Δεν νομίζω ότι μπορούμε να κρύψουμε την αγάπη μας για το κανάλι του Industry Kills στο YouTube, μιας και συχνά πυκνά ανεβάζουμε τις συναυλίες που καταγράφουν και μοιράζονται, ο Derek κι ο Alex. Εδώ και καιρό σκεφτόμουν ότι θα έπρεπε να τους κάνουμε μερικές ερωτήσεις και να μας πουν πως βλέπουν μέσα από τα μάτια ή καλύτερα θα έπρεπε να πω την κάμερα τους, την μεταλλική σκηνή στην χώρα μας, νομίζω ότι η συζήτησή μας με τον Γρηγόρη (Derek) είναι πολύ ενδιαφέρουσα. Και κάτι άλλο, μην ξεχάσετε να τσεκάρετε το κανάλι… 

Πότε άρχισε όλο αυτό το project να παίρνει σάρκα και οστά και ποιος/ποιοι βρίσκεσαι/βρίσκονται πίσω από το κανάλι Industry Kills; Γιατί όπως και να έχει μια γνωριμία με τα κοινό που μας παρακολουθεί θα ήταν καλή για να ξεκινήσουμε και την κουβέντα μας.

Το όνομα Industry Kills εμφανίστηκε πρώτη φορά για να περιγράψει ένα project δυο ατόμων, που σκοπό είχε τη μίξη industrial μουσικής, σε όλες τις εκδοχές της.

Συνέχισε ως κανάλι στο YouTube και πίσω από την κάμερα του, βρίσκεται ο Γρηγόρης ή Derek για τους fans του καναλιού, που πιθανόν να έχουν διαβάσει το nickname στα credits κάποιων παλιών βίντεο. O έτερος του ντουέτου, ο Alex, συμμετέχει μόνο σε ειδικές περιπτώσεις.

Ποιος είναι ο σκοπός αυτού του καναλιού;

Σκοπός του, είναι η καταγραφή της συναυλιακής ιστορίας, μέσα από το δικό μου φακό.

Το κανάλι ξεκίνησε τέλη του 2010, με πρώτα video από το live κάποιας τοπικής μπάντας. Οπότε από την αρχή πήρε τον χαρακτήρα του καναλιού που, κυρίως, θα ασχολείται με συναυλιακά βίντεο και μετά με οτιδήποτε άλλο.

Για εμένα, κάθε live εμφάνιση είναι ξεχωριστή. Ακόμη κι αν το setlist του καλλιτέχνη σε όλη την περιοδεία, παραμένει το ίδιο, πολλοί είναι οι παράγοντες που συντελούν ώστε αυτό που θα δει ο θεατής, να είναι μοναδικό, είτε έχει θετικό, είτε αρνητικό, πρόσημο ενέργειας.

Παράδειγμα θετικής ενέργειας, η πρόσφατη συναυλία των Sacred Reich στη Θεσσαλονίκη, τον Αύγουστο του 2017.

Θυμόντουσαν τη Σαλονίκη, από το 1992, και τους δώσαμε μπόλικους λόγους, για να μας θυμούνται και τα επόμενα 30 χρόνια.

To σκεφτήκατε ποτέ σαν κάποιο οικονομικό έσοδο, γιατί εδώ που τα λέμε πολλοί YouTubers ουσιαστικά γι’ αυτό και ξεκινήσαν τα κανάλια τους.

Το συγκεκριμένο κανάλι, δεν ξεκίνησε με σκοπό τα οικονομικά έσοδα κι έτσι παραμένει. Άλλωστε είναι και το ύφος του καναλιού, που απευθύνεται σε ειδικό, άρα και περιορισμένο κοινό.

Όταν ξεκινούσα, δεν περίμενα ότι το κανάλι θα έφτανε στους 7000 συνδρομητές και τις 6 εκατομμύρια θεάσεις. Αλλά στο YouTube απαιτούνται μεγαλύτερα νούμερα, σε μικρότερους χρόνους, για να έχεις σοβαρά έσοδα από αυτό.

Αν μάλιστα στο υλικό που ανεβάζεις, εμπλέκονται πολλοί διεκδικητές πνευματικών δικαιωμάτων, η πιθανότητα εσόδων εξανεμίζεται. Σε αυτόν τον τομέα το τοπίο είναι πολύ θολό, όπως απέδειξε και η πρόσφατη κατάρρευση της ΑΕΠΙ.

