σε ποιοτικές συνθέσεις οι στίχοι πρέπει να είναι ανάλογοι, αλλιώς αδικείται  στο σύνολό της η μουσική δημιουργία.

Είναι πασίγνωστο το γεγονός ότι ποτέ σου δεν δίστασες να τοποθετείσαι δημόσια όσον αφορά τις πολιτικές σου ιδέες. Έχεις έρθει αντιμέτωπος με απειλές σχετικά με αυτό;

Όχι τουλάχιστον άμεσα. Υπήρξαν δυσφορίες και  αποδοκιμαστικά σχόλια σχετικά με τις πολιτικές και κοινωνικές  μου ιδέες, στον τρόπο που ντυνόμουν στα μακριά μαλλιά, στην μουσική που άκουγα, από  διοικητικούς παράγοντες των ομάδων, από συμπαίκτες, από δημοσιογράφους, αλλά όποτε τόλμησαν ανοιχτά να πουν κάτι τους αντιμετώπιζα με μεγάλη ευκολία, γιατί είχα αποκτήσει από πολύ νέος  καθαρότητα όσον αφορά την κοινωνική και πολιτική  μου συνείδηση, πράγματα που δεν είχαν αυτοί. Πιθανόν, αν δεν είχαν να εκμεταλλευτούν την όποια τυχόν ποδοσφαιρική μου χρησιμότητα προς όφελός τους , η στάση τους  να ήταν πιο δραστική.

Κάποια στιγμή κατέλαβε το ίντερνετ ένα βιντεάκι στο οποίο φαίνεσαι να αρνείσαι κατηγορηματικά να πληρώσεις διόδια. Πως προέκυψε έτσι και το συγκεκριμένο βίντεο πήρε τέτοιες διαστάσεις; Γιατί έχει γίνει τόσο παθητική η κοινωνία μας; Που πήγαν οι αγανακτισμένοι;

Ταξίδευα στην Λάρισα παρέα με τους Μεταλλικούς φίλους μου Νίκο και Δημήτρη για την συναυλία των LIZZY BORDEN. Στα διόδια των Μαλγάρων, κατέβηκα από το αυτοκίνητο, άνοιξα την μπάρα και φύγαμε. Η πράξη μου αυτή έγινε καθαρά  για ιδεολογικούς λόγους, επειδήστην χώρα που ζω θέλω να είμαι ελεύθερος χωρίς καταπίεση, χωρίς μπάρες και συμβολίζει τον αγώνα ενάντια στην αδικία,στην εκμετάλλευση και στην αισχροκέρδεια. Σε έναν δρόμο που ανά 50 χιλιόμετρα ξεφυτρώνουν σαν τα μανιτάρια διόδια,σε έναν δρόμο που χύθηκε αίμα(δείτε Τέμπη) και έχει αποπληρωθεί άμεσα με την πληρωμή διοδίων επί σειρά ετών και έμμεσα με την πληρωμή τελών κυκλοφορίας, τόλμησε ένας υπάλληλος όταν του είπα τους λόγους που ανοίγω την μπάρα, να πει πως ο δρόμος αυτός είναι ιδιωτικός!!!

Ο Νίκος για κάποιον λόγο βιντεοσκόπησε αυτήν την σκηνή και την επόμενη μέρα το ανέβασε στο youtube .Το βίντεο πήρε μεγάλες διαστάσεις,επειδή ο πρωταγωνιστής ήταν  αναγνωρίσιμος στο ευρύτερο κοινό και αυτό προκάλεσε το ενδιαφέρον και την απαιτούμενη προσοχή του κόσμου. Κι άλλοι άνοιξαν τις μπάρες, αλλά πέρασε απαρατήρητο γιατί δεν ήταν γνωστοί. Για τους αστούς είναιπαράξενο και συνάμα προκλητικό ένας γνωστός ποδοσφαιριστής να εναντιώνεται στο σύστημα.

