Γεια σου Γιώργο και σε καλωσορίζω στο Metal Invader. Θα θέλαμε να μοιραστείς μαζί μας το πως σου μπήκε η ιδέα να ασχοληθείς με τα μουσικά δρώμενα είτε ως διοργανωτής είτε ως ιδιοκτήτης δισκογραφικής εταιρείας, με όλα τα θετικά και τα αρνητικά του χώρου;

Καλώς σας βρήκα! Τον περισσότερο χρόνο της ζωής μου γενικά τον περνούσα και εξακολουθώ να τον περνάω στις συναυλίες, οπότε η ενασχόλησή μου με αυτόν τον τομέα ήταν η λογική συνέχεια. Επίσης, είμαι συλλέκτης βινυλίων από πολύ μικρός. Το βασικό μου επάγγελμα είναι η παραγωγή Merchandise για συγκροτήματα καθώς επίσης και ο έλεγχος της παραγωγής αυτής. Η συγκεκριμένη κουλτούρα είναι αρκετά περιορισμένη στην Ελλάδα, οπότε ένιωσα ότι έπρεπε να γίνει κάτι παραπάνω για να εδραιωθεί η κουλτούρα αυτή, δηλαδή Live Shows, κυκλοφορίες δίσκων και πάει λέγοντας. Ό,τι και να κάνω δηλαδή αρχίζει και τελειώνει στην μουσική. Το μόνο που δεν έκανα ακόμα, είναι μπάντα, χαχαχα.

Πρόσφατα αποφάσισες να εγκαταλείψεις την Ελλάδα και να μοιράζεσαι την ζωή σου μεταξύ Θεσσαλονίκης και Βερολίνου. Πως πήρες αυτή την απόφαση και αν τελικά ήταν μία σωστή απόφαση τώρα που έχει περάσει ένα x διάστημα και μπορείς να κρίνεις άνετα αυτή την κίνηση.

Το σκηνικό δεν είναι και αμάν διαφορετικό εδώ, ούτε ο Γερμανός καλύτερος άνθρωπος. Απλά στο Βερολίνο υπάρχει σύστημα που δουλεύει. Κανόνες που ακολουθούνται. Δεν κάνει ο καθένας της ψωλής του το χαβά, όπως στην Ελλάδα, με πλήρη άγνοια κινδύνου, επίδρασης των πράξεων του στους γύρω του και γενικά κοιτώντας μόνο την κωλάρα του και το πόσα χέρια θα σφίξει το βράδυ στα Bar. Υπάρχει έδαφος να χτίσεις, χωρίς να φοβάσαι (τόσο όσο στην Ελλάδα ) να σου σαμποτάρει τον κόπο ο κάθε λεζάντας πουθενάς, που επειδή δεν είναι στον κύκλο σου προσπαθεί να σε γαμήσει. Η κατσίκα του γείτονα να ψοφήσει που έλεγαν και παλαιότερα. Αυτή είναι μεν μια λογική που υπάρχει παντού, αλλά στον Έλληνα είναι δυστυχώς στο αίμα του. Στα πολύ πρακτικά θέματα, το γεγονός ότι το super market είναι τρεις φορές φθηνότερο, οι μισθοί αρκετά υψηλότεροι και ότι υπάρχει ένα σύστημα και ένα κράτος που δουλεύει, τα λέει όλα.

Ας μιλήσουμε και για την εταιρεία σου One, Two, Six Clothing. Αρκετά συγκροτήματα αλλά και φεστιβάλ σε εμπιστεύονται για το επίσημο merch τους, με τελευταίο το Street Mode Festival. Τι είναι το πιο παλαβό που σου έχουν ζητήσει να τυπώσεις ή και παραπονεθεί που σε έβγαλε από τα ρούχα σου;

