Μήπως θυμάστε τα λόγια του Ηλία Ρίτσιου για την πρώτη εμφάνιση του Rob Halford στη χώρα μας; Τότε ανέφερε τον τρόπο με τον οποίο η συνολική παρουσία ενός μουσικού μαγεύει τον ακροατή. Στιγμάτισε γλαφυρότητα το πώς ένας θρύλος μεγαλώνει θρεφόμενος από τη φαντασία αλλά και τον τρόπο βάσει του οποίου ολοκληρώνεται στα μάτια και το μυαλό των θαυμαστών του. Ένα τέτοιο θρύλο συνάντησα κι εγώ πριν από λίγες μέρες σε κάποιο ξενοδοχείο της παραλιακής έχοντας στη διάθεσή μου μονάχα 30 λεπτά της ώρας για να μάθουμε τα της επιστροφής των SAVATAGE, οτιδήποτε αφορούσε το πολυαναμενόμενο ” Poets and madmen” αλλά και ότι θα ζητούσε να μάθει ένας SAVAmaniac. Συνοδεία λοιπόν του Θωμά Νικηφόρου ( που με ξάφνιασε φέροντας μια αγκαλιά CDs των SAVATAGE προς υπογραφή), πήραμε θέση απέναντι από τη θάλασσα και το δημοσιογραφικό κασετόφωνο χαιρετώντας το συνομιλητή μας. Ποιός ήταν αυτός; Τα αδέλφια Oliva. Ο Jon και ο Criss. Ναι, τελικά ήταν κι οι δυο τους εκεί…

 – Η πρώτη ερώτηση αναπόφευκτα είναι κοινότυπη και όμοια με όλων ανά τον κόσμο συναδέλφων. Γιατί καθυστέρησε τόσους μήνες το νέο άλμπουμ, εμάς που αγωνιούσαμε δεν μας σκέφτηκες;

Jon: Αυτό δε συνέβη επειδή το θέλαμε εμείς. Καταρχάς έπρεπε να αλλάξουμε δισκογραφική εταιρεία. Η προηγούμενη τα είχε κάνει κυριολεκτικά  σκατά. Όπου πηγαίναμε, είτε για διακοπές είτε για συναυλίες, δεν βρίσκαμε πουθενά CDs των SAVATAGE. Να σου δώσω ένα παράδειγμα, πήγαμε στην Ιταλία για ένα live και παρότι η εταιρεία μας έλεγε ότι ” κάνεις δεν σας ξέρει εκεί “, “δεν πουλάτε ούτε 3000 κόπιες σ’ ολόκληρη την Ιταλία” και άλλες τέτοιες μπαρούφες, μαζεύτηκαν περισσότερα από 5000 άτομα. Μπορείς να το φανταστείς; Σε ένα μόνο live, σε μια μόνο πόλη, συγκεντρώθηκαν περισσότεροι από όσους αγόρασαν – κατά την εταιρεία μας- το τελευταίο  album. Μετά το live όλοι εξέφρασαν κοινό παράπονο ότι δεν υπάρχουν πουθενά τα album μας, όχι μόνο τα παλαιότερα αλλά και πιο πρόσφατα… Αυτό ήταν το πρώτο σημάδι που δυστυχώς συνεχίστηκε. Το καταλαβαίνεις; (Σ.σ. ουρλιάζοντας) Δεν υπήρχαν πουθενά τα γαμ….α CDs. Τότε είπαμε ” τι κάνουμε εδώ; ” και αποφασίσαμε να σταματήσουμε τα πάντα. Αφού η εταιρεία δεν έκανε τίποτα για να διανέμει τους δίσκους, ποιος ο λόγος να ηχογραφούσαμε το ” Poets and madmen“, εάν δε λύναμε προηγουμένως αυτό το πρόβλημα; Ήταν τόσο ηλίθιοι που έκαναν το παν για να μη μπορέσουμε να φύγουμε. Όταν τους ξεκαθαρίσαμε τη θέση μας, άρχισαν τις γελοιότητες του τύπου ” πρέπει λόγω συμβολαίου να κάνετε άλλο ένα άλμπουμ για εμάς”. Κι εγώ ούρλιαζα ” γιατί, τι το θέλετε, αφού είσαστε εντελώς ανίκανοι στο να κάνετε τη δουλειά σας”. Εννέα μήνες μας πήρε να τους ξεφορτωθούμε, όμως τελικά τα καταφέραμε. Γι’αυτό το “Poets….” άργησε τόσο πολύ και μεσολάβησε το τρίχρονο διάστημα δισκογραφικής απραξίας. Μάλιστα, πέντε κομμάτια συντέθηκαν κατά τη διάρκεια της καθυστέρησης, δηλαδή αν το άλμπουμ κυκλοφορούσε στην ώρα του το υλικό κατά το ήμισυ θα ήταν διαφορετικό. Ποιός ξέρει στο γιατί η μοίρα θέλησε να αργήσουμε τόσο πολύ. Σαν να μου φώναξε ο Θεός ” περίμενε, δεν είναι η κατάλληλη στιγμή, φτιάξε άλλα πέντε κομμάτια να γίνει το άλμπουμ καλύτερο…”, όπως τελικά και έγινε.

