-«Είσαστε τυχεροί φίλοι μου που αποτελείτε μέλη αυτής της ιδιάζουσας Εκκλησίας του Δήμου, αυτής της ιδιόρρυθμης Βουλής, αυτής της μήτρας της Δημοκρατίας».

-«Σιγά μην είναι και η Ακαδημία Αθηνών».

-«Σώπασε ανόητε!». Ούτε καν έριξε το βλέμμα του στον αυθάδη γιο του. Συνέχισε να κοιτάει ως άλλος προεδρεύων τους πελάτες του καφενείου και απευθύνθηκε ξανά σε αυτούς:

-«Το έργο που επιτελέσαμε δεν μπορούν να τον κατανοήσουν οι νεότεροι. Σαράντα πέντε χρόνια αυτό το σώμα συνεδρίαζε καθημερινά και ακατάληπτα, ανταλλάσσοντας απόψεις και συζητώντας για τα μείζονα προβλήματα της κοινωνίας και του έθνους μας. Σας συγχαίρω και περιμένω αύριο να αναλύσουμε τα αποτελέσματα των σημερινών εκλογών».

Με ξέσπασμα γενναίων χειροκροτημάτων και ένα εγκάρδιο «σας ευχαριστώ» έκλεισε η γλαφυρή ομιλία του κυρ Κώστα του καφετζή και ιδιοκτήτη του καφενείου «η μικρή Βουλή». Αυτές έμελλε να είναι οι τελευταίες εκλογές του σαν ιδιοκτήτης του μαγαζιού. Σε δέκα μέρες έβγαινε στην σύνταξη. Η ομιλία είχε τον τόνο που αρμόζει σε έναν αποχαιρετισμό και την σοβαρότητα μιας πορείας σαράντα πέντε ετών. Στην οδό Βουλής, στο παλιό κτήριο του Ε.Ο.Φ στεγαζόταν για πάνω από πενήντα χρόνια γερασμένο και σημαδεμένο από τις κακουχίες που περνούσε η πολιτική ζωή της χώρας, μα κυρίως οι ίδιοι οι πολίτες της, το μαγαζάκι στην αρχή του οδού. Ο κυρ Κώστας αμούστακο παιδί από την Καβάλα κατέβηκε στην Αθήνα για να χαθεί σε αυτή, είκοσι χρόνων και βρέθηκε να δουλεύει στο μαγαζί του κυρίου Ζαχαριάδη, που έψαχνε τότε ένα ξύπνιο και σβέλτο γκαρσόν για να τον βοηθήσει.

Και κατέληξε να πάρει σύνταξη από αυτό και μάλιστα σαν αφεντικό. Από στέκι παλιών ανταρτών έφτασε να φιλοξενεί κάθε καρυδιάς καρύδι. Μάλιστα εντελώς φυσικά ο κάθε πελάτης είχε ορισμένη θέση την οποία δεν αποχωρίζονταν μέχρι την τελευταία στιγμή που επισκεπτόταν το καφενείο. Το μαγαζί μάζευε βουλευτές, πρώην υπουργούς, στρατιωτικούς, ανέργους, εργάτες, συνδικαλιστές και αναρχικούς. Ο καθένας με σεβασμό στον άλλο και τη διαφορετικότητα, συχνά βέβαια με τα πράγματα να περνούν μια άγρια μορφή και επικίνδυνη τροπή όσων αφορά την σωματική  ακεραιότητα των συνομιλητών είναι αλήθεια. Όμως όλα έμεναν μέσα στο καφενείο, δεν χρειάστηκε η επέμβαση εξωθεσμικών ή της αστυνομίας. Τα χρόνια βέβαια δεν ήταν ποτέ ήρεμα και το περιβάλλον ήμερο. Πάντως ήταν εκπληκτικό σαν γεγονός πως «η μικρή Βουλή» δεν χρωματίστηκε σαν κόκκινο, πράσινο ή γαλάζιο καφενείο παρά την έντονη κομματική λαίλαπα που έκαψε τα πάντα από την μεταπολίτευση και έπειτα στη χώρα.