To πιο παλαβό ήταν μπλουζάκι για γάτες… (Στην ουσία το μικρό μπλουζάκι με τη βεντούζα για το αυτοκίνητο, ρώτησαν αν χωράει και σε γάτες, για να τυπώσουν…). Τώρα για παράπονα; Μπάντα τύπωσε λευκά ρούχα και παραπονέθηκαν πως το τύπωμα έφυγε.  Όπως αποδείχτηκε μετά, αφού τα στείλαμε ξανά για τεστ πλύσεων κλπ, το ρούχο είχε πλυθεί στους 80 βαθμούς. Δεν άρεσε στον πελάτη ιδιαίτερα το κράξιμο που έφαγε (ότι αν δεν έδινε το ρούχο στη μαμά του να το πλύνει μαζί με το λευκό χεσμένο του βρακί, στους 80 βαθμούς, το τύπωμα ακόμα θα υπήρχε.

Μετά από αναρίθμητες συναυλίες ποια θα έλεγες ότι είναι η καλύτερη στιγμή που έχεις ζήσει ως τώρα;

30 χρόνια Motörhead ‘Bomber Show’ Στο Hammersmith με Saxon και Girlschool.

Οι περισσότεροι βλέπουν προφανώς μόνο το τελικό αποτέλεσμα μιας συναυλίας… ποιες είναι οι πιο κοινές δυσκολίες που αντιμετωπίζεις στην διοργάνωση μιας συναυλίας;

Μπορώ να γράφω σελίδες και σελίδες για αυτό το θέμα. Πιο πιθανά θα έλεγα οτι είναι τα θέματα σε επίπεδο ανθρώπινης συνεργασίας. Ασυνεννοησία με Venue owners, με ατζέντηδες, με μπάντες, μέχρι με προσωπικό. Στην Ελλάδα γενικότερα υπάρχει yolo νοοτροπία και γενικά δεν μπορεί σχεδόν κανείς να λειτουργήσει σε επαγγελματικό πλαίσιο. Η διοργάνωση δεν παύει να είναι δουλειά σοβαρή και με ρίσκο, και οι περισσότεροι εμπλεκόμενοι πιστεύουν ότι όλα είναι μέσα στην κάβλα και οτι κάνουμε ζωαρα. Το βασικό λοιπόν πρόβλημα, όπως και σε όλη τη χώρα, είναι η απουσία επαγγελματισμού και συνέπειας, ακόμα και στα πιο απλά πράγματα. Ευτυχώς , υπάρχουν και αρκετές ΣΗΜΑΝΤΙΚΕΣ εξαιρέσεις.

Μίλησέ μας για την διαδικασία προσέγγισης κάποιου συγκροτήματος, τι ακριβώς βλέπεις και θέλεις να τους βγάλεις δίσκο βρε παιδί; Πόσο μέσα πέφτεις στις προσδοκίες σου;

Δεν υπάρχει κάποια συγκεκριμένη διαδικασία. Όταν κάτι πιστεύω ότι αξίζει να βγει παραέξω και να ακουστεί, ασχολούμαι. Παρ’ ολ’ αυτά, κάνουμε χόμπι και στηρίζουμε την Local σκηνή. Βοηθάμε όποιον το πιστεύει, έχει πρωτότυπο και καλό υλικό και δεν είναι μαλάκας. Μέχρι και σήμερα ωστόσο, πολλοί είναι αυτοί που δεν έχουν καταλάβει ότι πρέπει να πληρώσει υπηρεσίες για να μπορέσει να κάνει αυτό το ένα βήμα παραπάνω και να βγει από την φάση ‘χόμπι’ και να περάσει στη φάση «Επαγγελματική Μπάντα». Όλοι θέλουν να γίνουν «επαγγελματίες», όπως το έχουν στο μυαλό τους, αλλά όπως και όλοι στην χώρα μας, θέλουν προνόμια και να μην έχουν υποχρεώσεις. Και όσο η δικιά μου τσέπη δεν μπορεί (ή και δεν θέλει πλέον, για να το πω και διαφορετικά) να πληρώνει τις καύλες και τα βεντετιλίκια του καθενός, η φάση θα παραμείνει χόμπι, οπότε και η προσέγγισή μου θα είναι ανάλογη. Από την σκηνή για την σκηνή. Αυτό απαντά και στο δεύτερο σκέλος της ερώτησης, δηλαδή το πόσο μέσα πέφτω και το πόσο ευχαριστημένος είμαι. Είμαι, γιατί πιστεύω ότι όλα τα φτάνω στο καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα, σύμφωνα με τις δυνατότητες που έχει το κάθε τι.