– Ανέφερα την αργοπορία επειδή το Metal Invader σχεδόν πρώτο σ’ ολόκληρη την Ευρώπη ανακοίνωσε τον τίτλο πριν από 17 μήνες. Sorry, αλλά αυτά τα καλά νέα πρέπει να τα ακούνε νωρίς όλοι οι SAVATAGEmaniacs, και να ‘ σαι σίγουρος ότι είναι πολλοί αυτοί.

Jon: Πάντα μας τα κάνει αυτά ο Τύπος. Ανακοινώνονται νωρίς οι τίτλοι συνθέσεων και μετά όλοι ρωτούν γιατί αργούμε. Οι SAVATAGE ανήκουν στην κατηγορία των συγκροτημάτων που ακόμη και αν τελειώσει το χρηματικό ποσό που δίνει η εταιρεία, όπως συνέβη στις προηγούμενες ηχογραφήσεις, συνεχίζουν με δικά τους χρήματα έως ότου το αποτέλεσμα ικανοποιεί πρώτα απ’ όλους εμάς τους ίδιους. Δε με ενδιαφέρουν τα χρήματα, κέρδισα τόσα με το χριστουγεννιάτικο project που αν με ενδιέφεραν δε θα ασχολούμουν καν με τους SAVATAGE.

 – Θα τα αναλύσουμε αυτά παρακάτω. Τώρα πια έχουμε εμπρός μας μια νέα πραγματικότητα, με δύο μέλη να έχουν ήδη αποχωρήσει. Ας ξεκινήσουμε με τον Zachary Stevens. Γιατί όποτε ακούω περί οικογενειακών προβλημάτων, σκέφτομαι πως υπήρξε πιθανή διαφωνία ανάμεσα στα μέλη της εκάστοτε μπάντας;