Σαφώς οι δημιουργοί πρέπει να αμείβονται, γι΄ αυτό οι “χρήστες” της μουσικής και οι διαφημιστές, πληρώνουν σε μεσάζοντες μεγάλα ποσά, όμως υπάρχουν σοβαρά ερωτηματικά για τους τρόπους και τα ποσοστά που τελικά καταλήγουν στους πραγματικούς δικαιούχους, στιχουργούς και συνθέτες. Για την ώρα το σύστημα συντηρείται από τους πολλούς, για να πληρώνει τους λίγους διάσημους. Ας ελπίζουμε ότι θα γίνει πιο δίκαιο, στο μέλλον.

Τελικά η μουσική βιομηχανία σκοτώνει την μουσική;

Όντως μια από τις “μεταφράσεις” του Industry Kills παραπέμπει εκεί. Και μάλιστα χωρίς ερωτηματικό. Ναι η βιομηχανία σκοτώνει τη μουσική. Αλλά αυτό χωράει συζήτηση.

Δηλαδή στην ερώτηση αν έχουν ταλαιπωρηθεί μουσικοί, από καταχρηστικά συμβόλαια μεγάλων εταιριών και μεσαζόντων, η απάντηση είναι, ναι.

Από την άλλη, στην ερώτηση αν οι METALLICA, οι MAIDEN, οι AC/DC και πολλοί άλλοι, θα είχαν φτάσει στα αυτιά μας, χωρίς τις μεγάλες εταιρίες, η απάντηση είναι όχι.

Άρα ουδέν κακόν αμιγές καλού.

Αλλά μήπως τα αρνητικά είναι περισσότερα και μοιράζονται σε πολλούς, που τελικά δεν απολαμβάνουν την τεράστια δημοτικότητα και το χρήμα, των 10-20 “μεγάλων”; Πιθανόν.

Οι εταιρίες, κυρίως οι μεγάλες, δεσμεύουν τον καλλιτέχνη με μακροχρόνια συμβόλαια και “τρελές” απαιτήσεις για ανάμιξη τους στα πάντα, ακόμα και στο τελικό μουσικό αποτέλεσμα. Το έκαναν παλιά. Το κάνουν και τώρα.

Η διαφορά είναι, ότι παλιά ήταν πραγματικά μεγάλες κι έχωναν χρήμα. Τώρα, έχουν παραμείνει οι “τρελές” απαιτήσεις, χωρίς τα φράγκα. Οι εταιρίες έχουν μικρύνει και ζητούν συμμετοχή του καλλιτέχνη, στο οικονομικό ρίσκο.

Άρα ο μουσικός, εφόσον πληρώνει, θα πρέπει να προσέχει που βάζει την υπογραφή του. Σε παλιότερες εποχές δεν είχε τη δυνατότητα να επικοινωνήσει, από μόνος του, με ευρύτερο ακροατήριο. Όμως τώρα, μπορεί να διαχειρίζεται με μεγαλύτερη ελευθερία τον εαυτό του, τη μουσική του και το μέλλον του. Ο ακροατής, είναι σε απόσταση μερικών κλικ, από κάθε νέο καλλιτέχνη.

Το πιο πρόσφατο οικονομικό “επεισόδιο” στο Industry Kills channel, είναι η διεκδίκηση από ελληνική εταιρία, των διαφημιστικών εσόδων ενός δίωρου βίντεο, επειδή μέσα ακούγονται 4 λεπτά ηχογράφησης, που δεν είναι καν μουσική και προέρχεται από δίσκο του 1986!

Το αναφέρω, για να δείτε τις εξοντωτικές πρακτικές που ακολουθεί η μουσική βιομηχανία, απέναντι στο πνευματικό έργο άλλων. Υπάρχουν καλλιτέχνες που τα έχουν παρατήσει κι άλλοι που αναγκάζονται σε κυκλοφορίες χωρίς τη θέλησή τους, για να ξεμπερδέψουν με συμβόλαια παγίδες, όπως αυτό που προανέφερα.