Ποιες συμβουλές θα έδινες εσύ σε νέα συγκροτήματα που θα ήθελαν να είτε να σε προσεγγίσουν είτε να κάνουν κάποια βήματα στον χώρο αυτό;

Να απαγκιστρωθούν από τη μάνα τους και να έχουν ξεκάθαρο όραμα. Όταν σαν μουσικός είτε παίζεις μουσική για να βρεις να χώσεις κάπου το λιλί σου, είτε για να ξεκαυλώνεις από την καθημερινότητα, είτε γιατί είσαι χομπίστας και γουστάεις, είτε γιατί θέλεις να περάσεις κάποια μηνύματα, να τα κάνεις όλα μόνος σου και να ανήκεις στον καθόλα σεβαστό DIY χώρο. Διαφορετικά το βλέπεις σοβαρά και επαγγελματικά. Όταν λοιπόν το δείς σοβαρά, πρέπει να χωνέψεις ότι η μπάντα είναι σαν επιχείρηση και πρέπει να επενδύεις χρόνο και χρήμα για να κάνεις το οτιδήποτε. Μεγάλο ποσοστό των συγκροτημάτων πιστεύουν ότι ζουν στα 80s και ότι θα βρεθεί η μεγάλη εταιρεία να τους χώσει ένα σκασμό λεφτά για να κάνουν τις καύλες τους, κάτι που σαφέστατα δεν ισχύει. Πλέον υπάρχει ΑΠΕΙΡΗ προσφορά στη μουσική και άπειρα συγκροτήματα, και κανένας επαγγελματίας δεν θα κάτσει να ασχοληθεί με πουθενάδες, ΤΣΑΜΠΑ. Και αυτοί που δεν είναι πλέον πουθενάδες, προσέλαβαν επαγγελματίες και τους πλήρωσαν αδρά ώστε να υπάρχει συνέχεια σε αυτό που θέλουν να κάνουν. Ακόμα και αν έχεις γράψει το καινούριο σούπερ δίσκο, δεν κάνεις τίποτα εάν δεν φτάσει σε κανενός τα αυτιά πέραν της μαμάς σου, του κολλητού σου και της γκόμενας σου . Αν λοιπόν θες να ΖΕΙΣ απο αυτό , πρέπει να το πάρεις απόφαση και να το κάνεις τρόπο ζωής (δύσκολο μεν, ακόμα και φτασμένες μπάντες δεν ζουν μόνο από αυτό). Όσο για εμένα, μου αρκεί να είσαι εργατικός και να μην είσαι αρχίδι .Όλα τ’ άλλα τα βρίσκουμε στην πορεία.

Αρκετά συγκροτήματα κατηγορούν τις δισκογραφικές εταιρείες και διοργανωτές ότι με λίγα λόγια τους κλέβουν. Είτε δεν πληρώνουν μεταφορικά επειδή δεν βγήκε ας το πούμε το επιθυμητό ποσό κι αλλά τέτοια. Πόσο στην μέση βρίσκεται η αλήθεια;