Jon: Εδώ δεν τίθεται τέτοιο θέμα. Ο Zachary έχει πια ένα μωρό και αποφάσισε ότι δε μπορεί να περιοδεύσει. Στην αρχή των ηχογραφήσεων ήρθε για δύο μέρες και έκανε πρόβες. Εμείς κρατήσαμε τις στάθμες της φωνής του και τον περιμέναμε μετά από ένα μήνα, όπως είχε σχεδιαστεί το αρχικό πρόγραμμα καθώς θα γύρναγε σπίτι του. Ο μήνας πέρασε και ο Zachary ήταν άφαντος. Είχαμε ηχογραφήσει σχεδόν όλα τα υπόλοιπα μέρη. Αρχικά ο Zachary θα ερμήνευε όλα τα μέρη των ποιητών και εγώ τα αντίστοιχα των τρελών. Από τη πρώτη στιγμή που ήρθε στο studio καταλάβαμε πως κάτι ήθελε να μας πει, γιατί ότι και αν το ρωτούσαμε π.χ για τον ήχο, εκείνος συμφωνούσε σε όλα σαν να ήθελε να αποφύγει τη συζήτηση. Τελικά, του τηλεφώνησα και του είπα ότι ολοκληρώνουμε τις ηχογραφήσεις και πως τον χρειαζόμασταν. Συμφωνήσαμε να του στείλω αεροπορικό εισιτήριο το οποίο και έκανα, αλλά ο Zakk δεν εμφανίστηκε. Του ξανά τηλεφώνησα, μου δικαιολογήθηκε, του έστειλα άλλο εισιτήριο, όμως και πάλι δε φάνηκε. Εν τέλει πήγα εγώ στη Florida και τον συνάντησα. Τον ρώτησα τι στην ευχή συμβαίνει και μου απάντησε ” Jon, θέλω να τραγουδήσω στο άλμπουμ, αλλά δεν μπορώ να περιοδεύσω ξανά. Χρειάζομαι χρόνο με την οικογένειά μου, ίσως σε ένα- δύο χρόνια αισθανθώ ξανά έτοιμος…” Συμφώνησα μαζί του διότι γνωρίζω από προβλήματα και μην ξεχνάμε πως και εγώ εγκατέλειψα τη μπάντα στο παρελθόν όταν από τις καταχρήσεις και τα ναρκωτικά είχα σχεδόν χάσει τη φωνή μου μετά τη Streets tour.

– Κάπου εκεί αρχίζει και η κακοτυχία…

 Jon: Ναι, τα πλάνα μας ήταν να γίνει το “Edge of thorns” με το Zakk μετά αφού προηγουμένως θα είχα αποθεραπευτεί, θα επέστρεφα. Όμως σκοτώθηκε ο Criss και όλα πήγαν στο διάολο. Και τότε είναι που πεισμώνεις και συνεχίζεις όπου και αν η ζωή σε βγάλει, είτε πρόκειται για το συγκρότημα είτε για το ίδιο σου τον εαυτό. Εν πάση περιπτώσει, αφού ο Zakk δε θα τραγουδούσε αποφάσισα να φέρω εις πέρας και τα υπόλοιπα φωνητικά μέρη και μετά τη κυκλοφορία να προσλάβουμε ένα καινούργιο τραγουδιστή που θα μας ακολουθήσει κανονικά στη περιοδεία.

– Ας περάσουμε στον έτερο αποχωρήσαντα, τον Al Pitrelli, που για να λέμε την αλήθεια ουδέποτε έγινε ένα με τους SAVATAGE.

Jon: Ακριβώς. Αυτός είναι ο Al, δέχθηκε μια καλή σε χρηματικές απολαβές προσφορά και έφυγε.

 – Άκρως αντί- συναδελφικό, αν σκεφτούμε ότι σας άφησε όταν ακόμη ήσασταν στο studio, όπου ως γνωστόν προέχει η ηρεμία.

Jon: Ο Mustaine είδε τον Al όταν παίξαμε στο Monsters of rock στη Βραζιλία, τον πλησίασε, του πρότεινε 1.000 δολάρια την εβδομάδα παραπάνω απ’ ότι έπαιρνε στους SAVATAGE και έτσι απλά, τον έπεισε να προσχωρήσει στους MEGADETH. Τον τελευταίο καιρό ανάμεσα στα υπόλοιπα κάναμε και ένα soundtrack, το οποίο ίσως ενόχλησε τον Al καθώς εκείνος δεν ενεπλάκη σ’ αυτό. Πάντως, όπως και να ‘ χουν τα πράγματα, ο Al  έφυγε για τα χρήματα. Και 1.000 δολάρια παραπάνω να του δίναμε, πάλι δε θα λύναμε το πρόβλημα γιατί θα έψαχνε για περισσότερα.

– Φυσικά, εκείνο που προέχει είναι να βρεις κάποιον καλό κιθαρίστα, που πρώτα απ’όλα ν’ αγαπά την ιστορία της μπάντας και όχι να αποζητά μονάχα το χρήμα.