Το χειρότερο που τους χρεώνω, είναι η “δολοφονία” του ραδιοφώνου. Χειραγώγησαν τους σταθμούς, αγοράζοντάς τους. Οδήγησαν σοβαρούς εναλλακτικούς ραδιοφωνικούς παραγωγούς στην ανεργία, επειδή δε δέχονταν να παίζουν τη λίστα της εταιρίας. Ανέβασαν στον αφρό ένα σωρό “μουσικά σκουπίδια” και εξαφάνισαν από τα media κάθε άλλη μουσική πρόταση.

Αλλά η εκδίκηση είναι ένα πιάτο που τρώγεται κρύο. Το Rock και Metal ραδιόφωνο επανήλθε, έστω κι εκτός FM. Κι οι καλλιτέχνες τα καταφέρνουν, χωρίς τα στημένα ραδιόφωνα και τις μεγάλες εταιρίες, που κατέρρευσαν.

Λογικά από αυτά που ανεβάζεις στο κανάλι, το μουσικό είδος που προτιμάς είναι το metal να υποθέσω;

Ναι γενικότερα η “σκληρή” μουσική είναι στις προτιμήσεις μου. Κυρίως στις “urban” εκδοχές της. Thrash, Crossover, Hard core και industrial metal, χωρίς να υποτιμώ και τα υπόλοιπα είδη. Απλά τρέφω μεγάλο θαυμασμό σε αυτούς που στα 80s κράτησαν όρθιο το metal, κοντράροντας το σαρωτικό Punk στα ίσια, με ανάλογες θεματολογίες στους στίχους.

Προτιμώ να μην δηλώνω οπαδός ειδών, αλλά συγκεκριμένων καλλιτεχνών. Γιατί σε ορισμένες περιπτώσεις εκτιμώ τη μουσική ή τους στίχους κάποιου, χωρίς απαραίτητα να πολυεκτιμώ το είδος στο οποίο τον κατατάσσουν ή έχει κατατάξει ο ίδιος τον εαυτό του.

Πάντως το κανάλι είναι και για μένα μια αφορμή να γνωρίσω νέες μπάντες, που πιθανόν χωρίς αυτό, να μην ήξερα ότι υπάρχουν. Κι ευτυχώς διοργανωτές και μαγαζιά, τουλάχιστον στη Σαλονίκη, δίνουν δυνατότητες σε νέους, να προβάλουν τη δουλειά τους.

Οι διοργανωτές και μαγαζάτορες δέχθηκαν από την αρχή όλο αυτό ή υπήρξαν κάποιοι που σου δημιουργήσαν πρόβλημα;

Με τους μαγαζάτορες, δεν υπήρχε κανένα πρόβλημα από την αρχή.

Βέβαια κι εγώ φρόντισα να μην προκαλώ. Βιντεοσκοπούσα και συνεχίζω, με διακριτική κάμερα, ώστε να μην τους φέρνω αντιμέτωπους με παράπονα από μέλη ή ατζέντηδες συγκροτημάτων.

Σε όλη αυτή τη διαδρομή, ελάχιστα ήταν τα προβλήματα τέτοιου είδους. Κι όλα προέρχονταν από παρατρεχάμενους συγκροτημάτων, ούτε καν διοργανωτές συναυλιών. Όπως για παράδειγμα στο Heavy by the sea fest και την εμφάνιση των Slayer, οι οποίοι είχαν δώσει εντολή να μην υπάρχουν βιντεοσκοπήσεις, ιδίως στο τελευταίο μέρος, όπου έκαναν ένα αφιέρωμα στον Jeff Hanneman, που είχε πεθάνει μερικούς μήνες πριν.

Πλέον ο καθένας έχει στη τσέπη του, ένα κινητό με πολύ καλή κάμερα. Έτσι, σε μια εποχή που διακινούνται εκατομμύρια εικόνες και βίντεο καθημερινά, είναι αδύνατον, να απαγορεύσεις τη βιντεοσκόπηση ή τη λήψη φωτογραφιών.

Κι έτσι ανάμεσα σε όλα αυτά, υπάρχει το Industry Kills channel, που ανεβάζει ολόκληρες συναυλίες και μάλιστα από κοντά, μέσα στο χαμό κι όχι με μια κάμερα απόμακρη και ακίνητη κάπου σε κάποιον εξώστη. Κι όσο να πεις, οπαδοί, μαγαζάτορες και διοργανωτές, όλοι θέλουμε να υπάρχει κάπου μια καταγραφή σε βίντεο, για να μας θυμίσει όλες τις μικρές λεπτομέρειες, που ξεχνάμε με το πέρασμα των χρόνων, όσο αξέχαστη κι αν είναι μια συναυλία.