Υπάρχουν μαλάκες συγκροτηματίες, μαλάκες διοργανωτές, μαλάκες μαγαζάτορες. Η αλήθεια βρίσκεται στους Sex Pistols, και στο ότι ενα τεράστιο ποσοστό όλων αυτών είναι πλήρως λειτουργικά αναλφάβητο. Μπορούμε να μιλάμε για ώρες μόνο και μόνο για αυτό το θέμα. Το παν είναι να προσέχεις τι συμφωνείς και τα πάντα να υπάρχουν γραπτώς. Υπάρχει λόγος που αποφεύγω να μιλάω στο τηλέφωνο. Είναι πολύ σημαντικό, όσοι συναλλάσσονται, να φοράνε παντελόνια και τιμάνε τη ΣΥΜΦΩΝΙΑ. Δεν υπάρχει δίκαιο και άδικο, υπάρχει ΜΟΝΟ ΤΟ ΤΙ ΣΥΜΦΩΝΗΘΗΚΕ. Για παράδειγμα, μια support μπάντα, δεν μπορεί να απαιτεί αμοιβή εάν δεν έχει συμφωνηθεί κάτι τέτοιο, έτσι και ένας διοργανωτής, δεν μπορεί να μην πληρώνει μια μπάντα της οποίας την πληρωμή έχει υποσχεθεί. ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΣΗΜΑΣΙΑ αν δεν βγήκε το live ή όχι.

Έχοντας να κάνεις με μουσικούς και λογικά με προσωπικότητες ας το πούμε κομψά, δυνατές…πως ακριβώς αντιμετωπίζεις τις ιδιοτροπίες τους και φυσικά θα έχεις αρκετές ενδιαφέρουσες ιστορίες να μας πεις (δεν χρειάζεται να αναφέρεις ονόματα προφανώς).

Οτιδήποτε εκτός συμφωνίας, λύνεται επιτόπου. Αν ο άλλος είναι κορμί και δεν σπάει αρχίδια, και φυσικά το επιτρέπει το budget, αυτό που θέλει γίνεται. Αν είναι σπασαρχίδας και βεντέτα, όλα λύνονται απλά και κοφτά με ένα απλό ωραιότατο ΟΧΙ. Τα βεντετιλίκια, όσο θλιβερό και αν ακούγονται, έρχονται κυρίως από τις μικρομεσαίες μπάντες. Οι ξένοι έχουν κυρίως ιδιοτροπία με το catering. Από φυστικοβούτυρα και αβοκάντο μέχρι και νερόκαρύδας. Γαμώ αν είμαστε στη Γερμανία, αλλά στο Ελλάντα αυτό κάνουν έναν σκασμό λεφτά ψηλέ μου. Δεν έχει. 🙂  Δεν θέλω να παίξω με αυτούς γιατί με κράζει ο τραγουδιστής τους στο Φεησμπουκ.  ΕΝΝΟΕΙΤΑΙ οτι 90% κάνει μανούρα για το running order. Αν δεν έρθει η κοπέλα μου, δεν ανεβαίνω στη σκηνή. Να περιμένουμε να έρθει κόσμος.

Η οικονομική κρίση στην Ελλάδα είναι αντιστρόφως ανάλογη με την πληθώρα των συναυλιών που γίνονται στην χώρα και αρκετοί οπαδοί θεωρούν τα εισιτήρια υπέρογκα. Νομίζω ότι είσαι ο πλέον αρμόδιος να απαντήσεις για το τι συμπεριλαμβάνει αυτή η τιμή που αρκετοί υποθέτω δεν γνωρίζουν. Προφανώς και δεν το κάνεις για την ψυχή της μάνας σου να το πω και στην αργκό αλλά υπάρχουν διοργανωτές που δεν έχουν ρίξει τα εισιτήρια τους κάτω από 30 ευρώ ποτέ (το λες και fix ταρίφα).

Από το εισιτήριο (μετά την πληρωμή φόρων και κρατήσεων), πρέπει να βγουν τα εξής, μεταξύ ΠΟΛΛΩΝ άλλων:

αμοιβή μπάντας ,
νοίκι χώρου, νοίκι ηχητικού εξοπλισμού, ξενοδοχεία (τα οποία είναι και πιο ακριβά όσο μεγαλύτερη είναι η μπάντα, απαιτήσεις βλέπεις), φαγητά και ποτά (όσο πιο μεγάλη μπάντα τόσο και μεγαλύτερες οι απαιτήσεις επίσης), ενοίκιο βαν και πληρωμή οδηγού για τα πήγαινε – έλα , σε περίπτωση που έρχονται με πτήσεις (πολύ πιθανό γιατί είμαστε βλέπεις και στου διαόλου τη μάνα), τις ίδιες τις πτήσεις, πληρωμή stagehands (ελληνιστί χαμάληδες), πληρωμή ηχολήπτη, φωτιστή, security, γενικά Crew που μπορεί να απαιτείται και φυσικά τέλος τον Runner (ελληνιστί καριόλη) που τρέχει και του γίνεται ο κώλος σφεντόνα. Συνήθως είναι ο ίδιος ο διοργανωτής σε μικρότερα lives, αλλά και σε μεγαλύτερα ένα έξτρα άτομο που κοστίζει 🙂 Για παράδειγμα, όταν δεν είμαι Ελλάδα και έχω αναλάβει παραγωγή, θα πρέπει να πληρώσω έναν καριόλη. Εγώ είμαι ο καριόλης αυτός σε μεγαλύτερες διοργανώσεις τρίτων <3.
Φαντάσου λοιπόν ένα διοργανωτή ενός μεγάλου Live, που έχει τρέξει 6-9 μήνες πριν για ένα ιβεντ μιας μέρας, να δουλεύει ακατάπαυστα για να το προωθήσει , και αυτός ο ίδιος να πρέπει να πουλήσει 400 εισιτήρια των 30 ευρω ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΜΠΕΙ ΜΕΣΑ, και απο εκεί και πέρα να αρχίσει να βγάζει μεροκάματο και να πληρώνεται. Και κάθε εισιτήριο κάτω από τα 400 να είναι 30 ευρώ χασούρα από την τσέπη του. Μην ξεχνάς ότι όλα τα παραπάνω, ένας σοβαρός διοργανωτής, πρέπει να έχει ήδη τα χρήματα για να τα πληρώσει από πριν, ακόμα και αν δεν έρθει ΟΥΤΕ ΜΙΑ ΨΥΧΗ στο λάιβ. Άμα θες να κάνεις ζογκλερικά, δεν κάνεις αυτή τη δουλειά και πας για ψάρεμα. Όπως λέγανε και οι παλιοί, χωρίς παράδες δεν κάνεις δουλειά. Δυστυχώς από ζογκλέρ και περιστασιακούς οργανωτές για το μουνί και τη λεζάντα, άλλο τίποτα, γι’ υατό και Διοργανωτής = Μαλάκας στο Ελλάντα.

Τα συγκροτήματα και οι καλλιτέχνες που φέρνεις αλλά και έχεις αποφασίσει να βγάλεις δίσκο με την Straight From The Heart Records, ανήκουν στην πλειοψηφία τους στον χώρο του metal, αλλά μπορώ να πω ότι αγαπάς το πιο μοντέρνο στυλ (metalcore). Ποιο είναι όμως το δικό σου είδος και κατ’ επέκταση συγκρότημα/καλλιτέχνης που λατρεύεις;

Το όλο metalcore εγχείρημα απλά έτυχε. Είδα φως και μπήκα. Προσωπικά δεν ακούω ό,τι να ‘ναι. Top 5: Motörhead, Suicidal Tendencies, Biohazard, Body Count, D.R.I.. Metal ακούμε, metal είμαστε. Οι πιουρίστες που πιστεύουν ότι τα παραπάνω δεν είναι, να πάνε μια βόλτα μέχρι τον Θερμαϊκό και όταν περάσει το πλοίο της γραφικότητας, να μπουν μέσα και να το βουλιάξουν στα ανοιχτά.

Ποια θα ήταν η dream come true συναυλία που θα ήθελες να διοργανώσεις;

Motorhead φυσικά, αλλά δεν πρόλαβα. Oπότε προσπαθούμε για Suicidal Tendencies.

Πόσο σημαντικό είναι το σωστό venue για την κάθε συναυλία;

Ίσως και το σημαντικότερο. Φαντάσου να κλείσεις μια μικρομεσαία μπάντα σε μεγάλο χώρο και να είναι το λαιβ σαν σκόρπια διαδήλωση. Δεν υπάρχει Vibe, δεν υπάρχει δέσιμο, δεν υπάρχει τίποτα.

