Δίπλα μου καθόταν ένας αδιάφορος τύπος με ελεεινό κόκκινο λαμέ σακάκι  και το ρολόι του – μιας και δεν έχω δικό μου να εμπιστευτώ,  αφού κανένα από τα τρία χρυσά ρολόγια που μου πήρε ο μάνατζερ μας δεν υπάρχει πια στην κατοχή μου, το ένα κοσμεί το χέρι μιας ξανθιάς δεσποινίδος που μου έδειξε πως να χρησιμοποιεί κανείς την γλώσσα του σαν δυο έμπειρα χέρια στο μασάζ, το άλλο ήταν ψεύτικο και το πέταξα στα μούτρα του και το τρίτο το σκότωσα σε ένα ενεχυροδανειστήριο για να πάρω κάμποσα χάπια και ηρωίνη-  έδειχνε 07.28 και ήμασταν ήδη αρκετή ώρα στον αέρα. Στο αεροπλάνο που ταξίδευε μέσω Κωνσταντινούπολης για Βομβάη, που για κάποιο λόγο τώρα την λένε Μουμπάι, και ήταν ασφυκτικά γεμάτο, ήμασταν οι μόνοι λευκοί, πράγμα ας πούμε λογικό όταν ταξιδεύεις προς Ανατολή εν έτει 1982. Επίσης στο τιμ μας είχαμε και τους μόνους ξανθούς μέσα στο αεροπλάνο, τον τραγουδιστή μας Rizzie, τον ντράμερ Fox και τους δυο roadie Alex και Gary. Η υπόλοιπη ομάδα αποτελούνταν από τον μάνατζερ μας Herkko, τον μπασίστα μας Jari και εμένα στις κιθάρες, Jaakko. Η κουστωδία μας όμως ξεχώριζε σαν σκατό μέσα στο γάλα, όχι για το χρώμα του δέρματος μας, αλλά για τα ρούχα μας. Βλέπετε φεύγοντας από ένα βροχερό Λονδίνο δεν μπήκαμε στο κόπο να ρωτήσουμε τον καιρό που θα βρούμε στην άλλη άκρη της γης. Άλλωστε η όλη επιχείρηση αναχώρησης στήθηκε σε 48 ώρες. Τελειώναμε μια ακόμα, την δεύτερη, βρετανική περιοδεία με αξιοζήλευτη αποτυχία, κόβοντας λιγότερα εισιτήρια από την πρώτη, παίζοντας σε μικρότερα μαγαζιά και με τον κόσμο να έρχεται πιο πολύ για την φασαρία και τα μπουκέτα που έπεφταν σε κάθε εμφάνισή μας, παρά για την μουσική μας. Όταν είσαι όμως ένα τσούρμο Φινλανδών μουσικών με αυτοκαταστροφικές τάσεις και επιρρεπείς σε αμαρτωλές συνήθειες, κάτι τέτοια δεν σε πτοούν, το αντίθετο μάλιστα. Όποτε όταν πέφτει στο τραπέζι η πρόταση για δεκαήμερη περιοδεία για τέσσερα λάιβ, σε Βομβάη, Καλκούτα και Νέο Δελχί, με διπλά λεφτά από όσα πήρες για την φόλα που μόλις βίωσες στο Νησί, δέχεσαι χωρίς πολλά-πολλά. Κερασάκι στην τούρτα η ηχογράφηση της εμφάνισης στην Βομβάη για επερχόμενο λάιβ άλμπουμ. Οκ, ναι ήταν στο πόδι η απόφαση και ίσως αν το