Jon: Θα σε κάνω manager μου (γέλια). Αυτό ακριβώς λέω και εγώ. Αν θες να είσαι σε μια μπάντα, πρέπει να δίνεις ολόκληρο το είναι σου. Θυμάμαι ότι όταν περιοδεύσαμε για το ” Dead  winter dead“, και παρουσιάσαμε τον Al για πρώτη φορά, όλοι οι οπαδοί μας έλεγαν ” είσαστε πολύ καλοί αλλά φροντίστε να αλλάξετε κιθαρίστα το συντομότερο”. Πόσο δίκαιο έχουν οι άνθρωποι που παρακολουθούν και αγαπούν το συγκρότημα… 

– Αρκετά μ’ αυτούς που έφυγαν. Εκείνοι που έμειναν παραδίδουν σήμερα το ” Poets and madmen” ένα πραγματικό αριστούργημα που συνδυάζει το παρόν με το παρελθόν, ένα άλμπουμ που μόνο μερικοί αμετανόητα ρομαντικοί θαυμαστές σας θα ανέμεναν. Ποια η άποψη σου επ’ αυτού;

Jon: Ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια. Το “Poets…” είναι το δεύτερο κατά σειρά αγαπημένο μου άλμπουμ μετά το ” Streets“. Το ” Streets” είναι μοναδικό, αξεπέραστο. Το τελευταίο άλμπουμ με τον Criss, γεμάτο ξεχωριστές αναμνήσεις, ιδιαίτερες, αξέχαστες στιγμές. Ομολογώ πως ήμουν αρκετά φοβισμένος όταν αποφάσισα να τραγουδήσω σε ολόκληρο το ” Poets…”. Δεν ήξερα εάν θα τα κατάφερνα, είχα να επιχειρήσω κάτι τέτοιο πάρα πολλά χρόνια, από το “Streets” να φανταστείς. Συμμετείχα στο ” Dead…” και στο ” Wake…” όμως το να αναλάβω ολόκληρο το άλμπουμ ήταν αδιαμφισβήτητα μεγάλη πρόκληση. Δούλεψα τόσο σκληρά σ’ αυτές τις ηχογραφήσεις που δε νομίζω να το έχω ποτέ επαναλάβει στη ζωή μου, πιέστηκα και έπρεπε πάση θυσία να αντεπεξέλθω στις υψηλές απαιτήσεις που δικαιολογημένα έχει θέσει ο κόσμος για τον frontman των SAVATAGE. Ξόδεψα ώρες ατελείωτες, έως ότου πειστώ για το αποτέλεσμα. Λατρεύω αυτό το δίσκο. Είναι ένα τυπικό  SAVATAGE album και είμαι ευτυχισμένος που ήδη όσοι το έχουν ακούσει εκφράζονται με τα καλύτερα λόγια. Δώσαμε όλες τις δυνάμεις μας.

– Μιας και είσαι συμπαραγωγός του Paul ONeill, θα ήθελα να μάθω πως αντέχετε κλεισμένοι τόσους μήνες μέσα σ’ ένα studio μ’ αυτό τον άνθρωπο που αποτελεί την έννοια του τελειομανή παραγωγού; Δε καταντά οδυνηρή η συνεργασία μαζί του;

Jon: ΤΟΝ ΜΙΣΩ!!! Είναι το alter ego μου, το εντελώς αντίθετο του εαυτού μου. Βάλε απέναντι μου τον Paul και δε θα βρεις ούτε μία ομοιότητα. Εγώ καπνίζω, πίνω, κάνω τρέλες, εκείνος δεν πίνει, δεν καπνίζει, εγώ φοράω πάντοτε μαύρα ρούχα, ο Paul λευκά και πάει λέγοντας. Είμαστε τόσο διαφορετικοί αλλά όταν δουλεύουμε μαζί γινόμαστε ασυναγώνιστο δίδυμο. Υπάρχουν στιγμές όπου ο Paul το παρακάνει με τις λεπτομέρειες και τότε αρχίζω να στριγκλίζω, οπότε επισπεύδω τα πράγματα. Ο Paul είναι έξοχος παραγωγός και εξίσου πληθωρικός συγγραφέας ιστοριών. Οι στίχοι του πάντα κρύβουν βαθύτερα μηνύματα και προβληματίζουν όποιον ασχοληθεί μαζί τους. Δε μπορώ να καταλάβω πως επινοεί τέτοιες περίπλοκες ιστορίες από το πουθενά.

