Τρίτη χρονιά για το Into Battle Festival, μία διοργάνωση που τιμά κυρίως τον Underground κλασικό και επικό ήχο αλλά όχι μόνο. Ο κόσμος το αγκάλιασε από την πρώτη στιγμή και φαίνεται πως έχει γίνει θεσμός. Στο χώρο του μαγαζιού εννοείται πως υπήρχε Merchandise των εμφανιζόμενων συγκροτημάτων αλλά και διάφορα άλλα καλούδια της Eat Metal Records. Τη δεύτερη μέρα του φεστιβάλ ξεχώριζε η παρθενική εμφάνιση των Sortilege στη χώρα μας αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.

 Βάσει της αρχικής ανακοίνωσης πρώτοι θα εμφανίζονταν οι δικοί μας Murder Angels των οποίων η εμφάνιση τελικά ακυρώθηκε χωρίς να γνωρίζω κάτι παραπάνω επί τούτου. Πρώτοι στη σκηνή λοιπόν ανέβηκαν οι Herzel. Είναι ένα νεοσύστατο συγκρότημα από την Γαλλία με ήχο που αποτίει φόρο τιμής στον παραδοσιακό – επικό ήχο. Η απειρία και η αμηχανία δεν ήταν εύκολο να κρυφτούν αλλά αυτό που άκουγες σε έπειθε πως έβλεπες ζωντανά ένα ελπιδοφόρο σχήμα που τιμά τις ρίζες του αλλά θα προσπαθήσει στο μέλλον να αφήσει και το δικό του στίγμα. Αν και έπαιξαν νωρίς, υπήρχε κόσμος που τους τίμησε με την παρουσία του.

 Οι Burning Shadows κατέλαβαν τη σκηνή του Κυττάρου πιο φουριόζοι. Εξ Αμερικής ορμώμενοι και με έναν Frontman μορφάρα, έδειχναν πως έχουν άνεση πάνω στο σανίδι αλλά και διάθεση για επικοινωνία με τον κόσμο. Η μουσική τους έχει έντονη τη σφραγίδα της χώρας τους. Κλασικότροποι και επικοί από τη μία αλλά από την άλλη εμποτισμένοι με την μαγική αύρα του αμερικάνικου Power.  Παρουσίασαν υλικό από όλη τη δισκογραφία τους και έχω την αίσθηση πως άρεσαν σε αρκετό κόσμο. Εξάλλου αυτό είναι το πλεονέκτημα ενός φεστιβάλ. Τσεκάρεις συγκροτήματα που πιθανόν να αγνοούσες αλλά και τα βλέπεις ζωντανά, πράγμα που δε θα μπορούσε εύκολα να συμβεί κάτω υπό άλλες συνθήκες.

Με τους Convixion ξέρεις κάθε φορά τι θα πάρεις και αυτό δεν εμπεριέχει καμία δόση ρουτίνας ή επανάληψης παρά μόνο ωμής ενέργειας. Το Drink Metal είναι εξάλλου κάτι που τους ταιριάζει γάντι. Η επιλογή να τοποθετηθούν στη μέση του χρονοδιαγράμματος ήταν ορθή γιατί “έσπαγε” ευχάριστα τον καθιερωμένο ήχο του φεστιβάλ. Σαφώς πιο τσιτωμένοι από τον ήχο των προηγούμενων συγκροτημάτων, έδωσαν τα διαπιστευτήρια τους γιατί θεωρούνται ένα από τα καλύτερα εγχώρια σχήματα. Οι στίχοι τους είναι η χαρά του οπαδού και η μουσική τους η αποθέωση του άσπιλου Speed Metal. Πάντα δυναμικοί στη σκηνή και πάντα ευπρόσδεκτοι. Έχει παρέλθει τριετία από το τελευταίο τους πόνημα, ελπίζω να μην υπάρξει αντίστοιχη καθυστέρηση όπως από τον πρώτο στο δεύτερο δίσκο…Heavy Metal Re M@@@@a!