ξανάσκεφτόμασταν μπορεί και να αρνιόμασταν και απλά να στρώναμε τον κώλο μας κάτω να γράψουμε ένα αξιοπρεπή στούντιο δίσκο μπας και τσιμπούσαμε ένα νέο συμβόλαιο από τα τζιμάνια της δισκογραφικής μας, αλλά σαν γνήσιοι bad decision takers και συλλέκτες λαθών, αποφασίσαμε από κοινού την εκστρατεία στην Ανατολή. Και όχι, δεν σκεφτήκαμε πως τα ρούχα μας έπρεπε να είναι πιο ελαφριά και πως θα πηγαίναμε σε άλλο ημισφαίριο με εντελώς αντίθετες συνθήκες και θερμοκρασίες. Οι περισσότεροι φοράγαμε μαύρα δερμάτινα τζάκετ και τι-σερτ από συγκροτήματα με βαριές μπότες με τακούνι στις φαγωμένες σόλες τους, ο δε Rizzie μια κατάλευκη γούνα και ξεσκισμένο κατάλευκο τζιν και μια μαύρη Motörhead μπλούζα, ενώ τα στενά τζιν όλων μας κολλούσαν πάνω στο κορμί μας και βρωμούσαν έντονα ιδρωτίλα. Μετά από πολύωρη ταλαιπωρία και την ενδιάμεση στάση στην Κωνσταντινούπολη, όπου χάσαμε μια βαλίτσα με ρούχα, φτάσαμε στην δεύτερη μεγαλύτερη πόλη των Ινδιών. Νομίζω ήμαστε από τα πρώτα συγκροτήματα της Δύσης που φτάσαμε στην χώρα και σίγουρα στην πόλη για κάποιο μουσικό ιβέντ. Άλλη μια πρωτοπορία του θρυλικού μας συγκροτήματος. Ήμασταν οι πρώτοι Φινλανδοί που υπέγραψαν σε πολυεθνική, οι πρώτοι που κάνανε χρυσό δίσκο παίζοντας το αντιεμπορικό υβρίδιο πανκ και μέταλ και φυσικά το πρώτο σχήμα που τα έχασε όλα αυτά τόσο γρήγορα, σε σχεδόν ένα χρόνο μόλις. Τώρα προσπαθούσαμε να συνέλθουμε από το κάζο του δεύτερου μας δίσκου και ενώ τα πάντα δείχνανε πως ο σκληρός ήχος θα πήγαινε σε ακόμα πιο ακραία μονοπάτια,  εμείς παίζαμε ακόμα ένα κράμα ροκ εν ρολλ μιλώντας για μουνιά, αλκοόλ, μουνιά, ποτά, ξενύχτια, καψούρες και μουνιά. Δεν λέω πως ο κόσμος θα σταματούσε να τα υμνεί όλα τα παραπάνω, απλά εμείς ασχολιόμασταν με τα πάντα, πλην της μουσικής, οπότε το τέλος που ερχόταν έμοιαζε τελεσίδικο. Η Βομβάη ήταν όπως ακριβώς την φανταζόμασταν. Από το αεροδρόμιο που μόλις άνοιξαν οι πόρτες του και βγήκαμε στον καυτό ήλιο, μας πήρε από τα μούτρα, όπως ο ζεστός αέρας μόλις ανοίγεις τον φούρνο που ψήνεται το μοσχάρι με τις πατάτες. Μέχρι να φτάσουμε στο ξενοδοχείο περάσαμε από κάθε λογής δρόμο και δρομάκι με το μίνι βαν που μας νοίκιασε ο Herkko