-«Ας μην ωραιοποιούμε όμως το παρελθόν, κύριοι, μην ρομαντζάρουμε τα περασμένα. Πόσες φορές δεν τρεχάτε κομμούνια να κρυφτείτε εδώ στον καφενέ. Πόσες φορές δεν νιώσατε στο κορμί σας τι σημαίνει τάξη και ασφάλεια; Πόσες φορές δεν ματώσετε για την αστική δημοκρατία που τόσο μισείτε και τόσο πολύ παλέψατε για να φέρετε; Δεν θυμάστε όταν σας κυνήγαγαν στα στενά η αστυνομία και το «βαθύ κράτος», όπως το λέτε εσείς οι ίδιοι; Ξεχάσατε τα καρδιοχτύπια, τα λαχανητά, τον φόβο, τις συμπλοκές, τα κλάματα σας, την ήττα που κουβαλάτε από τα χωριά σας και δεν την βγάλατε ποτέ από την καμπούρα σας;»

Ο νεαρός και πρόσφατα ενταγμένος στο βουλευτικό σώμα της μικρής βουλής, μιας και νέο αίμα είχε αντικαταστήσει τους «παλαιοκομματικούς» που λόγω γηρατειών ή και θανάτου είχαν αποχωρήσει, είχε πάρει φορά και έλεγε παραπάνω από όσα έπρεπε. Κυρίως γιατί ξεχνούσε που βρισκόταν, την ιδιοσυγκρασία των υπολοίπων στο χώρο, την δύναμη της στιγμής αλλά και το σημαντικότερο πως αυτά που έλεγε δεν τα είχε ζήσει, αλλά ο στόμφος του ήταν ρεσιτάλ θρασύτητας και ουσιαστικά το ζήτησε με κάθε του κύτταρο αυτό που ήρθε…ο κυρ Κώστας κινήθηκε αποφασιστικά προς το μέρος του. Ο νεαρός από ενστικτώδη αντίδραση λύγισε τα γόνατά του είτε από φόβο είτε από καλό διάβασμα του τι ερχόταν. Χωρίς καμία γνώση από πυγμαχία ασυναίσθητα προσπάθησε να αποφύγει το χτύπημα που έβλεπε να έρχεται. Το εσκίφ αποτελεί έναν συγκεκριμένο τρόπο αποφυγής των χτυπημάτων, με τον αμυνόμενο να λυγίζει τα πόδια του, με στόχο τα χτυπήματα του αντιπάλου του να περάσουν πάνω από το κεφάλι του. Ο συγκεκριμένος τρόπος άμυνας όμως δεν ενδείκνυται για την αντιμετώπιση των άπερκατ. Το οποίο ίσως είναι το πιο δύσκολο και τεχνικό από τα βασικά πυγμαχικά χτυπήματα με έφεση στη λεπτομέρεια της τεχνικής. Αγαπημένο χτύπημα του κυρ Κώστα, αφού οι βασικοί στόχοι του είναι το σαγόνι, το συκώτι και το διάφραγμα. Οι περισσότεροι στοχεύουν στο ήπαρ που σαν ζωτικό σημείο προκαλεί τεράστιο πόνο στον άλλον. Ο κυρ Κώστας προτίμησε δυο συνεχόμενα δυνατά χτυπήματα στο σαγόνι του φαφλατά φασιστάκου, το οποίο προκάλεσε σταματά για λίγο την αιμάτωση του εγκεφάλου του, με το νοκ-άουτ να είναι το φυσικό επακόλουθο.

-“Η συνεδρίαση θεωρείται λήξασα” είπε ο νέος πρόεδρος του σώματος, που πήρε ένα ζωντανό μάθημα για το τι είναι Δημοκρατία και τι κυρίαρχος Λαός από τον πατέρα του ιδίοις όμμασι.