Τα δέκα χρόνια είναι πολλά για ένα συγκρότημα όπως οι Asphyx, ειδικά αν συνυπολογίσεις τους φοβερούς δίσκους που έχουν κυκλοφορήσει τα χρόνια αυτά. Η ουρά έξω από το Κύτταρο προλόγιζε πως το μαγαζί θα γεμίσει και το μόνο που απέμενε ήταν να δούμε σε τι κατάσταση θα βρίσκονταν τα συγκροτήματα.
Οι πόρτες άργησαν να ανοίξουν και αναπόφευκτα οι Gentihaa, ανέβηκαν στη σκηνή με μια μικρή καθυστέρηση. Καλά προβαρισμένοι, επικοινωνιακοί και  ορεξάτοι, απέδωσαν τα κομμάτια του “Reverse Entropy”, του μοναδικού μέχρι στιγμής full length τους. Η αλήθεια είναι πως είχαν κόντρα ρόλο, καθώς το συμφωνικό death metal τους, ήταν παράταιρο με τον ήχο των συγκροτημάτων που θα ακολουθούσαν. Όμως, μόνο κερδισμένοι βγήκαν από την εμφάνιση τους, καθώς την ώρα που έπαιξαν, υπήρχε ήδη αρκετός κόσμος στο μαγαζί. Αυτό, σε συνδυασμό με τον καλό ήχο και την άνετη σκηνική τους παρουσία, θα κάνει αρκετούς να τους ψάξουν περαιτέρω.
Οι Abyssus που ακολούθησαν, είναι ίσως το ιδανικότερο ελληνικό σχήμα για να ανοίξει ένα show των Asphyx. Το φοβερό με τους Abyssus είναι ότι κάθε φορά εμφανίζονται και πιο βελτιωμένοι πάνω στη σκηνή και κάτι μου λέει, πως ακόμη δεν έχουμε δει το ταβάνι τους. Η πλειοψηφία του κοινού, όχι απλά γνώριζε τα κομμάτια τους αλλά συμμετείχε ενεργά, ανοίγοντας τα πρώτα mosh – pits της βραδιάς. Δεν θα ήταν υπερβολή να ειπωθεί πως για όση ώρα έπαιζαν, ένιωθες ότι έκαναν headline εμφάνιση, τόσο βάσει απόδοσης όσο και βάσει αντιδράσεων του κοινού. Το old school death metal τους εκτιμήθηκε δεόντως. Έπαιξαν κομμάτια από το “Into the Abyss”, το πρόσφατο “Death Revival” καθώς και από τα EP τους. Οι αντιδράσεις του κοινού σε τραγούδια όπως το “Into the Abyss” και “Those of the Unholy”, δείχνει πως έχουν περάσει στη συνείδηση του ως κλασικά ενώ είναι θέμα χρόνου να γίνει και το ίδιο με τα κομμάτια του “Death Revival”. Ηγετική εμφάνιση που ζέστανε και με το παραπάνω τον κόσμο που είχε ήδη γεμίσει το μαγαζί.
Όπως προανέφερα, δεν είναι μόνο το μεγάλο χρονικό διάστημα που είχαν να εμφανιστούν οι Asphyx στη χώρα μας. Είναι και οι φανταστικοί δίσκοι που κυκλοφόρησαν το διάστημα αυτό. Σίγουρα είναι μετρημένες στα δάχτυλα οι επανενώσεις που μας έχουν δώσει τόσο καλούς δίσκους. Αυτό που ακολούθησε από τη στιγμή που οι Asphyx πάτησαν στη σκηνή, είναι δύσκολο να περιγραφεί. Γρανιτένιος ήχος, απίστευτη απόδοση, ιδανικό set list και το συγκρότημα σε απίστευτη φόρμα. Ιδανική σύμπραξη κοινού και μπάντας καθότι ο ένας συμπαρέσυρε τον άλλον με την ορμή και την ενέργεια του. Ειδικά σε τραγούδια όπως το “Death the Brutal Way” και “Deathhammer”, ένιωθες πως θα ξηλωθεί όλο το μαγαζί. Ο όγκος και η δυναμική των συνθέσεων τους, αποκτά άλλη δυναμική ζωντανά ενώ η ενέργεια τους πάνω στη σκηνή είναι απαράμιλλη. Πίσσα, λάσπη και σκοτάδι. Το κοινό όμως ακολουθούσε κατά πόδας, θυμίζοντας εποχές που οι συναυλίες ήταν μετρημένες στη χώρα μας και ο κόσμος πραγματικά διψασμένος. Είναι από τις στιγμές που ακούς το συγκρότημα να ευχαριστεί τον κόσμο και να χαμογελάει και είσαι απόλυτα σίγουρος πως αυτό δεν γίνεται επειδή το επιβάλλει κάποιος κώδικας αλλά επειδή είναι ειλικρινές και αυθόρμητο. Οι Asphyx πέρασαν σαν οδοστρωτήρας πάνω από την Αθήνα, χωρίς κανένα ψεγάδι και χωρίς να μπορεί κανείς να τους αμφισβητήσει για το οτιδήποτε.
Κλείσμο με το “Last One on Earth” και οι αντοχές από το “Κύτταρο” δοκιμάζονται για μια τελευταία φορά. Μετά από μιάμιση περίπου ώρα,μπάντα και κοινό, φτάσανε έως το τέλος με απόδοση στα ύψη και άφησαν την εντύπωση πως θα μπορούσαν να συνεχίσουν για άλλο τόσο. Μετά από τέτοια εμφάνιση, θα είναι πολύ κρίμα να περάσουν πάλι τόσα χρόνια για να τους ξαναδούμε.
Κλείνοντας, να αναφέρω πως ο Martin Van Drunen ήταν από την αρχή της συναυλίας στο κοινό, για να μιλήσει και να φωτογραφηθεί με τους οπαδούς αλλά και να παρακολουθήσει την εμφάνιση των support συγκροτημάτων. Αυτό, θα μπορούσαμε να το κρατήσουμε στο πίσω μέρος του μυαλού μας ως ένα άτυπο μέτρο σύγκρισης για τη συμπεριφορά που εμφανίζουν μέλη συγκροτημάτων.