να είναι λες και βγήκε από ταινία του ‘60 με αναρτήσεις που θυμίζουν πόδια τυλιγμένα με γύψο και τον οδηγό ένα αμίλητο και αγέλαστο κοντοπίθαρο, σχεδόν νάνο με περίεργο μουστάκι. Η κατάσταση μύριζε μπαρούτι σε κάθε μέτρο της διαδρομής, με μια πιθανή σύρραξη μεταξύ των οδηγών να μοιάζει αναπόφευκτη και αυτός εκεί αγέρωχος, συνέχιζε τις μηχανικές κινήσεις χωρίς να μας ρίξει βλέμμα. Αυτό δεν τον εμπόδιζε να οδηγεί ατσούμπαλα, αγνοώντας κορναρίσματα, τις λωρίδες κατεύθυνσης, βρισίδια από άλλους οδηγούς και το χρώμα των φαναριών. Πριν κατέβουμε μας έδωσε μια κάρτα του με ένα τηλέφωνο γεμάτο εξάρια, στο οποίο θα τον βρίσκαμε για να μας φέρει οποία και όσα ναρκωτικά θέλαμε σε λογική τιμή. Όλα αυτά τα έγραφε η κάρτα στα αγγλικά από την μια όψη και στα γαλλικά από την πίσω. Φωνή δεν έβγαλε ο άτιμος ο Βραχμαπούτρα. Η προσφορά του έμοιαζε λογικότερη πάντως από το να μας μοίραζε την κάρτα του για να τον εμπιστευτούμε πάλι για την διαδρομή από το ξενοδοχείο στο αεροδρόμιο σε τέσσερις μέρες. Το πρόγραμμα έλεγε τρεις μέρες ξεκούραση και εγκλιματισμός στη νέα χώρα, δύο σερί μέρες λάιβ σερί στην Βομβάη και από εκεί πτήση το ίδιο βράδυ για Καλκούτα, ξανά λάιβ εκεί και τις υπόλοιπες μέρες που μας απόμεναν στο Νέο Δελχί για μια εμφάνιση και ηχογράφησή της. Όποτε είχαμε χρόνο να συνέλθουμε από την ταλαιπωρία. όταν φτάσαμε με τα στομάχια έτοιμα να εκραγούν στο ξενοδοχείο. Τίποτα το τριτοκοσμικό εκεί, όλα πιο ευρωπαϊκά, όλα πιο φινετσάτα. Πρόθυμοι υπάλληλοι, πανέμορφο μέρος και καθαρά σεντόνια έτοιμα να υποδεχτούν την κορμάρα μας. Στο δωμάτιο όπως πάντα θα ήμουν με τον Fox, δίπλα ο Rizzie με τον Jari και απέναντι οι δυο roadie με τον Harkko. Κατέβηκα στην ρεσεψιόν με το παντελόνι και χωρίς μπλούζα με ένα τσιγάρο να κρέμεται νωχελικά από το χείλος μου και τα γυαλιά ηλίου γεμάτα δακτυλιές, που κάνανε τα πράγματα αρκετά θολά. Αγόρασα ένα μπουκάλι τζιν και δυο πακέτα Lucky Strike, ενώ ζήτησα να μου καλέσουν τον νάνο οδηγό που μας έφερε στο ξενοδοχείο. Φυσικά του έδωσα εκατό λίρες που φαντάστηκα πως θα του έδιναν το δικαίωμα είτε να αγοράσει ένα διαμέρισμα ή τρεις ιερές αγελάδες ή απλά να καλύψει τα έξοδα να βάλει