Ας μιλήσουμε για την ενασχόληση σου με τα Social Media! Είσαι πανταχού παρών και σχολιάζεις τα πάντα και μάλιστα καυστικά. Θεωρείς ότι πολλές φορές κάνεις κακό στις business που έχει επιλέξει να ασχοληθείς;

Στα παπάρια μου αν κάνει κακό, δεν θα αρρωστήσω εγώ επειδή θα κρατάω μέσα μου όλη τη χολή από τα νεύρα που μου προκαλούν καθημερινά όλοι οι ηλίθιοι. Ουσιαστικά δεν κάνει, όποιος χαλιέται με το κράξιμο 99% δεν θα έκανε έτσι κι αλλιώς δουλειά μαζί μου. Η ενασχόληση με τα media, είναι είτε για να προωθώ τη δουλειά μου, είτε για να κράζω για λόγους ψυχολογικής εκτόνωσης. Εφόσον δεν σταυρώνω κανέναν προσωπικά (ακόμα), όλα καλά. Όποιος χαλιέται παρ΄όλα αυτά, τη βόλτα του. #afoudenkses

Πόσο σημαντική είναι η χρησιμοποίηση μιας PR εταιρείας για την προώθηση των συναυλιών; Πως βλέπεις τα Social Media ως μέσο προώθησης και γενικά το διαδίκτυο;

Χωρίς PR εταιρεία ( η οποία ΚΟΣΤΙΖΕΙ ΓΑΜΗΜΕΝΑ ΛΕΦΤΑ, και δεν θα το κάνει επειδή είστε ΜΠΑΝΤΑΡΑ (ζώα, γιδια και αιγοπρόβατα) ), είναι ο μόνος δρόμος ώστε η καλή (ή κακή) σας μουσική να ακουστεί παραέξω. Τώρα για προώθηση στα Social Media, δυστυχώς όλοι είμαστε όλη μέρα μέσα σ’ αυτά, άρα είναι σημαντικά για την προώθηση. Το Youtube πχ πλέον εχει τόσο υλικό που είναι αδύνατον να μην μπορέσεις να βρεις καινούρια καλή μουσική. Από την άλλη όλα είναι και τόσο αχανή, που αν στην ουσια δεν υπάρχει πλάνο και επαγγελματίες, είναι πολύ δύσκολο κάτι καλό να ξεχωρίσει.

Λοιπόν αυτά από εμένα. Ο επίλογος δικός σου μιλώντας μας για τα μελλοντικά σου σχέδια!

Θα συνεχίσω να είμαι ρομαντικός και να ελπίζω σε μια Θεσσαλονίκη με μουσική σκηνή και σε ένα κόσμο να δίνει ευκαιρίες στην καλή μουσική και όχι μόνο στα ίδια και τα ίδια αναμασημένα. Είναι καθήκον μας να στηρίζουμε μια σκηνή που στην ουσία μας δίνει ψωμί και τρώμε, αγοράζοντας Merchandise.

Το One Two Six Clothing σαν brand βρίσκεται σε αναπροσαρμοgγή και σε γενικό update της ποιότητας κατασκευής και υλικών. Τώρα που ο καθείς αποφάσισε να ασχοληθεί με το ρούχο, πρέπει να δείξουμε μέσω του προιόντος οτι είμαστε ενα βήμα μπροστά.
Το ίδιο ισχύει και για το One Two Six Merchandise.

H Straight From The Heart Records πέραν των υπαρχόντων συνεργασιών, θα ασχολείται αποκλειστικά και μόνο με το Hardcore Punk. Για τους άλλους ήχους πιστεύω υπάρχουν πιο αρμόδια Labels. Όσο για την Metalcore σκηνή της Θεσσαλονίκης, που εσφαλμένα πίστευα οτι θα έχουν διαφορετικό τρόπο σκέψης απο τους κλασικούς (δηλητηριασμένους απο τους παλαιότερους μεταλοπατερες) μεταλχεντς, μάλλον θα εκτιμήσουν τα “κεκτημένα” μετά την απώλεια τους. Περαστικά.