– Τι θα ‘ λεγες για μια πρώτη ξενάγηση στα θεματολογικά του “Poets…” ; Γνωρίζω μόνο για την επίσκεψη τριών παιδιών σ’ ένα έρημο ψυχιατρικό ίδρυμα.

Jon: Ξέρεις, ποιο είναι το αστείο; Αυτά τα τρία παιδιά είμαστε εγώ, ο Johnny (Middleton) και ο Chris (Caffery). Ο Paul δανείστηκε τρία ονόματα: Ντέρολ, Τζόι και Τόμι. Ο Ντέρολ, αρχηγός της παρέας με το τσιγάρο στο στόμα και τις μπίρες στα χέρια, είμαι εγώ, ο Τζόι είναι ο Johnny διότι ούτως ή άλλως είναι χωρατατζής και κάνει συνεχώς πλάκες και ο Τόμι είναι ο Chris με τα αντίστοιχα χαρακτηριστικά του. Αυτή λοιπόν είναι η πρώτη καινοτομία: ο Paul έφτιαξε τρεις ήρωες βασισμένους στα δικά μας πρότυπα. Ξαφνικά γίναμε μέρος της ιστορίας. Ψάχναμε (σ.σ. μιλάει σε πρώτο πρόσωπο ως μέρος του concept) ένα καταφύγιο να τα πιούμε όταν αντικρίσαμε ένα παλαιό έρημο κτίριο στη κορυφή κάποιου λόφου. Μπήκαμε στο αυτοκίνητό μου και κατευθυνθήκαμε προς τα εκεί. Εν συνεχεία παραβιάσαμε την εξώπορτα και μ ‘ ένα αναπτήρα προσπαθήσαμε να εξερευνήσουμε το εσωτερικό διάδρομο ο οποίος ήταν γεμάτος περιοδικά και εφημερίδες, από τους τίτλους των οποίων προήλθαν κομμάτια όπως τα ” Drive“, “Commissar“. Ξαφνικά ανακαλύπτουμε μέσα στο σκοτάδι κάποιον να κρατάει τα κλειδιά του αυτοκινήτου. Μετά το πρώτο σάστισμα τον καταδιώξαμε με αποτέλεσμα να παγιδευτεί και να κλειδωθεί σ’ένα δωμάτιο που θύμιζε κελί. Εκεί ξεκίνησε να μας διηγείται το παρελθόν του. Ήταν ένας φωτογράφος που κάλυπτε εμφύλιους πολέμους στην Αφρική. Κάποτε αποθανάτισε ένα κοριτσάκι την ώρα που εκείνο ανήμπορο άφηνε τη τελευταία πνοή του στην άκρη του δρόμου. Αυτή η φωτογραφία αποδείχθηκε καταστροφική για το μέλλον του, γιατί παρότι στην αρχή του απέφερε υπέρογκα κέρδη, ο ίδιος δεν μπόρεσε ποτέ να ξεφύγει από τις τύψεις επειδή εκμεταλλεύτηκε ένα ετοιμοθάνατο συμπολίτη του. Το ” Morphine child” αναφέρεται σ’αυτό το κορίτσι. Παρακάτω, ο φωτογράφος συνεχίζει την εξιστόρηση του και ανάλογα προκύπτουν τα υπόλοιπα τραγούδια σαν το ” The rumor ,( Jesus) “, στο οποίο ο συνομιλητής μας τα βάζει με το Θεό. Συνολικά, παρά το φανταστικό της υπόθεσης, αναδύονται όμορφα μηνύματα: ” Δείξε λίγο παραπάνω ενδιαφέρον στα όσα συμβαίνουν γύρω σου “. Ανέκαθεν ο Paul προκαλούσε τον ακροατή. Υπάρχουν τόσες κρυφές λεπτομέρειες όσες και απρόβλεπτες συζητήσεις, όπως στο προαναφερθέν κομμάτι όπου ο δυστυχισμένος φωτογράφος απευθυνόμενος στο Θεό του λέει: “Jesus will you then come down from your cross, return every nail and say were the lost“.