γλώσσα μπας και μιλήσει ο δόλιος. Περίμενα στο λόμπι περίπου μια ώρα και είχα σχεδόν κατεβάσει το Beefeater, καταναλώνοντας τον πάγο, όχι στο ποτήρι που δεν είχα μιας και έπινα από το μπουκάλι, προσπαθώντας να δροσίζω το κορμί μου με αυτά. Θα έβαζα και κανα δυο παγάκια στο εσώρουχο μου, αλλά δεν φορούσα και αν τα έβαζα έτσι στον τζιν θα φαινόμουν σαν κατουρημένος, θέαμα όχι τόσο πρέπον, για ένα τόσο καλό ξενοδοχείο και τους λοιπούς θαμώνες του. Ο τύπος έφερε μια γεμάτη σακούλα με το κολατσιό της μπάντας, που συγχωρέστε μου δεν σας έχω ακόμα το όνομά της. Είμαστε οι Trägedy με διαλυτικά-umlaut πάνω από το ¨a¨  και ερχόμαστε από το Ελσίνκι της Φινλανδίας και παίζουμε γαμημένο βρώμικο ροκ εν ρολλ.  Ανέβηκα στο δωμάτιο και καθώς έβαζα το κλειδί στη πόρτα άκουσα φωνές από μέσα. Κατάρα, ο Fox είναι σκέφτηκα και αμέσως μπήκα μέσα. Τον αντίκρισα φοβισμένο μαζεμένο στο πάνω μέρος του κρεβατιού, σκεπασμένο με το σεντόνι να ουρλιάζει και να δείχνει στον τοίχο και το ταβάνι. Διάβολε τι ήτανε αυτά τα πράσινα ερπετά στους τοίχους;! Αφού πήρα αμέσως την ρεσεψιόν όπου μου εξήγησαν πως αυτά τα ερπετά είναι η φυσική προστασία από τα κουνούπια και αλλά έντομα που θα μας κάνανε τη ζωή κόλαση, αν όχι θα μας στέλνανε στο άλλο κόσμο με τις αρρώστιες που θα μας κολλούσαν, προσπάθησα να ηρεμήσω τον παλαβιάρη Foxy.  Λίγο αργότερα ένα δεύτερο μπουκάλι τζιν μοιράστηκε ισόποσα με τον ντράμερ μας, ενώ άνοιξα την σακούλα με τα καλούδια για να ξεκινήσει η κατανάλωση τους. 10 γραμμάρια άσπρη, είκοσι καφέ σκόνης, επτακόσια γραμμάρια χασίς. Θα δοκιμάσαμε πρώτα λίγο και μετά θα καλούσαμε όλη την ομάδα στο δωμάτιο. Την ίδια ώρα 2 από τα 3 συμπαθή, πλέον, ερπετά με αργά, όχι φοβισμένα και μάλλον ούτε και επιφυλακτικά βήματα, έφτασαν το ένα κοντά στο άλλο. Σε πολύ λίγο χρόνο το ένα καβάλησε το άλλο τόσο όσο να αρχίσει να το πηδάει κανονικά. Με νωχελικό βλέμμα, μιας κατά βλέφαρα δεν είχαν τη διάθεση να ανοίξουν πολύ για τους οβολούς των ματιών μας, κοιταχτήκαμε με τον Foxy με ένα χαμόγελο γεμάτο νόημα και πονηριά. Ο πράσινος επιβήτορας άρχισε να επιταχύνει τις κινήσεις του και να συσπάει το κορμί του με βία προς τον/την παρτενέρ του.