Ποια είναι η συναυλία που θα σου μείνει αξέχαστη;

Η συναυλία που θα ήθελα σαν τρελός να υπάρχει κάποιος εξίσου τρελός να την έχει καταγράψει σε βίντεο, ήταν αυτή των Sepultura στον Ελλήσποντο! Δυστυχώς δεν υπήρχε κάποιος, οπότε έμειναν  μόνο οι μνήμες.

Αυτός ήταν ο βασικός λόγος δημιουργίας του Industry Kills channel. Πολλές συναυλίες θα ήθελα να έχουν καταγραφεί, αλλά δε συνέβη. Κι αποφάσισα να το κάνω εγώ, έστω κι αργοπορημένα.

Θα ήθελα καταγεγραμμένες κι άλλες παλιότερες συναυλίες όπως των Metallica, Cult και Λευκή Συμφωνία το 1993, στην Αθήνα. Paradise Lost στην εποχή του Icon, στο Ρόδον. Slayer στην Αποθήκη του Μύλου, δυστυχώς χωρίς τους ανερχόμενους τότε, System of a down, λόγω τεράστιας καθυστέρησης της άφιξής τους. Death, πάλι στον Μύλο, 2-3 χρόνια πριν μας “αφήσει” ο Chuck Schuldiner. Iron Maiden στο Ιβανόφειο, με χαμηλή τιμή εισιτηρίου και χιλιάδες κόσμο έξω λόγω sold out. Κι άλλες πολλές.

Βέβαια, υπάρχουν και οι συναυλίες που μου έχουν μείνει αξέχαστες για αρνητικούς λόγους. Στο νου μου έρχονται 2 καλλιτέχνες, που δε θα μας ξανάρθουν. Ο Danzig, εκνευρισμένος από την ελάχιστη προσέλευση κοινού, μια νύχτα Champions League στη Βίλκα το 2005 και στη Μονή Λαζαριστών το 2007, οι Type o Negative, επίσης με χάλια διάθεση, που όμως δεν οφείλονταν στην προσέλευση του κοινού. Είμασταν αρκετοί και μάλλον δε θα μάθουμε ποτέ, τι συνέβη πριν το live κι οδήγησε σε εκείνη την άνευρη εμφάνιση. Ευτυχώς υπήρχαν μαζί Rotting Christ, Shiva Six και Innactive Messiah και δεν κλάψαμε τα 30 Ευρώ.

Αλλά να μην μιλάω μόνο για το μακρινό παρελθόν. Ας διαφημίσω λίγο και το κανάλι. Ψάξτε στο Industry Kills, γιατί αξίζει να δείτε ή να ξαναδείτε, Helloween και Kai Hansen 4 χρόνια πριν κάνουν την πρόσφατη περιοδεία “pumpkins united”, Marty Friedman με καλεσμένο τον Gus G, Therion του 2012 σε μια εμφάνιση unplugged με το ζόρι, που όμως τους έδωσε την ιδέα για μια ανάλογη περιοδεία 2 χρόνια αργότερα, συγκλονιστικούς Blind Guardian του 2015, Twisted Sister στο καμίνι του παλιού Principal, Sodom στο Eightball οποιαδήποτε χρονιά, Annihilator γιατί ο Jeff Waters είναι ο πιο κεφάτος άνθρωπος που έχει παίξει ποτέ metal κιθάρα και Amon Amarth μαζί με Grand Magus, γιατί ο συνδυασμός δεν παλευόταν.

Κι από ελληνικές μπάντες, στο κανάλι υπάρχει όγκος υλικού. Αν κάποιος θέλει να πάρει μια συναυλιακή γεύση ελληνικής σκηνής στα καλύτερά της, ας αρχίσει με οποιαδήποτε εμφάνισή από Rotting Christ, Septic Flesh, Suicidal Angels, Nightstalker, Planet of Zeus κι οπωσδήποτε τη μαγική συναυλιακή εμπειρία, των ραγδαία ανερχόμενων, Universe217.