 Οι Ιταλοί Battle Ram αν και είναι ενεργοί από το 2001 δεν έχουν την ανάλογη δισκογραφία αλλά τουλάχιστον οι μετρημένες συνθέσεις τους είναι πολύ ποιοτικές και προσεγμένες. Έντονα επηρεασμένοι από τους Manilla Road κάτι που εκτός από τη μουσική δεν κρυβόταν ούτε από τα λεγόμενα τους αλλά ούτε από τις ενδυματολογικές τους προτιμήσεις. Σε κέρδιζαν επίσης με τη θετική τους διάθεση αλλά και επικοινωνιακά με τον κιθαρίστα να έχει αναλάβει το αντίστοιχο πόστο. Θεωρώ πως αν δισκογραφούσαν πιο συχνά θα είχαν καταφέρει περισσότερα πράγματα αλλά από την άλλη δε τους πήραν και τα χρόνια. Αρκετοί γνώριζαν τα τραγούδια τους και αρκετοί πείστηκαν πως αξίζει να τα ακούσουν.

 Οι Wotan μπορεί να μην ήταν Headliners αλλά η εμφάνιση τους ήτανε τέτοιου επιπέδου. Πολύς κόσμος είχε έρθει για αυτούς και αυτό φαινόταν από τις έντονες αντιδράσεις των οπαδών τους αλλά και από τις ειλικρινείς ευχαριστίες του Vanni Ceni ο οποίος ήταν  συγκλονιστικός στις ερμηνείες του, ικανός να σε καθηλώσει. Όλο το συγκρότημα ήταν άκρως επαγγελματικό και εμείς τυχεροί που ακούσαμε ύμνους από εμβληματικούς δίσκους του είδους, όπως το “Carmina Barbarica”. Θετική εντύπωση μου προκάλεσε που ο κόσμος έχει αγκαλιάσει εξίσου και τα τραγούδια του φετινού “The Song of the Nibelungs” ενός φιλόδοξου εγχειρήματος που διαρκεί σχεδόν 2 ώρες! Αν και είμαι οπαδός τους δεν περίμενα τέτοια αρχηγική εμφάνιση. Περιττό να πω ότι κέρδισαν όποιον βρισκόταν εκείνη την ώρα στο μαγαζί. Επιβάλλεται να τους δούμε και σε Headline εμφάνιση.

 Η μεγάλη στιγμή είχε φτάσει, με τους Sortilege να είναι έτοιμοι να πραγματοποιήσουν την παρθενική τους εμφάνιση στη χώρα μας. Θα ξεκινήσω εκφράζοντας ένα προσωπικό ενδοιασμό και πως αυτός στη συνέχεια συνθλίφτηκε. Συγκρότημα με λαμπρή πορεία στο παρελθόν αλλά πολλά χρόνια ανενεργοί και πρόσφατα στο προσκήνιο. Όλα αυτά μέχρι να πατήσουν πόδι στο σανίδι…μιλάμε για συγκλονιστική εμφάνιση! Φοβερή ενέργεια αλλά και φρεσκάδα που σπάνια τη συναντάς σε συγκροτήματα της γενιάς τους. Μια χρονομηχανή που έδενε άρτια το παρελθόν με το παρόν, έχοντας τους παρευρισκόμενους ως έρμαια των ορέξεων τους. Αν δε γνώριζες, στοιχημάτιζες ότι δεν σταμάτησαν ποτέ ούτε να περιοδεύουν, ούτε να δισκογραφούν. Αν πω πως ήταν απλά επαγγελματίες, θα τους αδικήσω. Ήταν μη αναμενόμενα συναρπαστικοί, με σκηνική παρουσία γεμάτη ενέργεια. Ειδικά ο Christian Augustin είναι μια κατηγορία μόνος του. Ο κόσμος εκστασιάστηκε και ανταπέδωσε δυναμικά. Τιμήθηκε όλη τους η δισκογραφία μαζί εννοείται με το μυθικό τους EP. Από εκεί εξάλλου ακούσαμε τον ακροτελέυτιο ύμνο της βραδιάς, το ομώνυμο “Sortilege” όπου μεταφερθήκαμε σε ένα παράλληλο σύμπαν με τον κόσμο και το συγκρότημα να έχουν γίνει μια ενιαία οντότητα. Αποθεώθηκαν γιατί το άξιζαν. Είχα ξεγραμμένο από το κεφάλι μου πως κάποτε θα τους έβλεπα, τώρα απλά περιμένω την επόμενη φορά. Ιδανικός επίλογος για το “Into Battle” το οποίο ήδη έχει ανακοινώσει τα πρώτα ονόματα για την επόμενη χρονιά…