-“Αλήθεια πως ξεχωρίζει το αρσενικό από το θηλυκό;’’ ρώτησε με ένα παράξενο ύφος ο Fox λες και ήταν ο παρουσιαστής σε τηλεπαιχνίδι γνώσεων.

Δεν ήθελα και πολύ και έσκασα στα γέλια μαζί και ο Fox ενώ τα δυο ζουζούνια συνέχιζαν το τρυφερό γαμήσι τους.

Δεν ξέρω πόση ώρα πέρασε μέχρι ένας δυνατός χτύπος στη πόρτα να με κάνει να σηκωθώ τσαμπουκαλεμένος τόσο για να ανοίξω την πόρτα ίσως όσο και να κάνω να σκάσει τον βλάκα που χτυπούσε επίμονα. Ανοίγω λοιπόν και γαμώ το χριστό και τον βούδα μαζί! Ένας βάτραχος με κοστούμι με έβριζε σε μια παράξενη γλώσσα, μάλλον ινδικά, και πριν προλάβω να καταλάβω τι στο διάολο συνέβαινε εδώ πέρα, δέχτηκα δυο χτυπήματα στο πρόσωπο. Δεν λέω γροθιές, γιατί με χτύπησε ο καριόλης με τη γαμημένη γλώσσα του. Και χτύπημα τα καλά γερά στην μύτη καρφί. Με αντανακλαστικά παλαίμαχου τερματοφύλακα σε σουτ φωτοβολίδα από τον Σόκρατες που ετοιμαζόταν να μαγέψει στο Μουντιάλ της Ισπανίας το καλοκαίρι, προσπάθησα να κλείσω την πόρτα στα μούτρα του απρόσκλητου, φωνακλά επισκέπτη του δωματίου μας. Η αργή μου αντίδραση επέτρεψε στον βάτραχο να βάλει το χέρι του μέσα και αυτό να εμποδίζει στο κλείσιμο της πόρτας. Η μάχη ήταν σκληρή και δεν θα τα κατάφερνα χωριά την αρωγή του Fox. Δυο μεθυσμένοι και κλασμένοι εικοσιπεντάρηδες πίστευα πως έχουν αρκετή δύναμη να παλέψουν με ένα βάτραχο ύψους ένα και ογδόντα. Η ώθηση που δίναμε στη πόρτα χτυπούσε με βία το χέρι του και ο πόνος του εκφραζόταν με έντονα ουρλιαχτά, όταν αυτά δεν μεταμφιέζονταν σε βλαστήμιες και απειλές, τουλάχιστον έτσι αντιλαμβανόμουν τις ακαταλαβίστικες φωνές του. Οι δυνάμεις μας σίγα-σιγά μας εγκατέλειπαν, ο ιδρώτας μας έλουζε, αλλά ο βάτραχος αποδεικνυόταν πολύς σκληρός για να τα παρατήσει. Εκεί διέκρινα μέσα στον πανικό το γαμημένο χέρι του βατράχου στο οποίο είχε το ίδιο ακριβώς ρολόι με τον τύπο που καθόταν δίπλα μου στο αεροπλάνο. Ταυτόχρονα η φάτσα βλακόφατσά του προσπαθούσε να γλιστρήσει πάνω στην πόρτα και να χωθεί μέσα στο 321. Το χέρι  μελανιασμένο με το μανίκι του σακακιού και του πουκάμισου ξεσκισμένα, να μην μπορούν πλέον να κρύψουν την πληγή που κόβαμε στο άκρο του βατράχου. Τότε μια φωνή από το ένα από τα δυο ιγκουάνα μας έπεισε να σταματήσουμε και οι δυο πλευρές να σπρώχνουμε την πόρτα. Με τον βάτραχο κλειδωμένο έξω, το ιγκουάνα που τόση ώρα δεχόταν αγκομαχώντας ηδονικά την αγάπη του άλλου, μας είπε σε άψογα φινλανδικά πως ο βάτραχος είναι ο γκόμενος του, που «δεν θέλει να καταλάβει πως είμαστε ένα βήμα πριν τον 210 αιώνα και ότι οι καιροί άλλαξαν» και πως «δεν μπορεί τις δεσμεύσεις», ούτε «τις αποκλειστικότητες» και δεν θα ανεχόταν άλλες ζήλειες και σκηνές. Ο βάτραχος, με το όνομα Radnam, έξω έκλαιγε γοερά, ενώ η σκύλα –στην συμπεριφορά- Prakash, ήταν και αυτό αρσενικό, οπότε το όλο σκηνικό γινόταν όλο και πιο πικάντικο και όλο και πιο δυσνόητο για τον Foxy που κοιτούσε αποσβολωμένος το όλο θέαμα.