– Ήσουν κατατοπιστικότατος. Όσο για τον τίτλο, το προσπαθείτε να εκφράσετε? Συχνά ένας ποιητής σκέφτεται προχωρημένα, για κάποιους παρανοϊκά, ίσως και μέσω της παράνοιας να ολοκληρώνει το έργο του. Αυτό λειτουργεί και αντίστροφα;

Jon: Πολύ καλή ερώτηση. Ίσως και να λειτουργεί όπως το εννοείς. Πάντως επέλεξα το τίτλο επειδή οι ποιητές και οι τρελοί εκφράζουν δύο διαφορετικές κοινωνικές ομάδες, που είναι δυνατό όμως να συνυπάρξουν στη μουσική μας, καθώς και τούτη κάλλιστα μπορεί να χαρακτηριστεί άλλοτε ποιητική και άλλοτε τρελή.

– Ένας παράφρων δημιουργεί τη δική του πραγματικότητα μέσα στην οποία ελίσσεται, πιστεύοντας πως ο τρόπος που συμπεριφέρεται είναι σωστός. Ένας ποιητής σκορπά συναισθήματα και σκέψεις τις οποίες σπάνια προσεγγίζουν οι αναγνώστες. Σε ποια κατηγορία τοποθετείς τον Jon Oliva; Αισθάνεσαι, ως frontman, ότι τραγουδάς με ποιητική μαγεία;

Jon: Αρκετά συχνά. Τις πιο πολλές φορές αισθάνομαι σαν τρελός. Ταυτίζομαι με τα κομμάτια, με τους στίχους, με όποια μηνύματα προκύπτουν. Είμαι άλλος άνθρωπος όταν π.χ. τραγουδώ το ” When the crowds are gone ” και εντελώς διαφορετικός όταν παίζουμε το ” Beyond the doors of the dark“. Αλλάζω χαρακτήρα, ταυτίζομαι με ότι πρεσβεύει το κάθε κομμάτι. Σαν SAVATAGE θα έλεγα πως κουβαλάμε αρκετή δόση τρέλας, αλλά και η ποιητική έκφραση δε λείπει.

– Ας περάσουμε στο “ψητό”. Το “Commissar” που επιλέχθηκε και για πρώτο single, δίχως ίχνος αμφιβολίας είναι ό,τι πιο metal παρουσίασαν οι SAVATAGE εδώ και πάρα πολλά χρόνια. Κατά την άποψή μου υστερεί μπροστά σε άλλα αριστουργήματα όπως το μεγαλόπρεπο ” Morphine child“, για το οποίο θα ήθελα να ακούσω περισσότερες λεπτομέρειες. Επέτρεψέ μου να παρατηρήσω ότι το βασικό ριφφ μοιάζει με εκείνο του “China White” των SCORPIONS.

Jon: Βασικά, πρόκειται για πέντε κομμάτια, πέντε μουσικές ενότητες, ενωμένες σ’ αυτή τη δεκάλεπτη έκδοση. Στην αρχή συνέθεσα την εισαγωγή, μετά ήρθε ο Chris μ’ ένα ριφ που του’ χε  σφηνωθεί στο μυαλό, τα συνδέσαμε, ακολούθησαν τα solos και το υπόλοιπο μέρος μου ανήκει αν και ο επίλογος είναι ιδέες του Paul ONeill. Ξαφνικά και ενώ τελειώναμε, παρενέβη ο Paul και άρχισε να σολάρει σαν μανιακός. Όσο για τους SCORPIONS δε συμφωνώ, αλλά καλύτερα να ρωτήσεις τον Chris γιατί εκείνος το έγραψε.

– Δε νομίζεις πως είναι μακράν το καλύτερο κομμάτι;

Jon: Μμ… Δεν ξέρω τι ν’ απαντήσω, μου αρέσουν εξίσου τρία τραγούδια, τα “Morphine child“, “Surrender“, “Back to a Reason“, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι τα υπόλοιπα δε τα απολαμβάνω.