Η κοινωνία μας δυστυχώς παθητικά δέχεται το ξεπεσμό της ανθρώπινης υπόστασης  αφού ο άνθρωπος αδύναμος μπροστά στον καπιταλισμό, εξαντλημένος, προτιμά να υπακούει παρά να διατάζει, του είναι πιο εύκολο να υπηρετεί παρά να οδηγεί, βολεύεται ως σκλάβος  από τον φόβο μην τυχόν ανοίξει η μύτη του και χάσει λίγο από το αίμα του. Έτσι εξηγείται και το φιάσκο των δήθεν αγανακτισμένων

 

Αν μπορούσες να γυρίσεις πίσω τον χρόνο, θα ήθελες να γίνεις ροκ σταρ ή ακόμα μεγαλύτερος ποδοσφαιριστής;

Η αγάπη μου για το ποδόσφαιρο είναι μεγάλη. Η ζωή μου όμως ως ποδοσφαιριστής πολύ σύντομη. Αν ξαναγεννιόμουν λοιπόν, θα προτιμούσα να γίνω μουσικός, γιατί δεν θα ήθελα να πεθάνω ξανά  τόσο νωρίς.

Υπήρχε κανένας συμπαίκτης σου που κάνατε παρέα και άκουγε και εκείνος heavy metal; Είναι και εκείνη η κλασσική φωτογραφία με τον Παχατουρίδη που πάτε στον Σαλιαρέλη και φοράτε μπλούζα Flotsam & Jetsam…

Χαχαχα, τον Θόδωρο κατά κάποιο τρόπο τον μύησα στο Μέταλ. Στην συνέχεια όμωςαυτόαποδείχθηκε ότι ήταν παροδικό. Είχα συμπαίκτες που κάναμε παρέα και ακούγαμε heavy metal, τον Παναγιώτη Μαυρίδη, τον Τάκη Κόμνο, μετρημένοι στα δάχτυλα……εξωπραγματικό ποδοσφαιριστής να ακούει Μέταλ.

Ως ποδοσφαιριστής, καλύτερη στιγμή σου ήταν η συμμετοχή σου στο Μουντιάλ;

Αναμφισβήτητα η κορυφαία στιγμή για μένα ήταν η συμμετοχή μου στο Μουντιάλ της Αμερικής το 1994…Η αποκορύφωση του ποδοσφαίρου! Μόνο αν το ζήσεις μπορείς να καταλάβεις τι σημαίνει πραγματικά ποδόσφαιρο. Επίσης θεωρώ κορυφαία στιγμή το γεγονός και μόνο ότι έπαιξα ποδόσφαιρο και μάλιστα στον Ηρακλή, ένα όνειρο παιδικό που πραγματοποιήθηκε.

Αναγκαστικά λόγω επικαιρότητας, θα ρωτήσω ποιόν βλέπεις να κερδίζει το φετινό μουντιάλ αλλά και ποιες ομάδες συμπαθείς ή θα ήθελες να το είχανε πάρει (ή να το πάρουν εάν δεν έχουν αποκλειστεί την στιγμή που μιλάμε).

Αγαπάω το ποδόσφαιρο της Λατινικής Αμερικής. Δυστυχώς το φετινό Μουντιάλ είναι ευρωπαϊκή υπόθεση. Υποστήριζα την Αργεντινή και ναι ο Μέσι παραμένει ο  κορυφαίος στον κόσμο παρά την αποτυχία στη διοργάνωση. Νομίζω πως η Γαλλία μοιάζει το φαβορί αυτή τη στιγμή και δεύτερο το Βέλγιο. Να πω την αλήθεια ήλπιζα πως η Ουρουγουάη θα κατάφερνε την Γαλλία και σε κάθε περίπτωση ο νικητής του ζευγαριού τους θα κερδίσει τελικά  τον τίτλο. Και το Μεξικό ήταν πολύ καλό.

Ο επίλογος δικός σου!

Δεν μπορώ να φανταστώ την ζωή μου χωρίς μουσική. Δεν θα το άντεχα.

Από όλες τις τέχνες η μουσική  η  σπουδαιότερη, είναι η μόνη που δεν μπορεί να εξηγηθεί. Μουσική,το μόνο πράγμα στον κόσμο που πραγματικά μπορεί να δικαιολογήσει την ύπαρξη ενός Θεού. Για μας τους αμετανόητους το HEAVY METAL είναι η μουσική που έχει την δύναμη να ενώσει τους ανθρώπους σε έναν κόσμο καλύτερο από αυτόν των φαινομένων.     In Union We Stand  –  OVERKILL