Η ασφάλεια του ξενοδοχείου δεν άργησε να έρθει και να λήξει το περιστατικό προσφέροντας τις πρώτες βοήθειες στον βάτραχο, ενώ το παράνομο ζευγάρι των ερπετών στεκόντουσαν αμίλητα και ακούνητα στο ταβάνι του δωματίου αδιαφορώντας για τις ερωτήσεις που μας έκαναν οι υπεύθυνοι του President. Ζήτησα να πάω στην πισίνα να πάρω καθαρό αέρα -και ένα μπουκάλι τζιν-, αλλά μου συνέστησαν να καθίσω για λίγο μέσα, άλλωστε αυτό που πραγματικά ήθελα, μια καινούρια μποτίλια αλκοόλ, θα της έφερνε το υπηρετικό προσωπικό σε 5 λεπτά.

Όμως τα 5 λεπτά μέχρι να έρθει το τζιν είναι τεράστιος χρόνος για τον ταλαιπωρημένο από το ταξίδι, τις καταχρήσεις και την «συγκίνηση» οργανισμό μου, οπότε για να μην με πάρει ο ύπνος προτίμησα να ξεγλιστρήσω έξω από το ξενοδοχείο, αφού η πισίνα ήταν σταμπαρισμένη, για μια βόλτα στην πόλη. Πάντα με την προσοχή μην τα κάνω θάλασσα και κάνω καμία ανοησία που θα προσέβαλε την θρησκευτική πίστη των κατοίκων της πόλης. Αν και ο αγαπημένος μου μάνατζερ θα έβρισκε την λύση πάλι και θα ερχόταν όπως πάντα να σκουπίσει το τρυφερό κωλαράκι μου αν τυχόν τα σκάτωνα και εδώ.

Η νύχτα κύλισε ήρεμα, τουλάχιστον δεν νιώθω κάποιο μέρος του σώματος μου να πονάει-ειδικά ο κώλος μου-  πράγμα πολύ θετικό, δεν ξύπνησα σε κάποιο άγνωστο δωμάτιο μέσα σε μπανιέρα με πάγο, αν και το παγκάκι στο πάρκο δεν είναι και ότι πιο βολικό είναι αλήθεια σε οποιοδήποτε πάρκο σε οποιαδήποτε πόλη ή χωριό του πλανήτη.

Γύρισα στο δωμάτιο γεμάτος ενέργεια και έτοιμος για μια βόλτα για καμιά φωτογράφιση με τα υπόλοιπα μέλη της μπάντας. Διάολε μου έλειψαν οι άλλοι οι μαλάκες όλη την ημέρα. Στο δωμάτιο βρισκόντουσαν όλοι και με το που με είδαν έκοψα φάτσες θυμωμένες και ανακουφισμένες την ίδια στιγμή.

-“Που ήσουν ρε Jaakko;” με ρώτησε ο Herkko.

-“Τι εννοείς”, απάντησα απορημένος. “Απλά βγήκα μια βόλτα και με πήρε ο ύπνος έξω, δεν είναι και η πρώτη φορά, που συνέβηκε κάτι τέτοιο αδερφέ μου” συνέχισα με μπλαζέ ύφος.

-“Δικέ μου λείπεις τρεις ολόκληρες μέρες” απάντησε.

-“Σήμερα παίζουμε γαμημένε” με φώναξε ο Jari και συνέχισε δείχνοντας μου το χέρι του που ήταν σε γύψο, “Πως θα παίξω έτσι ρε Jaak έτσι όπως με κάνατε με τον μαλάκα τον  Foxy;”

Εκείνη την στιγμή συνειδητοποίησα κάποια πραγματάκια με κυριότερο πόσο απαρατήρητος περνούσε μέσα στο συγκρότημα ο Jari, τόσο που δεν είχα καταλάβει ότι καθόμασταν μαζί σε όλη την διάρκεια του ταξιδιού, ούτε ότι έχει τόσο κακό γούστο στο ντύσιμο, ούτε πως η φάτσα του μοιάζει με βάτραχο. Νομίζω πως είχε έρθει η ώρα να πάρει πόδι από τους Tragedy  και να συνεχίσουμε σαν τρίο, όπως όλα τα αυθεντικά ροκ εν ρολλ σχήματα που σεβόμουν, και το σημερινό λάιβ ίσως αποδεικνύονταν η κλωτσιά στον κώλο που χρειαζόμασταν για να ανέβουμε ξανά στην κορυφή. Είχαμε το αποψινό άλλα τρία σόου συν μια ζωντανή ηχογράφηση που θα μας ομολογούσαν αν έχει νόημα να συνεχίσουμε ή αν θα μέναμε ένα ακόμα χαμένο όνειρο…ίσως τελικά αυτή η αλλόκοτη χώρα με  θερμοκρασίες Κόλασης, που όλα μας μύριζαν και οι βάτραχοι της είχαν παράνομους ομοφυλοφιλικούς δεσμούς να μεταμορφωνόταν σε Γη της Επαγγελίας για εμάς…