Συναυλιακά η Ελλάδα σε αντίθεση με την οικονομική κατάσταση της χώρας και των πολιτών της δείχνει να ανθεί. Η πλευρά των διοργανωτών γκρινιάζει γιατί μερικά πάνε άπατα και φωνάζουν ότι δεν τους στηρίζουν και η πλευρά των οπαδών γκρινιάζει γιατί τα εισιτήρια είναι ακριβά σε πολλές περιπτώσεις φτάνοντας τα 30 ευρώ… δηλαδή ένα ποσό μεγαλύτερο από το ημερομίσθιο των περισσοτέρων και πολλές φορές με συχνότητα τριών και τεσσάρων την εβδομάδα. Που βρίσκεται  τελικά η αλήθεια;

H αλήθεια, πάντα, βρίσκεται κάπου στη μέση.

Ο διοργανωτής σήμερα είναι αναγκασμένος να φέρνει περισσότερα ονόματα, για να βγάζει, αν τελικά τα καταφέρνει, τα χρήματα που έβγαζε παλιότερα με λιγότερες συναυλίες. Αυτό είναι θετικό για τον συναυλιόφιλο. Αλλά για τον διοργανωτή όσο περισσότερα τα ρίσκα, τόσο περισσότερες οι πιθανότητες να μπει μέσα.

Από πλευράς τιμών εισιτηρίων, θα υπενθυμίσω ότι από το 2004 ως το 2009, είχαν καταφέρει να κάνουν το 30ευρω ως τιμή εκκίνησης, για κάθε συναυλία ονόματος από το εξωτερικό. Και συχνά έβλεπες τιμές 35 ως 45 Ευρώ, σε συναυλίες κλειστού χώρου.

Άρα οι τιμές έχουν πέσει, στα χρόνια της κρίσης. Όχι το ίδιο σε όλες τις περιπτώσεις. Αλλά πλέον στα 30 Ευρώ φτάνουν συναυλίες όπου οι managers, ζητάνε μεγάλα ποσά ακατέβατα, αν κι έχουν γνώση, για την οικονομική κατάσταση στην Ελλάδα.

Είναι όντως απογοητευτικό, για όλους και ιδίως για τους διοργανωτές, να βλέπουν χαμηλό ενδιαφέρον κοινού. Έχουν ακυρωθεί συναυλίες, λόγω χαμηλής προπώλησης και μια έγκαιρη ακύρωση, είναι η καλή εκδοχή για τον διοργανωτή, όταν ένα Live προβλέπεται να μην πάει καλά.

Όμως πιστεύω, πως οι πραγματικοί μουσικόφιλοι, με πόνο ψυχής απορρίπτουν κάποιες από τις πολλές συναυλίες, γιατί δεν μπορούν να βρίσκονται σε όλες.

Κι εγώ θα ήθελα να υπάρχει μεγαλύτερη στήριξη, σε κάποια είδη που λόγω μικρού ενδιαφέροντος έχουν εξαφανιστεί από τον συναυλιακό χάρτη της πόλης. Για παράδειγμα οι Ministry, θα έπρεπε να έχουν πολύ περισσότερο κόσμο, πριν ένα χρόνο, στην πρώτη τους επίσκεψη στην Ελλάδα. Αλλά είπαμε. Υπάρχουν δυσκολίες.

Είναι οι μεταλλάδες ανοιχτόμυαλοι μουσικά ή τελικά χαίρονται με τα ίδια και τα ίδια;

Προφανώς δεν μπορεί να βγει ένας γενικός κανόνας. Υπάρχουν και οι ανοιχτόμυαλοι και οι κολλημένοι. Αλλά αυτό δεν είναι μόνο ελληνικό φαινόμενο. Απλά, στις χώρες με μεγάλο πληθυσμό, το πρόβλημα χάνεται, εφόσον για όλα τα είδη συμπληρώνεται ένας ικανός αριθμός οπαδών, για να στηρίξει μπάντες και εκδηλώσεις.

Η χαρά με τα ίδια “Hits” και τα ίδια “Ονόματα” είναι γνώρισμα των mainstream ειδών. Είναι στενάχωρο όταν συμβαίνει στο Metal και γενικά στα underground είδη μουσικής.