– Θα σου αναφέρω τους τίτλους και θα απαντάς αστραπιαία και μονολεκτικά με όποια λέξη σου ‘ρχεται στο μυαλό.

Jon: Cool…

– “Stay with me a while”.

Jon: Gutter- ish.

– “There in the silence”.

Jon: Keyboards.

– “Commissar”.

Jon: Heavy (σ.σ. φωνάζοντας)!!!

– “I seek power“.

Jon: Heavier (σ.σ. μας άκουσε ολόκληρο το ξενοδοχείο)!!

– “Drive”.

Jon: Faster.

– “Morphine child”.

Jon: Intense.

– “The rumor (Jesus).

Jon: Deep.

– “Man in the mirror”.

Jon: Myself.

– “Surrender”.

Jon: Life.

– “Awaken “.

Jon: …( Σ.σ. τα παράπονα σας στον τυπά που πέρασε με κάτι σαν “μπολντόρι” χωρίς εξάτμιση)

– Και τέλος, το συναισθηματικό ” Back to a reason” ;

Jon: Publicated. Μας δυσκόλεψε πολύ αυτό το κομμάτι.

– Έχω ετοιμάσει μια ερώτηση για τον Criss.

Jon: Θα απαντήσω σε ότι θέλεις.

– Οκτώ χρόνια χωρίς εκείνον και οι SAVATAGE συνεχίζουν τον ανήφορο τους. Τι νιώθεις όταν σε κάθε συναυλία το κοινό φωνάζει το όνομά του;

Jon: Μα, ότι νιώθει και ο Criss… Είναι εδώ τώρα που μιλάμε (σ.σ. δείχνει μια καρέκλα), να, εκεί. Είναι δίπλα μου πάντοτε, στέκεται δίπλα μου πίσω από τα πλήκτρα. ( Σ.σ. περιττό να σας περιγράψω πως αισθάνθηκα). Τον μυρίζω, είναι το πνεύμα του που δε με εγκαταλείπει ποτέ. Εξαιτίας του Criss υπάρχουν ακόμα οι SAVATAGE. Γιατί συνεχίζουμε εγώ και ο Caffery νομίζεις; Μας λείπει… (σ.σ. εδώ με ρώτησε αν τον είχα συναντήσει και όταν απάντησα αρνητικά συνέχισε ), έχασες την ευκαιρία να γνωρίσεις έναν από τους καλύτερους ανθρώπους στον κόσμο, όχι μόνο ήταν τρομερός μουσικός αλλά και σπουδαίος άνθρωπος.

– Θα τον συναντήσω απόψε, όταν ακούω τα παλιά σας albums.

Jon: (Σ.σ. ακολούθησε ένας εναγκαλισμός που θα τον θυμάμαι για πάντα ). Το ίδιο και εγώ.

– Υπάρχει κάτι αστείο που να συνέβη στο studio ;

Jon: Χα , χα, χα, θα πεθάνεις στα γέλια, άκου τι σκαρώσαμε στον Paul ONeill : Ο Paul όταν ηχογραφεί είναι πάντοτε ανήσυχος, αγχωμένος μην και κάτι πάει στραβά. Μια μέρα μιλούσαμε στο τηλέφωνο και εμείς αλλάξαμε  στην κονσόλα την κασέτα που περιείχε το ” Morphine child “, το οποίο εκείνη την περίοδο έφθανε στο τέλος του μετά από εξαντλητική δουλειά δύο μηνών. Τοποθετήσαμε λοιπόν μια άλλη ολόιδια κασέτα, αφού προηγουμένως κόψαμε την ταινία. Όποιο κουμπί και να πάταγε ο Paul το μηχάνημα θα μάσαγε αστραπιαία την κασέτα γυριζοντάς τη σαν τρελό. Μετά από μερικά λεπτά ο Paul επέστρεψε στη κονσόλα και του είπαμε ” άντε, να μην αργούμε…”. Αμέσως πάτησε ένα κουμπί και ξεκίνησε ο πανικός. Δεν μπορείς να φανταστείς πως  αντέδρασε βλέποντας και ακούγοντας το μάσημα. Άρχισε να βρίζει το studio, να κατηγορεί θεούς και δαίμονες. Φυσικά, του είπαμε γρήγορα την αλήθεια διότι είχε τόσα νεύρα που ήταν ικανός να διαλύσει το studio. Ήταν απίθανη πλάκα.