Δεν είναι λίγες οι φορές που έχω βρεθεί σε συναυλίες και βλέπω ένα κοινό απαθές στα “νέα” τραγούδια. Κι όταν παίζονται τα “κλασικά” να γίνεται χαμός. Κι όταν λέω “νέα” δεν εννοώ μόνο της τελευταίας δισκογραφικής δουλειάς. Κι όταν λέω “κλασικά” εννοώ αυτά που έχουν κυκλοφορήσει στις δεκαετίες φετίχ για τον μεταλλά.

Ας μπούμε στη θέση του μουσικού. Είναι σα να του λέμε “μη βγάζεις νέα τραγούδια. Παίζε μόνο τα παλιά, γιατί εμείς αυτά θέλουμε”.

Ο καλλιτέχνης παίρνει δύναμη και μηνύματα, από το κοινό των συναυλιών, ακόμα και σε μικρούς χώρους, μιας πόλης στην άκρη της Ευρώπης. Αν θέλουμε να συνεχίσει να υπάρχει και να ηχογραφεί, καλό είναι να το δείχνουμε.

Κάποιες φορές η Θεσσαλονίκη παραγκωνίζεται στα live εν σχέση με την Αθήνα παρότι πολλοί δεν έχουν την δυνατότητα να ταξιδέψουν ως εκεί για κάποιο live. Τι είναι αυτό που δημιουργεί αυτή την ανισότητα;

Ευτυχώς όχι πάντα. Υπάρχουν μάλιστα και οι περιπτώσεις που έχουμε δει συναυλίες μόνο στη Θεσσαλονίκη, με πιο πρόσφατο παράδειγμα τους Rumble Militia.

Είναι και κάποια φεστιβάλ, όπως το Street Mode στη Σαλονίκη και το Chania Rock, που έστω και για λίγες μέρες, μετατοπίζουν από την Αθήνα, το συναυλιακό κέντρο βάρους.

Όμως ως κανόνας, ισχύει αυτό που λες και είναι λογικό η Αθήνα να έχει προτεραιότητα. Το μουσικόφιλο κοινό είναι μεγαλύτερο, άρα και το ρίσκο μικρότερο. Να μην ξεχνάμε τις χειρότερες εποχές, όταν οι διοργανωτές έφερναν τις μπάντες για συναυλίες μόνο στην Αθήνα. Κι αν ήσουν “βαμμένος” οπαδός, αναγκαστικά έπρεπε να κατέβεις.

Τώρα οι διοργανωτές ξέρουν ότι ο κόσμος δεν μετακινείτε εύκολα κι έτσι αναγκάζονται να προσθέτουν και τη Θεσσαλονίκη στο πρόγραμμα. Καμιά φορά κι άλλες πόλεις, όπως βλέπουμε τα τελευταία χρόνια.

Άρα καλό είναι να μην δημιουργούμε αντιπαλότητες μεταξύ πόλεων. Κι ας συμπονέσουμε τους Αθηναίους φίλους μας, που για να παρακολουθήσουν το μεγαλύτερό τους φεστιβάλ, αναγκάζονται να κάνουν ολόκληρο ταξίδι… στη Μαλακάσα.

Συγχωρήστε μου το μεταλλικό χιουμοριστικό “καρφί”. Είναι πληρωμένο από τα ατελείωτα χιλιόμετρα, των χρονοβόρων μετακινήσεων του παρελθόντος.

Αυτά από εμάς… σε ευχαριστώ πολύ για αυτή την συνέντευξη και σου αφήνω τον επίλογο.

Καταχράστηκα τη φιλοξενία σας, με την πολυλογία. Οπότε θα κρατήσω ολιγόλογο τον επίλογο, ευχαριστώντας εσένα και το Metal Invader, για τη συνέντευξη και όλη τη στήριξη. Όπως φυσικά και τους fans του καναλιού.

Για το τέλος θα έδινα μια συμβουλή. Στα Live, ελάτε πιο νωρίς κι όχι μόνο για τα Headline συγκροτήματα. Βγαίνουν φοβερές νέες μπάντες και είναι κρίμα να παίζουν σε άδειους χώρους. Στηρίξτε την τοπική σκηνή, γιατί το αξίζει.

Καλή αντάμωση στα Λαϊβάδικα, με Metal & Μπίρες. Cheers!