– Στο επόμενο άλμπουμ θα βάλει συναγερμό.

Jon: Χα, χα, πάντως εμένα δε με εμπιστεύεται πια. Μου είπε ότι ήταν η χειρότερη φάρσα που του σκάρωσαν ποτέ. Ειλικρινά, κόντεψε να πάθει καρδιακή προσβολή.

– Σκιαγράφησε μου με λίγα λόγια τους υπόλοιπους SAVATAGE, αρχίζοντας με τον Middleton.

Jon: Ο πλέον πλακατζής. Τι καλύτερο από το να πίνεις μπύρες μαζί του; Σκέτο πειραχτήρι.

– Ο Caffery;

Jon: Τέλειο παιδί, μα εντελώς τρελαμένο (σ.σ. είπε “out of his mind” ).

– Και για τον Jeff;

Jon: Ο πιο αφοσιωμένος, τελειομανής.

– Θα  συνεχίσετε το TRANSSIBERIAN ORCHESTRA project; Έχει χαβαλέ καμιά φορά η ζωή, παλεύεις τόσα χρόνια με τους SAVATAGE και αντί να πουλάνε αυτοί τρελά νούμερα έφθασαν 1.000.000 αντίτυπα οι TRANSSIBERIAN.

Jon: Πολύ σωστά τους απεκάλεσες project. Οι SAVATAGE είναι η ζωή μας, αυτό είναι το συγκρότημά μας. Όταν είπαμε στους υπεύθυνους της πολυεθνικής που έχει τους  TRANSSIBERIAN ORCHESTRA ότι θα κάνουμε δίσκο SAVATAGE μας κοίταζαν απορημένοι, μας ρώταγαν γιατί, αλλά πώς να τους εξηγήσεις ότι τα χρήματα δε μας ενδιαφέρουν, πώς να εξηγήσεις σ ‘ αυτούς τους ανθρώπους τι σημαίνουν για εμάς οι SAVATAGE. Αν ενδιαφερόμασταν μονάχα για τα χρήματα δε θα υπήρχαν σήμερα οι SAVATAGE. Πάρε για παράδειγμα τις περιοδείες. Πουλάνε οι TRANSSIBERIAN 1.000.000 κόπιες και εμείς ετοιμάζουμε περιοδεία για τους SAVATAGE, γιατί αγαπούμε τους οπαδούς μας. Γράφουμε στ ‘ αρχ… μας τα χρήματα. Τόνισέ το σε παρακαλώ αυτό.

– Από live τι αναφέρουν τα τεφτέρια σας, υπάρχει πουθενά η Ελλάδα;

Jon: Θα έρθουμε το καλοκαίρι 100 %. Η πρώτη εμπειρία στην Ελλάδα υπήρξε συγκλονιστική. Θα έρθουμε ξανά και ξανά και ξανά. Όπως και τώρα, ήθελα να έρθω εδώ για τις συνεντεύξεις, να σας δω από κοντά, να μου πείτε για το άλμπουμ, να μιλήσουμε για τα παλιά.

– Δεν έχουμε άλλο χρόνο Jon, δυστυχώς. Επιφυλάσσομαι για μια μελλοντική, εφ όλης της ύλης συνέντευξη. Σας εύχομαι γρήγορα να βρείτε άξιους αντικαταστάτες και όλα να πάνε όπως θα θέλατε. Τι θα έλεγες ως επικεφαλίδα του άρθρου;

Jon: Το στίχο από το “Morphine child” που σου είπα πιο πριν. Με εκφράζει απόλυτα.

– Οκ, καλή συνέχεια. Σ’ ευχαριστώ πρώτα απ’ όλα που είσαι τόσο διαφορετικός, συνεσταλμένος και καταπληκτικός άνθρωπος και κατά δεύτερον, για την εγκάρδια τούτη συζήτηση.

Jon: Εγώ σ ευχαριστώ, με ταξίδεψες.